جانوران شگفت انگیز: جنایات گریندل والد
در تلاشی برای خنثی کردن نقشههای گریندلوالد (Grindelwald) برای پرورش جادوگران اصیل جهت حکومت بر تمام موجودات غیرجادویی، آلبوس دامبلدور (Albus Dumbledore) از شاگرد سابق خود، نیوت اسکمندر (Newt Scamander) کمک میگیرد. نیوت با وجود اینکه از خطرات پیش رو بیخبر است، موافقت میکند. در حالی که عشق و وفاداری حتی در میان وفادارترین دوستان و خانوادهها مورد آزمایش قرار میگیرد، در دنیای جادوگری که به طور فزایندهای در حال تقسیم شدن است، مرزبندیها مشخص میشوند.
سال انتشار: 2018 کارگردان: David Yates ژانر: Adventure، Family، Fantasy نویسندگان: J.K. Rowling امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
_نوشته جی.دی فیلیپس، geekr.org_ فیلمهای هری پاتر عالی هستن اما یکی از نقصهای اصلی مجموعه اصلی این بود که فیلمها برای خلاصه کردن رمانهای طولانی در قالب فیلمهای زیر سه ساعت مشکل داشتن. با وجود اینکه دنباله «جانوران شگفتانگیز» بر اساس کتاب نیست، اما باز هم یه جورایی به نظر میرسه که داره زور میزنه تا یه کتاب ۵۰۰ صفحهای رو در یک روایت کوتاهتر جا بده. فیلم اونقدر سریع از یک سناریو به سناریوی دیگه میپره که سخته یادت بمونه تو این داستان آشفته اصلاً چی گذشت. البته این به این معنی نیست که فیلم اصلاً افتضاحه، اتفاقاً برعکس. برای فیلمی که در تمام مدت مشکلات جدی در ریتم داره و بیشتر از اینکه به فکر پیدا کردن یه پیرنگ موندگار برای خودش باشه، به فکر زمینهسازی برای دنبالههاست، واقعاً سرگرمکنندهست. بازیگرای قبلی همه برگشتن و با اینکه هیچکدوم اون تاثیری که قبلاً داشتن رو نمیذارن، اما هنوز به روش خودشون جذابن. نیوت برگشته اما به نظر میرسه فیلم به اندازه عناصر جدید، به اون و هیولاهای جادوییش اهمیت نمیده. با این حال، ادی ردمین (Redmayne) هنوز در این نقش فوقالعادهست و شخصیت رو خیلی جذابتر از چیزی که تو فیلمنامه هست درآورده. جیکوب و تینا هم برگشتن، هرچند داستان هر دوی اونا در بیشتر فیلم کنار گذاشته شده و در لحظات پایانی کاملاً فراموش میشه. اما بزرگترین غافلگیری اینه که کوئینی بهترین قوس شخصیتی رو بین تمام کاراکترهای فیلم داره. اون یکی از جالبترین شخصیتها در نسخه اصلی بود و در حالی که خیلی از پیچشهای فیلم خوب از آب در نیومدن، پیچش مربوط به شخصیت اون لحظه مورد علاقه من در کل فیلم بود. من برای دیدن سرانجام داستان اون بیشتر از بقیه عناصر هیجان دارم. برای کسی که تریلرها رو دیده نباید عجیب باشه که شخصیتهای جدید یه جورایی فیلم رو از بازیگرای قدیمی میگیرن. جود لا (Jude Law) و جانی دپ (Johnny Depp) در نقش دامبلدور و گریندلوالد، بیشتر