夜王

CinemaSerf (منتقد)

«فون» زرنگ و مرموز (دایو وانگ) آخرین کلوپ بزرگ هنگ‌کنگ رو اداره می‌کنه، اما با توجه به اینکه سلیقه و عادت‌های مشتری‌ها توی خوش‌گذرونی عوض شده و دخترهای کلوپش هم کم‌کم دارن برای مشتری‌های هیز و پرتوقع پا به سن می‌ذارن، خودش خوب می‌دونه که دوران اوجش به سر اومده. این قضیه وقتی قطعی‌تر می‌شه که «مادام وی» (سمی چنگ) با «شاهزاده فونگ» بی‌مرام (چون ییپ لاو) دست به یکی می‌کنه تا بعد از فوت صاحب مسن کلاب، اونجا رو بخرن. فون و مادام وی گذشته پرماجرایی با هم دارن و مادام وی هم هیچ ابایی نداره که فون و دختراش رو بندازه دور؛ تا اینکه می‌فهمه این شاهزاده خبیث نقشه کشیده سر خودشم کلاه گشادی بذاره، ورشکستش کنه و کلاب رو مفت از چنگش دربیاره.

حالا مادام وی چاره‌ای نداره جز اینکه کینه‌هاش با فون رو فراموش کنه و دست به دست دختراش و آچارفرانسه‌اش «ترف» (یونگ وای-لون که منو یاد پیتر لوره انداخت) بده تا بزرگ‌ترین نقشه کلاهبرداری رو پیاده کنن؛ نقشه‌ای که قراره هم جون خودشون و کلاب رو نجات بده، هم به این فونگ جاه‌طلب ضربه‌ای بزنه که دردش خیلی بیشتر از باختن پوله: خراب کردن آبروش جلوی بابای میلیاردرش.

همین‌طور که نقشه‌شون شکل می‌گیره، می‌بینیم آدم‌های زیادی حاضرن وارد این بازی بشن؛ از میلیاردرهای مشکوک و پلیس‌ها و وکلا گرفته تا حتی دوست‌دختر خود یارو! همه می‌خوان سهمی داشته باشن، ولی فونگ هم احمق نیست و باید خیلی دست به عصا راه برن.

هرچند فیلم یه مقدار طولانیه، ولی حسابی ازش لذت بردم. مسیر تبدیل شدن فون و مادام وی از دشمن‌های خونی به دو تا شریک جرم، با اینکه تا حدی قابل پیش‌بینیه ولی خوب دراومده. از لحظه‌ای که زمینه برای اجرای نقشه چیده می‌شه، فیلم ریتم تند و جذابی پیدا می‌کنه؛ پر از سرنخ‌های گمراه‌کننده، یه ذره رفاقت و معرفت، مقدار زیادی نوشیدنی و یه سری کفش پاشنه‌بلند قرمز و وحشتناک که آدم با دیدنشون یاد سنت قدیمی و دردناک بستن پای زنان تو چین باستان می‌افته! فیلم ساخت تر و تمیزی داره، چند تا شوخی بامزه توشه و این پیام رو هم می‌ده که این زن‌های شیک‌پوش صنعت شبانه اصلاً ساده‌لوح و دست‌وپا بسته نیستن. شاید تا مدت‌ها تو یادم نمونه، ولی در کل فیلم خیلی سرگرم‌کننده و باحالی بود.