Coming Through the Rye

Wuchak (منتقد)

***پیدا کردن نویسنده‌ی عزلت‌نشین «ناتور دشت» در سال ۱۹۶۹***
در سال ۱۹۶۹، یه دانش‌آموز آزاردیده در مدرسه‌ی شبانه‌روزی پنسلوانیا (با بازی الکس وولف) فرار می‌کنه تا توی تپه‌های نیوهمپشایر نویسنده‌ی «ناتور دشت» رو پیدا کنه و ازش اجازه بگیره تا یه نمایش بر اساس این رمان کلاسیک روی صحنه ببره. استفانیا لاوی اوئن هم نقش دختری از یه مدرسه‌ی همسایه رو بازی می‌کنه که تو این سفر همراهش میشه، و کریس کوپر هم نقش جی. دی. سالینجر، نویسنده‌ی بدعنق و گوشه‌گیر رو ایفا می‌کنه.

«گذر از مزرعه گندم» (۲۰۱۵) یه درام با محوریت بلوغه که بر اساس واقعیته. چون فضاش توی یه مدرسه‌ی شبانه‌روزی پسرونه می‌گذره و صحنه‌هایی مربوط به یه مدرسه‌ی دخترونه هم داره، ناخودآگاه آدم یاد «انجمن شاعران مرده» (۱۹۸۹) می‌افته. با اینکه به قشنگی اون فیلم نیست، ولی کار خیلی خوبیه. راستش این دو تا اون‌قدرها هم شبیه هم نیستن چون «گذر از مزرعه گندم» به همون اندازه‌ای که یه فیلم مدرسه‌ای و تاریخی حساب میشه، یه فیلم جاده‌ای هم هست. وولف در نقش شخصیت اصلی دوست‌داشتنی و همذات‌پندار عالیه و استفانیا هم یه دختر جذاب و بامزه‌ست. داستان از وقتی جون می‌گیره که این دو تا توی پرده‌ی دوم فیلم با هم متحد میشن. رابطه‌ی صادقانه‌ی بین اونا هسته‌ی اصلی داستانه و احتمال مواجهه‌ی پسر با نویسنده نقش ثانویه رو داره.

یکی فیلم رو «تقلبی و توخالی» خونده بود به این دلیل که کتاب کلاسیک سالینجر «نگاه تحقیرآمیزی به کسایی داره که حاضر نیستن زندگی رو چیزی جز بدبختی و سنگدلی ببینن. صداقتش حاصل بی‌اعتمادی به دیگرانه و تف می‌کنه تو صورت محبت و نیکوکاری.» خب حاجی، فکر نمی‌کنی دقیقاً به همین دلیله که سالینجر توی فیلم به عنوان یه آدم ضد‌اجتماعی و بدعنق تصویر شده؟ در ضمن، وقتی بنا به گفته‌ی نویسنده/کارگردان جیمز استیون سدویت، اتفاقات با دقت ۹۰ درصدی بر اساس داستان واقعی ساخته شده، دیگه نمی‌تونه زیاد «تقلبی» باشه. فیلم ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه زمان داره و توی اورنج کانتیِ ویرجینیا فیلمبرداری شده. حالا که حرفش شد، لوکیشن‌های سرسبز و قشنگ شرقی یه نقطه قوت بزرگ براش محسوب میشن.

نمره: B