از هر عنصر داستانی دیگهای تمرکز فیلم رو به خودشون اختصاص دادن. هر دو بازیگر کهنهکار اونقدر میدرخشن که وقتی روی پرده نیستن، فیلم انرژی خودش رو از دست میده. جود لا خیلی راحت در قالب اون شگرد پیرمرد دانا با چشمهای براق و در عین حال فریبکار دامبلدور جا میافته. دپ هم در نقش گریندلوالد عالی عمل میکنه. در واقع، با اینکه از شخصیت واقعی این بازیگر خوشم نمیاد، باید بگم این بهترین بازی دپ از زمان اولین باریه که نقش جک اسپارو رو بازی کرد. اون از اکثر حرکات عجیب و غریبی که سالهاست تکرار میکنه دوری کرده و یک بازی کنترلشده و ترسناک از گریندلوالد ارائه میده. اون حتی در مقابل رالف فاینز (Ralph Fiennes) هم کم نمیاره که خودش خیلی حرفه. بقیه بازیگرای جدید وضعیت متوسطی دارن. لتا لسترنج با بازی زوئی کراویتز (Zoe Kravitz) شخصیت جالبیه اما بقیه واقعاً به چشم نمیان. تیسیوس، برادر نیوت، مخصوصاً یه فرصتسوزی بزرگه. فیلم هیچوقت درست توضیح نمیده که چی باعث رقابت بین این دو برادر شده و همه چیز قبل از اینکه فرصتی برای بررسی بیشتر باشه، حلوفصل میشه. ناگینی با بازی کلودیا کیم شاید وقتی در یکی از تریلرها معرفی شد سر و صدای زیادی به پا کرد، اما در واقع کار خاصی با شخصیتش انجام نمیشه. بیشتر شبیه یه حرکت تبلیغاتی به نظر میرسه. بزرگترین حرکت تبلیغاتی هم مربوط به افشاگری بزرگ پایان فیلم با حضور کریدنس (Ezra Miller) هست. یه پیچش داستانی بزرگ وجود داره که نه تنها تاریخ تثبیت شده رو نقض میکنه، بلکه خیلی اجباری به نظر میرسه. اولاً که فیلم هیچوقت توضیح نمیده کریدنس اصلاً چطور دوباره زنده شد. به نظر میرسه چون عزرا میلر بعد از بازی در نقش فلش برای DC مهره مهمتری شده، حالا این فرنچایز داره بیشتر از چیزی که اول قصد داشت بهش فضا میده. در فیلم اول هیچ اشارهای نبود که اون مخفیانه به شخصیتهای موجود وصله، برای همین این موضوع خیلی یهویی به نظر میاد. با این حال، من عزرا میلر رو دوست دارم و امیدوارم این پیچش باعث بشه در آینده نقشهای بهتری بهش برسه. فیلم دیگه خیلی شبیه فرنچایز «جانوران شگفتانگیز» نیست، اما وقتی روی همون موجودات جادویی تمرکز میکنه، واقعاً میدرخشه. طراحی و مفهوم موجودات منجر به خلق برخی از بهترین جلوههای بصری در کل دنیای هری پاتر شده. در واقع، واقعاً حیف شد که نمیتونیم یه فرنچایز کوچیکتر داشته باشیم که فقط درباره ماجراجوییهای جانورشناسی جادویی نیوت باشه. لحظات آرومتر فیلم که نیوت فقط داره با یه حیوان جادویی ارتباط برقرار میکنه، واقعاً زیبا هستن. متأسفانه، این لحظات تحتالشعاع داستان بزرگتر اطرافشون قرار میگیرن. حس میکنم این فرنچایز داره زور میزنه که همزمان