Mother of Flies
زمانی که یک زن جوان با یک تشخیص پزشکی مرگبار مواجه میشود، به سراغ جادوی سیاه یک جادوگر در جنگل میرود - اما هر درمانی هزینهای دارد.
سال انتشار: 2025 کارگردان: John Adams, Zelda Adams, Toby Poser ژانر: Horror نویسندگان: John Adams، Zelda Adams، Toby Poser امتیاز: 6.7راهنمای والدین Mother of Flies
نقدها و نظرات
graeaehorror (منتقد)
خانواده آدامز (Adams) که خودشون یک شاهکار متحرک هستن، سالهاست دارن فیلمهای مستقل درام و ترسناک فولکلور میسازن. ششمین فیلم بلندشون تا به امروز بافاصله جاهطلبانهترین کارشونه. فیلم «مادر مگسها» رو میشه به نوعی دنباله معنوی «هلبندر» (Hellbender 2021) دانست که تمهای ماوراءالطبیعی و پیوندهای گسستناپذیر خانوادگی رو در خودش داره. میکی (زندا آدامز - Zelda Adams) دانشآموز جوونیه که از یه بیماری لاعلاج رنج میبره. اون که ناامیدانه دنبال جایگزینی برای درمانهای سنتیه، به همراه پدرش جیک (جان آدامز - John Adams) راهی سفری میشه تا سولویگ (توبی پوزر - Toby Poser) رو ببینه؛ زن مرموزی که مثل یه شفادهنده توی جنگل زندگی میکنه. با رسیدن اونها، به نظر میرسه که سولویگ شاید نتونه کمکی کنه، چیزی که جیک هم خیلی سریع به زبان میاره. اون توی یه خانه درختی، فرسنگها دورتر از جوامع مدرن شهری زندگی میکنه و به نظر میرسه طب جدید رو قبول نداره. اما خیلی زود میفهمیم که محدودیتهای محیط اطراف خودمون شاید تنها راه چاره نباشه.
این فیلم ریتم و زمانبندی فوقالعادهای داره؛ تاریکیِ روشهای آئینی سولویگ جوری باز میشه که آروم آروم توی ناخودآگاهت نفوذ میکنه و قبل از اینکه بفهمی، تو هم هیپنوتیزم هاله غیرزمینی اون شدی. لحن فیلم دقیقاً سر جاشه. حضور تمام اعضای خانواده توی مراحل تولید باعث شده انسجامی ایجاد بشه که خیلی از فیلمهای بزرگ هالیوودی فاقدش هستن. چشمانداز اونها با عشق و در رنگهایی باشکوه و پر از خون به تصویر کشیده شده. قشنگ میتونید حس و حال صحنههای دلخراش رو لمس کنید. تجزیه و پوسیدگی یکی از تمهای بصری اصلی فیلمه و افکتهای صوتی و صداگذاری به احشاء و زردابِ روی صحنه عمق زیادی بخشیدن. بیشتر فیلمسازهای امروزی باید از این کار درس بگیرن؛ فقط نشان دادن خون کافی نیست، مخاطب باید حسش کنه. ترسناک بودن فیلم دقیقاً روی ترس ما از مرگ دست میذاره، اون هم به روشی که هیچ چیز دیگه نمیتونه. اینکه خانواده آدامز از تجربیات واقعی زندگی خودشون برای سوخترسانی به خلاقیت استفاده کردن، فقط به تاریکی عمیق «مادر مگسها» اضافه میکنه. لحن احساسی هم به زیبایی توی موسیقی متنِ دقیقاً انتخابشده منعکس شده. تکتک ترانهها از نظر متن با صحنهای که روش قرار گرفتن همخوانی دارن و عمق و ژرفای خاصی میبخشند. با تعادل بین تمهای وحشتناک و احساسات خام، ما با یکی از خلاقانهترین و مسحورکنندهترین فیلمهای ترسناک فولکلور سالهای اخیر روبرو هستیم. واقعاً هیجانزدهام ببینم این خانواده بینهایت بااستعداد در قدم بعدی ما رو به کجا میبرن.