世外

CinemaSerf (منتقد)

«گودو» وظیفه داره تازه درگذشته‌ها رو ببره پای اون آبشار بزرگ؛ جایی که از اون سمتش قراره برن برای تناسخ. البته این اتفاق فقط زمانی ممکنه که گره‌های رشته‌های زندگی‌شون باز شده باشه. این گره‌ها حاصل کینه و خشمین که آدم‌ها در طول عمرشون تلنبار کردن. حالا الهه مهربان «میرا» یه کار به‌شدت سخت رو به گودو سپرده: سر و کله زدن با «یوری»؛ دختری که سرگذشتش با ماجراهای یه زندگی پر از سختی و تلخی گره خورده و پر از خشمش کرده. تنها راهی که یوری بتونه دوباره متولد بشه، اینه که دوتایی با هم برن به جنگ اون شیاطین.

هرچی داستان جلوتر میره، رابطه بین‌شون از یه رابطه ساده کمک‌کننده و کمک‌گیرنده فراتر میره و خیلی زود معلوم میشه اگه جهان اون‌ها آلوده بشه، ممکنه حتی خود گودو و شاید الهه هم به خطر بیفتن. به نظرم دنبال کردن داستان چندان راحت نبود؛ اولش با یه کشمکش خاندانی شروع می‌کنیم، جایی که یه شاهدخت شک داره مرگ پدر پادشاهش تقصیر یه ژنراله یا یه وزیر. اما این خط داستانی کم‌کم با جابه‌جایی بین خطوط زمانی محو میشه و اون رگه‌های ماجراجویانه نویدبخش، جاشون رو میدن به یه درام آبکی که اصلاً برام جذاب نبود.

انیمیشن یه سری جزئیات خیلی قشنگ داره، به‌خصوص حرکات لطیف و باوقار الهه و نمادپردازی بذر دردها که چطور ارواح رو فاسد می‌کنن. ولی با همه این‌ها، چون داستان مدام از این شاخه به اون شاخه می‌پرید، نتونستم باهاش ارتباط برقرار کنم. شاید علتش این باشه که از چند فیلتر فرهنگی مختلف رد شده، چون عناصری از فرهنگ هنگ‌کنگ، کانتونی و ژاپنی توش قاطی شده؛ خلاصه با اینکه ظاهر و ساخت باکیفیتی داره، اما پیرنگ داستانی اصلاً منو جذب نکرد.