دو تا فرنچایز متفاوت باشه. شاید منطقیتر بود که اونا رو به یک فرنچایز کوچیکتر «جانوران شگفتانگیز» و یک فرنچایز بزرگتر «جنایات گریندلوالد» تقسیم میکردن. این درهمبرهمی ایدههای مختلف خیلی شبیه فیلمهای هابیت شده. با این حال، با وجود تمام آشفتگیهای فیلمنامه، من هنوز در طول فیلم سرگرم بودم. با اینکه ممکنه هیچوقت به اوج پیشینیان افسانهای خودش نرسه، اما این فیلم به راحتی ثابت میکنه که دنیای جادوگری هنوز جادوی زیادی برای عرضه داره. شاید مدیران وارنر بروز باید گزینههای دیگهای مثل تلویزیون یا فیلمهای دیگه رو در نظر بگیرن تا سری فیلمهای نیوت بار سنگین یکی از جادوییترین سری فیلمهای تاریخ رو به دوش نکشه. «جانوران شگفتانگیز: جنایات گریندلوالد» ممکنه به اون سطحی که آدم انتظار داره نرسه، اما هنوز ثابت میکنه که ارزش وقت گذاشتن رو داره، حتی شده برای یک بار دیدن. **۷.۰**
2018-11-20
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اولین فیلم جانوران شگفتانگیز عالی بود. یه ماجراجویی روشن و جادویی بود. اما این یکی داره مسیر دیگهای رو میره و نمیتونم بگم که خیلی از این بابت هیجانزده شدم. این فیلم داره روی دسیسههای سیاسی، تفرقه بین جادوگران و غیرجادوگران، خیانتها و غیره تاکید میکنه. اگه بخش جادویی رو حذف کنید، واقعاً با یه فیلم معمولی درباره تفاوتهای نژادی و «آدمها بد هستن» و اینجور چیزها طرفید؛ از اون مدل فیلمهایی که هالیوود این روزها خیلی مشتاقه به صورت انبوه تولید کنه. البته به اندازه خیلی از تولیدات دیگهشون صریح، شعاری و کاملاً مسخره نیست، اما باز هم... این اون مسیری نبود که میخواستم این فیلمها طی کنن. حداقل جادو و جانوران زیادی در این فیلم هست تا داستان تاریک و گاهی خستهکننده رو کمی جذابتر کنه. جادو و جانوران، یعنی همون جلوههای ویژه، واقعاً لذتبخشترین بخش این فیلم هستن. من از همون فیلم اول هم خیلی طرفدار نیوت نبودم و تو این یکی هم بهتر نشده. اون برای سلیقه من زیادی مثبت و بیاعتماده. من قهرمانهایی رو ترجیح میدم که قاطعتر و فعالتر باشن. با این حال، اون هنوز هم در کل آدم دوستداشتنیایه. ولی کوئینی هنوز مثل چی رو اعصابه. اما از جانی دپ در نقش گریندلوالد خیلی مثبت غافلگیر شدم. اصلاً مطمئن نبودم که سبک بازی معمولی نیمهدیوانه و کمدی اون برای یه شخصیت منفی اصلی خوب باشه. اما، اون خیلی خوب در این نقش جواب داد. پایان فیلم هم عملاً یه تعلیق بزرگه و با حس خوبی تموم نمیشه. این در کل یه فیلم نسبتاً غمگینه که شاید یکی از دلایلی باشه که من شخصاً خیلی تحت تأثیرش قرار نگرفتم. این به این معنی نیست که فیلم خوبی نیست، فقط اون داستانی نیست که من بهش امیدوار بودم.
