Now More than Ever: The History of Chicago

روایتی از سرگذشت گروه راک «شیکاگو» (که در ابتدا «Chicago Transit Authority» نام داشت) از بدو شکل‌گیری در سال ۱۹۶۷ تا به امروز. از اصول ثابت این گروه در طول فعالیتشان، تمایل به جذب بهترین نوازندگان—که ابتدا همگی اهل زادگاهشان شیکاگو بودند (علت نامگذاری گروه)—و نوعی دموکراسی حاکم بر نحوه همکاری‌شان بود. این دموکراسی به این معنا بود که هیچ‌کس نباید به عنوان رهبر یا چهره اصلی گروه شناخته می‌شد، با همه اعضا برابر رفتار می‌شد—یعنی نقش و اثر هر فرد، حتی اگر با سلیقه برخی همخوانی نداشت، ارزشی یکسان تلقی می‌شد—و هر عضو موظف بود نهایت توانش را به کار گیرد. آن‌ها پس از تلاش‌های فراوان به عنوان یک گروه در کلوپ‌ها و دستیابی به نخستین موفقیت‌ها در راه‌یابی به پخش رادیویی AM، به عنوان گروهی کم‌نظیر از نوع «هورن بند» شناخته شدند؛ گروهی که بر خلاف بیشتر بندهای آن دوره که تنها روی گیتار یا کیبورد تمرکز داشتند، به بخش سازهای بادی برنجی به یک اندازه بها می‌داد. این موفقیت و انزوای خودخواسته‌شان با زندگی جمعی در مزرعه‌ای در کلرادو، پیامد منفی دسترسی آسان و سوءمصرف کنترل‌نشده مواد قانونی و غیرقانونی را به همراه داشت. همچنین، دوران موسیقی دیسکو به موفقیت آن‌ها ضربه زد. تغییر رویکرد در اوایل دهه ۱۹۸۰ و آغاز دوران تصنیف‌خوانی با تهیه‌کنندگی دیوید فاستر—که به مذاق پیتر سترا، از اعضای کم‌اعتمادبه‌نفس گروه، بسیار خوش می‌آمد—با وجود موفقیت تجاری بالا، گروه را به لبه پرتگاه برد؛ چرا که سازهای بادی اغلب از ضبط‌ها کنار گذاشته می‌شدند. تاثیر از دست دادن اعضای بنیان‌گذار از جمله تری کت (گیتاریست گروه که در سال ۱۹۷۸ در اثر شلیک تصادفی گلوله به خود درگذشت و اعضا آن را تاریک‌ترین روز تاریخ گروه می‌دانند)، پیتر سترا (نوازنده بیس که در میانه دهه ۱۹۸۰ به دلیل نارضایتی گروه را ترک کرد) و دنی سرافین (درامر که به خاطر نداشتن تمرکز در اجراهای زنده اخراج شد) به تفصیل بررسی می‌شود. در نهایت، چهار عضو بنیان‌گذار که هنوز در گروه باقی مانده‌اند، درباره سرنوشت روابط‌شان پس از پایان ناگزیر گروه گمانه‌زنی می‌کنند.

سال انتشار: 2019 کارگردان: Peter Curtis Pardini ژانر: Documentary، Biography، History امتیاز: 7.2