National Gallery
نگارخانه ملی در لندن یکی از بزرگ‌ترین موزه‌های جهان است که ۲۴۰۰ تابل نقاشی از قرن سیزدهم تا اواخر قرن نوزدهم را در خود جای داده است. تقریباً تمام تجربیات بشری در یکی از این نقاشی‌ها بازتاب یافته است. سکانس‌های فیلم، بازدیدکنندگان را در تالارهای مختلف، برنامه‌های آموزشی، و دانشمندان، پژوهشگران و کیوریتورهایی که در حال مطالعه، مرمت و برنامه‌ریزی نمایشگاه‌ها هستند به تصویر می‌کشد. رابطه بین نقاشی و داستان‌گویی در این اثر واکاوی می‌شود.
سال انتشار: 2014 کارگردان: Frederick Wiseman ژانر: Documentary نویسندگان: Frederick Wiseman امتیاز: 7.3راهنمای والدین National Gallery
نقدها و نظرات
tmdb28039023 (منتقد)
اگر خودتان می‌توانید شخصاً به نگارخانه ملی در لندن سر بزنید، که چه بهتر. اما برای آن دسته از ما که نمی‌توانیم، «نگارخانه ملی» بهترین جایگزین ممکن است. همان‌طور که در مستندهای فردریک وایزمن (Frederick Wiseman) مرسوم است، ما اطلاعات زیادی درباره موضوع یاد می‌گیریم، آن هم نه از طریق مصاحبه‌های از پیش‌نوشته‌شده، بلکه به طور ناخودآگاه و درست مانند هر بازدیدکننده دیگری در موزه؛ یعنی گوش دادن به صحبت‌های راهنمایان، که وایزمن اجازه می‌دهد حرف‌هایشان طولانی شود تا تجربه واقعی به بهترین شکل بازسازی شود. علاوه بر این، طبق عادت همیشگی‌اش، وایزمن نگاهی هم به پشت صحنه و سازوکارهای درونی این نهاد می‌اندازد؛ در اینجا این نگاه پشت صحنه فقط به کارهای اداری محدود نمی‌شود، بلکه شامل بازدیدهای ارزشمندی از کارگاه‌هایی است که در آن‌ها هنرمندان گمنام وظیفه بسیار مهم روتوش، مرمت و حفاظت را انجام می‌دهند. به طور خاص، نگارخانه ملی یک نگارخانه هنری است؛ یعنی فضایی که منحصراً برای نمایش آثار هنری تصویری در نظر گرفته شده است، اما این مؤسسه بر تلفیق هنرها تأکید دارد و بر همین اساس، تالارهای موزه میزبان رویدادهای هنری دیگری چون اجرای پیانو یا باله نیز هستند.
2022-09-03CinemaSerf (منتقد)
مگر قرار نبود قلب و روح باشد که انسان‌ها را از حیوانات متمایز می‌کند؟ خب، شاید اینجا باید پای «هنر و روح» را وسط بکشیم؛ چرا که سه ساعت وقت می‌گذاریم تا به درون سازوکارهای نگارخانه ملی بریتانیا در لندن نگاهی بیندازیم. می‌دانم، ایده یک مستند سه ساعته ممکن است کمی دلسردکننده به نظر برسد، اما فیلم خیلی منطقی به بخش‌های کوتاه‌تری تقسیم شده که ابعاد بی‌شمار کارهای انجام‌شده را نشان می‌دهند و هیچ صدای راوی‌ای هم روی فیلم نیست. از نمایشگاه‌ها، حفاظت و مرمت گرفته تا مراسم گالا و جذب کمک مالی، این اثر نگاهی آموزنده و البته نه همیشه چاپلوسانه به عملیات و لجستیک پشت پرده مدیریت و به نمایش گذاشتن این مجموعه هنری بی‌نظیر است. برخی از تصاویر جلسات هیئت مدیره واقعاً آدم را به این فکر می‌اندازد که آیا این‌ها واقعاً افراد مناسبی برای اداره چیزی به این مهمی برای کشور هستند؟ در واقع، در چند مورد، نشست‌های آن‌ها کاملاً آماتور به نظر می‌رسد و برخوردشان با عموم مردم گاهی این حس را القا می‌کند که ما چیزی بیشتر از یک شر ضروری در نگارخانه «آن‌ها» نیستیم. کار طاقت‌فرسای نصب و نورپردازی برخی از این آثار نسبتاً سنگین و اغلب پرجزئیات به شکلی صمیمی به تصویر کشیده شده، و همین‌طور کلاس‌های آموزشی عمومی آن‌ها که تلاش می‌کند به مردم عادی کمک کند تا خیلی بیشتر از آنچه به چشمِ آموزش‌ندیده می‌آید، درباره آثار و هنرمندانشان بفهمند. این جا یک سازمان خیریه است و درست مانند خیلی جاهای دیگر، همیشه حواسش به هزینه‌ها هست تا بتواند طیف وسیعی از نقاشی‌های بریتانیایی و اروپایی را پوشش دهد؛ و اگرچه گاهی کمی به سمت نخبه‌گرایی منحرف می‌شود، اما همچنان تصویری تأثیرگذار از تاریخ بشر است که از نگاه ثروتمندان، مذهبی‌ها، قدرتمندان و گاهی حتی اسب‌دوست‌ها روایت می‌شود، و کمی چشم‌ها را به روی لذت‌های ساختمانی باز می‌کند که شاید از تصویر خشک و رسمیِ پر از توریست خود رنج می‌برد. این از آن دست فیلم‌هایی است که می‌توانید در چند بخش تماشا کنید، پس نیازی به تماشای یک‌جا نیست؛ اما اگر این کار را بکنید، احتمالاً آن را اثری بسیار جذاب خواهید یافت.
2026-01-30