2018-11-30
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اولین فیلم جانوران شگفتانگیز عالی بود. یه ماجراجویی روشن و جادویی بود. اما این یکی داره مسیر دیگهای رو میره و نمیتونم بگم که خیلی از این بابت هیجانزده شدم. این فیلم داره روی دسیسههای سیاسی، تفرقه بین جادوگران و غیرجادوگران، خیانتها و غیره تاکید میکنه. اگه بخش جادویی رو حذف کنید، واقعاً با یه فیلم معمولی درباره تفاوتهای نژادی و «آدمها بد هستن» و اینجور چیزها طرفید؛ از اون مدل فیلمهایی که هالیوود این روزها خیلی مشتاقه به صورت انبوه تولید کنه. البته به اندازه خیلی از تولیدات دیگهشون صریح، شعاری و کاملاً مسخره نیست، اما باز هم... این اون مسیری نبود که میخواستم این فیلمها طی کنن. حداقل جادو و جانوران زیادی در این فیلم هست تا داستان تاریک و گاهی خستهکننده رو کمی جذابتر کنه. جادو و جانوران، یعنی همون جلوههای ویژه، واقعاً لذتبخشترین بخش این فیلم هستن. من از همون فیلم اول هم خیلی طرفدار نیوت نبودم و تو این یکی هم بهتر نشده. اون برای سلیقه من زیادی مثبت و بیاعتماده. من قهرمانهایی رو ترجیح میدم که قاطعتر و فعالتر باشن. با این حال، اون هنوز هم در کل آدم دوستداشتنیایه. ولی کوئینی هنوز مثل چی رو اعصابه. اما از جانی دپ در نقش گریندلوالد خیلی مثبت غافلگیر شدم. اصلاً مطمئن نبودم که سبک بازی معمولی نیمهدیوانه و کمدی اون برای یه شخصیت منفی اصلی خوب باشه. اما، اون خیلی خوب در این نقش جواب داد. پایان فیلم هم عملاً یه تعلیق بزرگه و با حس خوبی تموم نمیشه. این در کل یه فیلم نسبتاً غمگینه که شاید یکی از دلایلی باشه که من شخصاً خیلی تحت تأثیرش قرار نگرفتم. این به این معنی نیست که فیلم خوبی نیست، فقط اون داستانی نیست که من بهش امیدوار بودم.
2018-12-03
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اول از همه، درست مثل فیلم قبلی، بازیگری در این فیلم به جز چند مورد استثنا عالیه. ادی ردمین هنوز در نقش نیوت عالی بود اما فکر میکنم در فیلم اول کار بهتری انجام داد. همینطور دن فوگلر که به نظر نمیرسید اونقدرها خندهدار باشه بلکه بیهوده بود و میشد کلاً از این فیلم حذفش کرد. اما من واقعاً جود لا رو در نقش دامبلدور جوان و جاشوا شی رو که نقش نیوت جوان رو بازی میکنه دوست داشتم. جاشوا نقش نیوت جوان رو اونقدر خوب بازی کرد که واقعاً شبیه نسخه جوانتر ادی به نظر میرسید. جود لا همون نوع رفتاری رو نسبت به دامبلدور داشت که همه ما میشناسیم و دوست داریم. جلوههای ویژه و طراحی صحنه هنوز هم شگفتانگیز به نظر میرسیدن. جلوههای ویژه موجودات درست مثل دفعه قبل عالی بود و طوری به نظر میرسید که انگار اگه اونا رو در دنیای واقعی میدیدیم، دقیقاً همین شکلی بودن. صحنهها طوری بودن که انگار مستقیماً از یه کتاب تاریخ بیرون اومدن. حالا با توجه به اینکه این فیلم یه دنبالهست، آدم فکر میکنه مشکلاتی که در فیلم قبلی داشتن رو حل میکنن، اما برای این یکی، این کار رو نکردن. اصلیترین چیزی که من رو اذیت کرد جانی دپ بود. اون کارش رو در بازی در نقش شرور اصلی خوب انجام نداد. ممکنه به خاطر نویسندگی باشه یا فقط به خاطر بازیگریش. مورد بعدی تمام داستانهای فرعیه. من شمردم حدود چهار تا از اونا وجود داره. اما با توجه به اینکه واقعاً نتونستم پیرنگ اصلی رو بفهمم، یکی از اون داستانهای فرعی میتونست پیرنگ اصلی باشه. آخرین چیز هم ریتم این فیلمه. بعضی صحنهها طوری به نظر میرسیدن که انگار داستان برای این یک صحنه متوقف شده، صحنهای که میشد کلاً حذفش کرد. کل فیلم واقعاً کند به نظر میرسید و فقط در صحنههای اکشن بود که به نظر میرسید سرعت میگیره. حداقل موسیقی خوب بود. در نهایت، «جانوران شگفتانگیز: جنایات گریندلوالد» فقط شبیه یه فیلم برای پول درآوردن به نظر میرسید. من به این فیلم نمره ۵.۵ از ۱۰ میدم.
