LIAR GAME

Tom_Neverwinter (منتقد)

راستش من موقع شروع Liar Game منتظر یه چیزی تو مایه‌های Liar, Liar بودم؛ جایی که تمرکز بیشتر روی استراتژی‌های هوشمندانه، کل‌کل‌های ذهنی و یه لحن سرگرم‌کننده و تا حدی شوخ‌طبعانه باشه. ولی برعکس، فضا از همون اول به‌شدت سنگین و تلخ شد، بدون ذره‌ای از اون تعادل یا حس سرگرمی... فقط تنش مدام بود و آدم‌هایی که توی بدترین مخمصه‌ها گرفتار می‌شدن. روند ماجرا رسماً جوری پیش می‌ره که انگار فقط ساخته شده تا بره روی اعصاب بیننده! انگار از قصد این‌طوری طراحیش کردن تا آدم رو حرص بدن؛ پشت‌سرهم موقعیت‌هایی پیش میاد که اوضاع به بدترین شکل ممکن به گند کشیده می‌شه. به‌جای اینکه دیدنش حس رضایت یا لذت از هوش شخصیت‌ها رو بده، همه‌اش مجبورت می‌کنه هی تماشا کنی چطور همه‌چیز خراب و خراب‌تر می‌شه؛ انگار کل قلاب داستان همینه که تا جای ممکن سوهان روح بشه. از یه جایی به بعد دیگه حس یه رقابت هوشمندانه رو نداره و بیشتر شبیه به زورگویی و قلدریه. «بازی‌ها» هم واقعاً یه رقابت عادلانه نیستن، بلکه سوءاستفاده از آدم‌های ضعیف‌تر یا زودباورتره تا در کمال پایبندی به قوانین ظاهری، خردشون کنن. همین قضیه لذت بردن از سریال رو سخت می‌کنه؛ چون به‌جای اینکه از حرکات زیرکانه هیجان‌زده بشی، فقط حس می‌کنی داری تماشا می‌کنی چطور یه مشت آدم ضعیف دارن عذاب می‌کشن و تحقیر می‌شن.