왕과 사는 남자

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 7

بر اساس رویدادهای واقعی تاریخ چوسان، این فیلم داستان تلاش‌های پرشور اوم-هیونگ دو (یو هائه-جین) کدخدای روستا را برای بهبود وضعیت شهروندانش روایت می‌کند. وقتی یک سفر شکار برای او به طرز عجیبی خراب می‌شود، خود را در شهر همسایه‌ای می‌یابد که مردمانش وضعیت بسیار بهتری دارند. چرا؟ خب، دلیلش این است که یکی از مقامات عالی‌رتبه سابق دولت به آنجا تبعید شده بود و برخی از دوستان دوراندیش او هدایای فراوانی به او بخشیده بودند، و اهالی شهر نیز به این امید مشتاقانه که او دوباره به مقامش بازگردد، به او رسیدگی کرده بودند. وقتی او به حق به مقامش بازگشت، سیاست آن‌ها باعث شد وضعیت بسیار بهتر و سطح سواد بالاتری پیدا کنند. هنگامی که پادشاه جدیدی به قدرت می‌رسد، او پیش‌بینی می‌کند که تبعیدهای بیشتری از این دست در راه خواهد بود و بنابراین داوطلب می‌شود تا خانه سابق شمن‌شان را به عنوان مکانی برای اسکان دادن یک زندانی برجسته اختصاص دهد. حدس بزنید چه می‌شود؟ او یکی را نصیب خود می‌کند. با این حال، او یک جنتلمن متمایز با کلاه بزرگ و ریش خاکستری نیست. در عوض، این یک پسربچه نوجوان (پارک جو-هون) است که با یک هودج (تخت روان) به همراه یک خدمتکار وفادار (جیون می-دو) از راه می‌رسد و به نظر مصمم است که خودش را تا سرحد مرگ گرسنه نگه دارد. مردن چنین مهمانی زیر نظر آن‌ها به کار اهالی روستا نمی‌آید و بنابراین آن‌ها ترکیبی از جذابیت و تلاش‌های گوناگون را شروع می‌کنند تا ببینند آیا می‌توانند مهمان‌شان را دوباره سر شوق بیاورند یا نه. تنها زمانی که شایعات بالاخره به گوش آن‌ها می‌رسد و هویت واقعی لرد دوسان را فاش می‌کند، شرایط برای همه به شکلی خطرناک جدی‌تر می‌شود. در نیم ساعت اول این فیلم، من اصرار و پافشاری خستگی‌ناپذیر یو هائه-جین در بازیگری‌اش را واقعاً آزاردهنده یافتم، اما به محض اینکه پویاییِ اینکه چه کسی چه کسی است و چه اتفاقی افتاده و در جریان است جا افتاد، حس کردم که او به زیبایی در نقش خود جا خوش کرد. مردی شجاع و درستکار پدیدار می‌شود، در حالی که او و پسرش (یو جی-تائه) شروع به پیوند عمیق‌تری با مسافری می‌کنند که به تدریج متوجه می‌شود سرنوشت فرض‌شده‌اش شاید بیشتر از آن چیزی که ابتدا فکر می‌کرد، در دستان خودش باشد. مقداری توطئه، نقشه‌کشی، کمی طنز و حتی یک دشمن نسبتاً شرور در این اثر درهم آمیخته شده است و از آن مهم‌تر، مگر اینکه با تاریخ قرن پانزدهم کره آشنا باشید، بعید است بتوانید پایان‌بندی آن را حدس بزنید. این یک داستان بسیار انسانی است که به خوبی روایت می‌شود، به ویژه توسط پارک جو-هون جوان؛ طراحی تولید بسیار شیک است و به محض اینکه دور گرفت، از آن بسیار لذت بردم.

2026-03-12