2018-12-17
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
من امروز دوباره فیلم اول «جانوران شگفتانگیز» رو دیدم تا برای «جنایات گریندلوالد» آماده بشم و متوجه شدم تنها دلیلی که به اون فیلم اول نمره مثبت دادم، کوئینی گلدستاین بود. اون واقعاً یه فرشتهست. شخصیت اون **تنها** چیزی نبود که در اون فیلم دوست داشتم، اما بدون اون، فیلم باز هم به دسته فیلمهای ضعیف سقوط میکنه. پس وقتی اونا تو این فیلم شخصیتش رو گرفتن و اول ازش یه متجاوز و بعد یه نازی ساختن، من... خب، دقیقاً ذوقزده نشدم. اما این یه مسئله شخصیه و من سعی میکنم، حداقل تا حدی، این رو کنار بذارم و بر اساس جنبههای فنی نقد کنم. و از اون نظر، «جنایات گریندلوالد» یک شکست **افتضاحه**. این بدترین فیلم سال نیست، اما قطعاً بدترین فیلمی بود که در مدت زمان طولانی در سینما دیدم. _نمره نهایی: ★½: - خستهکننده/ناامیدکننده. در صورت امکان از دیدنش خودداری کنید._
2020-08-10
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بهتر از قبلی بود، هرچند هنوز هم واقعاً باهاش حال نکردم. «جانوران شگفتانگیز: جنایات گریندلوالد» حس و حال بیشتری داره، مخصوصاً در اوایل فیلم، و ریتمش هم کمی بهتره. اما در کل، در مورد حسی که نسبت به این قسمت دوم دارم دو به شک هستم. قطعاً یه پیشرفته، و با این حال هیچ نکته مثبت قابل توجهی ندارم که در موردش بگم. بازیگرا، با وجود اسمهایی که دوست دارم، در این فیلم برای من خیلی فراموششدنی هستن. به همین خاطر، حس نمیکنم بتونم نمرهای بیشتر از ۶ از ۱۰ بهش بدم - که شاید سختگیرانه به نظر برسه، اما ۷ از ۱۰ هم خیلی زیاد به نظر میاد. با این حال، هنوز قصد دارم «جانوران شگفتانگیز: اسرار دامبلدور» رو ببینم. فقط به اون کمی انرژی بیشتر نیاز داره تا به فیلمهایی تبدیل بشن که ازشون لذت ببرم، پس امیدوارم اون نسخه ۲۰۲۲ این کار رو انجام بده.
2022-05-12
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
گیجکننده، گمگشته، جانی دپ همیشه عالیه. فکر کنم دوران من در دنیای هری پاتر دیگه تموم شده.
2022-07-26
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خب، اینجا یه پیچش داستانی بیش از حد وجود داشت و من این رو فقط به این دلیل میگم که غیرضروری بود. اگه اون یکی رو بیخیال میشدن، پیرنگ تمیزتر میشد... و نگران نباشید، وقتی فیلم رو ببینید میفهمید منظورم کدومه. این موضوع در یک رمان جواب میداد، اما در یک فیلمنامه فقط باعث شد کمی آشفته و شلخته بشه. و متأسفانه، این همون چیزیه که منتقدها قراره روش تمرکز کنن. اما خب، جی.کی. رولینگ یه رماننویسه و داستان در ترجمه از یک سبک نوشتاری به سبک دیگه کمی گم شده. اما فراتر از اون، شما یه تیم بازیگری فوقالعاده دارید و فیلم در کل به طرز لذتبخشی سرگرمکنندهست. ادی ردمین بار دیگه نقش اوله و کارش رو خوب انجام میده... اما چیزی که بهتره اینه که جانی دپ و جود لا چقدر در فیلم بخشنده بودن. هر کدوم از اونا در زمان خودشون میتونستن کل صحنه رو مال خود کنن. هر دو کاملاً توانایی این رو دارن که کانون توجه باشن... اما در عوض اونا یه قدم عقب نشستن تا تمام توجه رو به خودشون جلب نکنن و در نتیجه، این اجازه رو به بقیه دادن که یه بازی قرص و محکم ارائه بدن. با حضور لا و دپ، فیلم میتونست به راحتی به سمت فیلمهای راسل کرو بره... اما اونا مثل کرو صحنه رو قبضه نکردن و به همین خاطر فیلم با وجود اون پیچش داستانی غیرضروری، تعادل بیشتری نسبت به چیزی که باید، پیدا کرد. به عبارت دیگه، اونا کمک کردن تا فیلم از اغراق بیش از حد نجات پیدا کنه. پس چی گیرتون میاد؟ شما دوباره وارد دنیای عجیب هری پاتر میشید و این همیشه جذابه. شما ماجراجویی و معما دارید و باز هم، این همیشه جذابه. شما بازیهای خوب و یه پیرنگ محکم (هرچند پرحجم) دارید و در نهایت سرگرم میشید. ارزش دیدن رو داره حتی اگه نامتعادل باشه. هنوز هم سرگرمکننده و جذابه و در نهایت، هدف فیلم ساختن هم همینه.
