Lazy Eye

CinemaSerf (منتقد)

«دین» (با بازی لوکاس نیر-وربروگه) چشماش رو معاینه می‌کنه - اسم فیلم هم از همین‌جا میاد. بقیه فیلم درباره اینه که اون یه پیام از عشق سابقش «الکس» (با بازی آرون کاستا گانیس) دریافت می‌کنه و این دو نفر تصمیم می‌گیرن توی پارک ملی معروف جاشوا تری همدیگه رو ببینن. توی این ۱۵ سالی که از پایان ناگهانی رابطه‌شون می‌گذره، هر کدوم زندگی جدیدی برای خودشون ساختن، برای همین به نظر می‌رسه تام کرکمنِ کارگردان داره یه جور فیلم درباره بحران میانسالی همجنس‌گرایان رو به ما نشون میده. این دو مرد بلافاصله بخشی از احساسات گذشته‌شون نسبت به همدیگه رو دوباره زنده می‌کنن؛ صحنه‌های جنسی زیادی وجود داره (در واقع «دین» بخش زیادی از فیلم رو برهنه است) و کلی هم گفت‌وگوهای صمیمی و عمیق روی تخت دارن که در اون درباره گذشته، حال و آینده صحبت می‌کنن. فیلمبرداری کار ماهرانه است، نه فقط به خاطر مناظر زیبا، بلکه به خاطر اینکه حس صمیمیت بین این دو مرد رو به خوبی منتقل می‌کنه؛ مردانی که حالا به عنوان بزرگسالانی پخته‌تر، از بودن با هم لذت می‌برن و همدیگه رو به چالش می‌کشن. با این حال، داستان یه جورایی قابل پیش‌بینی جلو میره و پایانش هم واقعاً ضعیف بود. نه اینکه حتماً باید پایان خوشی می‌داشت - یا حتی غم‌انگیز - اما این پایان طوری بود که انگار باید منتظر می‌بودم یکی‌شون از خواب بیدار بشه و بفهمه همه‌چیز فقط یه رویا بوده!