Grantchester

Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

این نقد ناخودآگاه ممکنه یکم داستان رو لو بده، چون نمیشه هشت فصل رو بدون اشاره به اتفاقات بررسی کرد. خانمم واقعاً عاشق این سریاله. اشتباه نکنید، منم ازش خوشم میاد، فقط نه به اندازه اون. راستش، چیزی که به نظر من نقطه ضعفه، شاید برای اون نقطه قوت باشه. نقشه‌های پشت پرونده‌های قتل معمولاً جالبن. ولی خدای من، چقدر این‌ها اعتراف می‌گیرن! البته باز بهتر از اینه که همه‌اش مجبور باشن برن دادگاه علیه مجرم‌ها شهادت بدن. سریال به هر دو شخصیت جوردی و کشیش‌ها فرصت می‌ده که پرونده‌ها رو حل کنن. جوردی بیشتر با تجربه، کار میدانی و غریزه‌اش پیش می‌ره. کشیش‌ها هم چون اطلاعات عمومی‌شون بالاست و بلدن چطوری با شاهدها حرف بزنن که از لاک دفاعی‌شون بیان بیرون، موفق می‌شن. شخصیت خانم اسکات هم عالیه. حتی پلیس ساده‌ای مثل لری هم توی فصل ۸ عمق بیشتری پیدا می‌کنه و آدم باهاش همدلی می‌کنه که دیدنش خوب بود. بقیه بازیگرهای فرعی هم واقعاً کارشون درسته؛ بازیگرهای نقش خانم چاپمن، لئونارد، دنیل و کتی کیتینگ عالی و باورپذیرن. حتی دو بازیگر اصلی که نقش کشیش‌ها رو بازی می‌کنن هم هنرمندهای بزرگی هستن، فقط من از شخصیت‌هاشون خوشم نمیاد. مشکلاتشون همیشه خودساخته‌ست و انگار فلج می‌شن تا وقتی که یکی از عزیزانشون بیاد و راه رو نشونشون بده. مثلاً شخصیت ویل که اون همه با عشقش به بانی کلنجار رفت و ازدواج کرد، چطور ممکنه فصل بعد یهو به خاطر یه حس گناه بی‌ربط ولش کنه؟ واقعاً؟ می‌دونم برای تحریک احساسات بیننده‌ست ولی خب... در کل اگه بخوام جمع‌بندی کنم، سریال رو دوست دارم و پیشنهادش می‌دم. در مورد اون‌هایی هم که می‌گن سریال «ووک» (woke) شده و از این حرف‌ها، فقط می‌تونم بگم متاسفم. بعد از دهه‌ها که همه نقش‌های جدی فقط مال سفیدپوست‌ها بود، حالا که سریال‌ها می‌خوان واقعیت حضور رنگین‌پوست‌ها رو نشون بدن، بعضی‌ها شاکی می‌شن. لطفاً با این قضیه کنار بیاید. شاید اینطوری خودتون رو هم بیشتر دوست داشته باشید. ببخشید که طولانی شد!