அரிமா நம்பி

timesofindia (منتقد)

فیلم «آریما نامبی» با یک مکالمه در یک رستوران شیک شروع می‌شه؛ جایی که آرجون کریشنا (با بازی ویکرام پرابو در نقشی که خیلی با نقشش توی فیلم «ایوان ورا ماتیري» فرق نداره) و دوستاش دارن به دخترها نمره می‌دن. با خودت می‌گی «ای بابا، باز شروع شد!» و نگران می‌شی که بقیه فیلم قراره چطوری باشه. اما بعدش، با یک آشنایی خیلی شیرین و بامزه روبه‌رو می‌شیم. آرجون، آنامیکا (پریا آناند که بازی متوسطی داره) رو بین جمعیت می‌بینه و می‌ره سمتش. با یک آهنگ دلش رو به دست می‌آره، شماره‌اش رو می‌گیره و یک روز بعد، هر دو می‌رن سر قرار؛ با هم می‌نوشن و تا جایی که دلشون می‌خواد گپ می‌زنن. آنامیکا آرجون رو برای نوشیدنی به خونه‌اش دعوت می‌کنه و همه‌چیز خیلی گرم و صمیمی به نظر می‌رسه (واقعاً لذت‌بخش بود دیدن فیلمی که سر نوشیدن شخصیت‌های اصلیش جنجال راه نمی‌اندازه!). بعد ناگهان آنامیکا دزدیده می‌شه و آدم‌رباها اصلاً شوخی ندارن. وقتی آرجون سعی می‌کنه تعقیبشون کنه، بدون معطلی بهش شلیک می‌کنن. همه این اتفاقات توی ۲۰ دقیقه اول فیلم می‌افته و همون‌جاست که می‌فهمی با یک فیلم‌ساز کاربلد و مطمئن طرفی. آنانند شانکار، کارگردان فیلم‌اولی، به اندازه کافی درباره پس‌زمینه این دو شخصیت اطلاعات می‌ده تا نگرانشون بشیم. می‌فهمیم چرا آرجون که کلاً دو روزه آنامیکا رو می‌شناسه، حاضره جونش رو برای نجاتش به خطر بندازه. نیمه اول فیلم فوق‌العاده‌ست. یک هیجان واقعی توی این بخش‌ها هست که آدم رو روی صندلی میخکوب می‌کنه. اینجاست که فیلم منطقی‌ترین حالت خودش رو داره. وقتی آروموگام، پلیسی که پرونده رو به دست گرفته، آرجون رو درست موقعی که دارن بهش شلیک می‌کنن نجات می‌ده، اصلاً غیرواقعی به نظر نمی‌رسه. اون یک پلیس متفکره و ام. اس. بهاسکار این نقش رو به زیبایی بازی می‌کنه؛ قشنگ می‌شه چرخش دنده‌های مغزش رو موقع مرور جزئیات پرونده دید. مثلاً وقتی آرجون جزئیات ماشینی که آنامیکا باهاش دزدیده شده رو بهش می‌گه، یک لحظه مکث می‌کنه تا اطلاعات رو پردازش کنه و تازه بعدش با اتاق فرمان تماس می‌گیره. همین‌طور وقتی آرجون برای اولین بار با تعقیب‌کننده‌هاش درگیر می‌شه، تعجب نمی‌کنیم، چون قبلاً توی یک صحنه سبک‌تر دیدیم که توی باشگاه ورزش می‌کنه. چیزی که قبل‌تر شبیه یک نمای قهرمان‌پروزی به نظر می‌رسید (نمای نزدیک از عضلات شکم آرجون)، حالا معنی پیدا می‌کنه. البته یک‌سری توضیحات اضافی هم هست که واقعاً لزومی نداشت. توی یک صحنه، آرجون و آروموگام دارن به مکالمه بین شرورها و پدر آنامیکا گوش می‌دن و ما می‌فهمیم چرا این آدم‌ربایی اتفاق افتاده. با این حال، کارگردان کاری می‌کنه که آرجون این موضوع رو برای آروموگام توضیح بده، اون هم در حالی که می‌دونیم آروموگام پلیس باهوشیه. فیلمی که اون‌قدر باهوشه که می‌دونه چی می‌خواد باشه، نباید این‌طوری لقمه رو بپیچونه و بذاره دهن مخاطب. در واقع پیرنگ داستان خیلی آشناست و بیشترین شباهت رو به فیلم کمدی‌تریلر «رودرا» ساخته کی. باگیاراج در سال ۱۹۹۱ داره. مثل اون فیلم، اینجا هم یک ویدیو از یک قتل وجود داره که فرد شرور داستان که یک سیاستمدار قدرتمنده، می‌خواد نابودش کنه. هر دو زن قهرمان داستان، دختران بی‌دفاعی هستن که به کمک یک قهرمان حاضرجواب و باهوش نیاز دارن. حتی صحنه‌ای از سرقت بانک توسط قهرمان هم وجود داره (گرچه لحن دو فیلم خیلی تفکیک‌شده و متفاوته). پلیس‌هایی هم هستن که با شرور دست‌شون توی یک کاسه‌ست. ویدیوی حیاتی و مهم هم توی هر دو فیلم نابود می‌شه. در نهایت حتی نحوه محکوم کردن فرد شرور توسط قهرمان داستان هم مشابهه. با این حال، روند اجرای فیلم خیلی هالیوودیه. صحنه‌هایی وجود داره که نشون می‌ده آناند شانکار رسماً از روی تریلرهای هالیوودی الگوبرداری کرده. حداقل دو سکانس در نیمه دوم — یک سکانس تعقیب و گریز روی پشت‌بوم (که خیلی خوب اقتباس شده) و اتفاقات اتاق کنترل پلیس (که یک‌کم ناشیانه درآمده) — تحت تأثیر فیلم «اولتیماتوم بورن» قرار گرفتن. یکی از شخصیت‌ها می‌گه: «چرا اینو نمی‌فهمم؟» که دقیقاً تکرار دیالوگی از فیلم قبلیه. حتی یک ملودی موسیقی که توی لحظات حساس پخش می‌شه، شبیه صدای معروف «شیپور هانس زیمر» هستش. فیلم در نیمه دوم تا حدی آن هیجان و انرژی خودش رو از دست می‌ده و کمی کشدار و شلوغ‌پلوغ به نظر می‌رسه. اما با این وجود، هوشمندی کافی توی فیلم‌نامه و اطمینان در اجرا وجود داره — به‌خصوص برای یک فیلم اولی — که باعث می‌شه «آریما نامبی» از تریلرهای اکشن معمولی متمایز بشه.