Nixon by Nixon: In His Own Words

در ۹ اوت ۱۹۷۴، ریچارد میلهوس نیکسون به نخستین رئیس‌جمهور آمریکا تبدیل شد که از سمت خود استعفا داد. از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، او گفتگوهای خصوصی خود را به ظن خودش برای ثبت در تاریخ، مخفیانه ضبط کرده بود؛ اما در پی رسوایی واترگیت، افشای این نوارها منجر به سقوط او شد. نیکسون که می‌ترسید اظهارات رک و بی‌پرده موجود در نوارها جایگاه ریاست‌جمهوری را برای همیشه خدشه‌دار کند، پس از ترک دفتر تا پایان عمرش تلاش کرد تا از انتشار عمومی آن‌ها جلوگیری کند. با این حال، پس از مرگ او در سال ۱۹۹۴، دولت شروع به انتشار ۳۷۰۰ ساعت از این ضبط‌ها نمود. آخرین سری نوارها در ۲۰ اوت ۲۰۱۳ علنی شد. در سال ۱۹۸۲، جان ارلیکمن، مشاور ارشد سابق نیکسون در امور داخلی، ابراز نگرانی کرد و گفت: «مشکل اینجاست که مورخان یک ساعت از نوار را برمی‌دارند و اگر به بخش کوچکی از آن گوش دهید، برداشتی نادرست از این مرد پیدا خواهید کرد. امیدوارم روزی کمیته‌ای از مورخان تشکیل شود که به تمام نوارها گوش دهند، به تمام آرشیوها سر بزنند و در نهایت بگویند ریچارد نیکسون عجیب‌ترین مجموعه و متناقض‌ترین ترکیب از هر انسانی بود که تا به حال شناخته‌ایم. و حق با آن‌ها خواهد بود.» تنها باب هالدمن (رئیس دفتر)، الکساندر باترفیلد (معاون دستیار) و استیون بول (دستیار ویژه) از این ضبط‌ها مطلع بودند. کسانی که از این موضوع خبر نداشتند شامل جان ارلیکمن، هنری کیسینجر (مشاور امنیت ملی)، اندرو هیگ (معاون مشاور امنیت ملی)، جان میچل (دادستان کل) و ویلیام راجرز (وزیر امور خارجه) و دیگران بودند. نیکسون در سال ۱۹۸۳ اذعان کرد: «دستگاه با صدا فعال می‌شد و همه‌چیز ضبط می‌شد که احتمالاً کار احمقانه‌ای بود.» نوارهای از طبقه‌بندی خارج‌شده، نظرات رئیس‌جمهور را درباره موضوعات متعدد، از جمله جنگ ویتنام، افشای اسناد پنتاگون، انتصابات دیوان عالی و سایر مسائل کشوری برملا کرد. نیکسون در گفتگوهای خصوصی با هنری کیسینجر معترضان ضد جنگ را تحقیر کرد و گفت: «این واقعاً منو می‌سوزونه. ما دیگه هیچ غروری نداریم، داریم هنری؟» او همچنین کلمات تند مشابهی برای جان کری، کهنه‌سرباز جوان ویتنام داشت و او را «کاملاً تقلب» نامید. سال‌ها بعد، نیکسون اصرار داشت که با وجود احساسات ضد جنگ در کنگره و رسانه‌ها، «آن صدا، صدای آمریکا نبود. صدای آمریکا همان اکثریت خاموش بود.» واکنش خشمگینانه نیکسون به انتشار هزاران سند محرمانه پنتاگون توسط نیویورک تایمز که جزئیات دخالت آمریکا در ویتنام را فاش می‌کرد، کینه روزافزون او نسبت به مطبوعات را نشان داد. او به هنری کیسینجر گفت: «این یک اقدام خائنانه از سوی حروم‌زاده‌هایی است که اون رو منتشر کردند.» دانیل السبرگ از مؤسسه رند که اسناد را به نیویورک تایمز درز داده بود، هدف حملات ضدیهودی او قرار گرفت. او گفت: «یهودی‌ها جاسوس به دنیا میام» و از هالدمن خواست که تمام حوزه‌های حساس اطراف را که یهودیان در آن حضور دارند بررسی کند. با وجود دو صندلی خالی در دیوان عالی و فشار روزافزون برای نامزدی یک زن، نیکسون به مطبوعات گفت که فهرست کاندیداهای او شامل میلدرد لیلی و سیلویا بیکن است. اما پشت درهای بسته به جان میچل گفت: «دلم می‌خواد اگه بشه این قضیه زن‌ها رو یه جوری تمومش کنیم.» سال‌ها بعد، نیکسون انتصاب قضات دیوان عالی را مهم‌ترین دستاورد داخلی ریاست‌جمهوری خود نامید. در عرصه بین‌المللی، نیکسون سفر تاریخی خود به چین در سال ۱۹۷۲ را نقطه‌ای عطف توصیف کرد و سفرش به موسکو برای مذاکره درباره توافق کنترل تسلیحات را یکی دیگر از دستاوردهای بزرگ سیاست خارجی خود دانست. شنیده می‌شود که نیکسون به هنری کیسینجر می‌گوید: «مطبوعات دشمن هستند. مطبوعات دشمن هستند. مطبوعات دشمن هستند.» او به چارلز کولسون، مشاور ویژه خود گفت: «باید حمله به رسانه‌ها را ادامه دهید. باید اعتبار آن‌ها را نابود کنید.» چه آن‌ها را «حروم‌زاده» بنامد چه «عوضی»، نفرت نیکسون از خبرنگاران در مصاحبه‌ها به سختی پنهان می‌شد و پشت درهای بسته کاملاً علنی بود. پس از دستبرد واترگیت، نیکسون با باب هالدمن درباره وثیقه گذاشتن برای ۵ فرد دستگیرشده صحبت کرد و گفت: «خب، اونا ریسک بزرگی کردند. و باید پولش بهشون داده بشه.» بعداً او به پت بوکانان، نویسنده سخنرانی‌هایش گفت: «جریان واترگیت... خب، اینم می‌گذره. تموم می‌شه. چند نفر رو متهم می‌کنند و بعد این قضیه لعنتی تموم می‌شه.» با وجود پیروزی قاطع نیکسون در تجدید انتخاب و دستیابی به آنچه او «صلح با افتخار» در ویتنام می‌نامید، واترگیت نگذشت. در جلسه استماع واترگیت سنا در ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۳، الکساندر باترفیلد دستگاه‌های شنود مخفی در دفتر رئیس‌جمهور را فاش کرد. نیکسون که با استیضاح قطعی روبرو بود، متعاقباً استعفا داد.

سال انتشار: 2014 کارگردان: Peter W. Kunhardt ژانر: Documentary امتیاز: 7.4