Hector

Peter McGinn (منتقد)

هکتور فیلمی آرام و با ریتمی محتاطانه است؛ یعنی اگر برای بیدار ماندن به انفجار، صحنه‌های جنسی یا خشونت نیاز دارید، حتماً یک بالش کنار دستتان بگذارید. ما زندگی هکتورِ بی‌پناه را دنبال می‌کنیم، اما او از آن دست بی‌خانمان‌هایی نیست که توی کارتن زیر پل بخوابند. او مدام در حرکت است، حداقل در طول بازه زمانی این فیلم، در حالی که راه رفتن و ماشین سواری (بزن‌به‌چاک)، مسیرش از گلاسگو در اسکاتلند را به سمت جنوب یعنی لندن طی می‌کند تا برای اقامت در پناهگاه کریسمس که به نظر برایش یک سنت شده، آماده شود. شاید به خاطر یک مشکل پزشکی که برایش پیش می‌آید، او این سفر را انتخاب می‌کند تا دوباره با خواهر و برادرهایش ارتباط برقرار کند. آنها اصلاً قدردان این کار نیستند. نقش برادرش را استیون تامپکینсон به شکلی خشمگین بازی می‌کند و خواهرش را همان بازیگری که شاید در سریال‌های اخیر مانند «ورا» (Vera) دیده باشید، من او را به خصوص به عنوان آیرین در «حماسه فورسایت» (The Forsyth Saga) به یاد می‌آورم. فیلم بازیگران گروهی فوق‌العاده‌ای دارد. من در جاهایی برای فهمیدن برخی از دیالوگ‌ها کمی به مشکل خوردم، نه خیلی به خاطر لهجه‌ها—چون به آن‌ها عادت دارم. بیشتر به این خاطر بود که او گاهی اوقات زیر لب و نامفهوم حرف می‌زد. اما من داشتم فیلم را اواخر شب گوش می‌دادم و صدای تلویزیون پایین بود. این فیلمی نیست که بخواهم بار دوم تماشایش کنم، اما یک بار دیدن آن کاملاً ارزش وقت گذاشتن را داشت.