Arthur & Merlin

CinemaSerf (منتقد)

راستش این فیلم یه درام کاملاً قابل تماشا و سرگرم‌کننده‌ست که با یه دوربین و بودجه‌ای فوق‌العاده کم توی یه سری غار در تاریک‌ترین نقاط استافوردشایر ساخته شده. این اثر پیش‌درآمدی بر افسانه سنتی آرتور شاهه، اما همچنان داستان همون مرد جوان رو دنبال می‌کنه؛ کسی که تا اینجا «آرتفیل» (با بازی کرک بارکر) نامیده می‌شه و با پادشاه بدجنس، «ورتیگرن» (دیوید استرن) و دست‌راستش «آبرتول» (نایجل کوک) درگیر می‌شه؛ همون کسایی که وقتی بچه بود مادرش رو کشتن و خودش رو هم به جنگل فراری دادن. اون شنیده که جادوگر افسانه‌ای، «مردین» (استفان باتلر) وجود داره و فکر می‌کنه می‌تونه بهش اعتماد کنه و شاید انتقامش رو بگیره.

اتفاقاتی که بعدش می‌افته کاملاً قابل پیش‌بینیه، اما فیلم به جای اینکه پر از جلوه‌های بصری ارزون‌قیمت و الکی باشه، به چندتا لامپ آبی (خارج از کادر دوربین) و بازی‌های کمی کمدی برای نشون دادن جادوگری، هیپنوتیزم و شرارت اون دوران بسنده کرده. دیالوگ‌ها شاید یکم بیش از حد زیاد باشن و بعضی وقت‌ها دلت می‌خواد به این دو شورشی شجاع بگی «برید یه جا خلوت کنید!»، اما با محدود کردن خودش به چیزی که به تکنولوژی نداشته‌ش وابسته نیست، شبیه به یکی از اون اپیزودهای قدیمی سریال‌های تلویزیونی مثل ترکیب «رابین هود» و «مرلین» از آب دراومده. نه، قطعاً بعداً چیزی از این فیلم یادتون نمی‌مونه، اما اگه به این ژانر و شخصیت‌هاش علاقه دارید، نسخه‌های خیلی بدتری هم از این داستان ساخته شده که این در مقایسه با اون‌ها بهتره.