A Country Called Home

Reno (منتقد)

**زمان مرهم دردهاست!** یک فیلم مستقل و حال‌خوب‌کن. من انتظار یک درام کامل رو داشتم، احتمالاً واقع‌گرایانه و نه چیزی بیشتر. فیلم بین ژانرهای مختلف یکم پرش داشت. آره، لحظات خنده‌داری هم داشت، اما داستان جوری شروع شد و ادامه پیدا کرد که خیلی یکدست نبود. دختر جوانی بعد از اینکه می‌فهمه پدرش ناگهانی فوت کرده، به زادگاهش برمی‌گرده. این اولین بازدیدش بعد از سال‌ها، مخصوصاً بعد از مرگ مادرش بود. اون همچنین برای اولین بار پدربزرگ و مادربزرگش رو می‌بینه. این سفر یک تجربه متفاوته. اقامت کوتاهش طولانی‌تر میشه و بعد با رینو آشنا میشه؛ خواننده‌ای که به خاطر مادرش تو اون منطقه گیر افتاده. از اونجا به بعد بقیه داستان به شکل قابل قبولی روایت میشه. شخصیت‌های خیلی خوبی داشت. داستانش هم بد نبود، ولی همه صحنه‌ها عالی از آب درنیومده بودن. به خصوص شخصیت رینو فضای فیلم رو کمی شادتر کرده بود. معمولاً فیلم‌های مستقل دنباله ندارن، ولی به نظرم می‌تونستن قسمت دومش رو هم بسازن. چون احساس میشه هنوز چیزهای بیشتری میشه بهش اضافه کرد، مثلاً یک سفر جاده‌ای و ادامه زندگی‌شون در لس‌آنجلس. یا شاید حتی ساخت یک پیش‌درآمد هم خوب باشه. اگه از فیلم‌های درام خوشتون میاد، از این هم لذت می‌برید، ولی مناسب همه نیست. ایموجن خوب بازی کرد، خوشحالم یکی مثل اون این نقش رو قبول کرد. مکنزی دیویس و بقیه بازیگرا هم خوب بودن. افراد زیادی این فیلم رو ندیدن، دقیقاً به همین دلیل ارزش دیدن داره. منتقدها رو بیخیال شید، خودتون ببینید و بهش امتیاز بدید. **۷ از ۱۰**