2023-01-14
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
برای جلوگیری از «گریندلوالد» خبیث (Johnny Depp) از ایجاد نسخه آریایی خودش از ماموران برای دنیای جادوگری، «دامبلدور» (Jude Law) شاگرد بااستعدادش «نیوت» (Eddie Redmayne) رو برای کمک فرا میخونه. متأسفانه، دشمن اونا به تازگی از بازداشتگاه فوقامنیتی فرار کرده و بنابراین وزارتخانه هم برای نیروهای خودش یعنی «آبرناتی» (Kevin Guthrie) و «تیسیوس» (Callum Turner) به کمک نیاز داره. شاید اگه این سه نفر بتونن نیروهاشون رو متحد کنن، بتونن گریندلوالد خبیث و شاگرد جوان و آشفتهاش «کریدنس» (Ezra Miller که خیلی کم در فیلم حضور داره) رو پیدا کنن، کسی که خودش ممکنه آخرین نفر از نسل جادوگران اصیل باشه. با تمام این مقدمات برای یه ماجراجویی موش و گربه جذاب و هیجانانگیز، واقعاً نمیفهمم چرا این فیلم جواب نداد. تمام مواد لازم اونجا هستن: استعدادهای بازیگری فوقالعادهان و جلوههای بصری واقعاً تحسینبرانگیزن - اما فیلم کاملاً بیروحه. هیچ اثری از شور یا احساس در کل فیلم نیست. دپ در تمام مدت خسته به نظر میرسه و با اینکه ردمین سعی میکنه به شخصیتش حسی از شیطنت شرافتمندانه بده، حتی اون هم خشک و اداری از آب درمیاد. شاید بیش از حد روی ظاهر پیچیده فیلم تاکید شده؟ در پیرنگ فیلم هیچ تکیهگاهی وجود نداره که آدم رو به شخصیتها علاقهمند نگه داره و در عوض من فقط خودم رو در حال نگاه کردن به ساعتم پیدا کردم که فکر میکردم چقدر دیگه مونده. جالبه که این فیلم شاید اگه فقط کتابش رو میخوندید و خیلی از چیزهایی که اینجا به ما نشون داده میشه رو تصور میکردید، بهتر جواب میداد - حداقل اونموقع شاید کمی بیشتر درگیر شرارت تهدید میشدید. اما در عوض، همه چیز فقط خستهکنندهست و واقعاً روی تضادهای تبعیض نژادی و برتریطلبی که مشخصاً زیربنای این قسمت دوم هست، کار نمیکنه. حتماً باید در سینما دیده بشه. فیلمبرداری باشکوهی داره - خوشبختانه دکور «هاگوارتز» رو نگه داشته بودن و موسیقی جیمز نیوتن هاوارد بهش یه حس و حال خاص میده، اما خیلی شبیه فیلم اوله و در واقع پیروزی سبک بر محتواست.
2025-02-02