پرنده سیاه

Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

[اسپویل جزئی] خب، من امروز کل سریال رو دیدم. باید بگم از اون داستان‌هایی بود که نمی‌تونستی ولش کنی. مجبور بودم تمومش کنم.
اگه بخوام خلاصه بگم، یه سریال جنایی واقعی فوق‌العاده قوی بود. خیلی یادآور «کارآگاه حقیقی» (True Detective) و «شکارچیان ذهن» (Mindhunters). دقیقاً در همون سطح و کالیبر. فکر نمی‌کنم بهتر از «شکارچیان ذهن» باشه، ولی به نظرم از فصل اول «کارآگاه حقیقی» بهتر بود. این نظر منه.
حالا، خود سریال عالی بود. یه سری جزئیات در مورد شخصیت اصلی کم داشت که من دوست داشتم بیشتر بهش پرداخته بشه، هیچ‌وقت واقعاً کاوشش نکردن. هیچ‌وقت حس نکردم جیمی رو شناختم. حتی وقتی داشت برای ضدقهرمان داستان تعریف می‌کرد، حس واقعی بودن نداشت، و فکر می‌کنم قرار هم نبود داشته باشه. اون خیلی وقت‌ها دروغ می‌گفت تا چیزی رو که از ضدقهرمان می‌خواست، به دست بیاره.
شاید نقطه اوج سریال، شخصیت لری هال باشه که پل والتر هاوزر (Paul Walter Hauser) به شکلی فراواقعی بازیش کرده. هاوزر گفته بود که چقدر خوشحاله که تونسته با ری لیوتا (Ray Liotta) کار کنه، کسی که در حین فیلمبرداری این سریال فوت کرد. بازی پل به سطح کاملاً جدیدی ارتقا پیدا کرده. او بیشتر اوقات نقش اون آدم بی‌گناه و آروم رو بازی می‌کنه، تا زمانی که دیگه نمی‌تونه جلوی نشون دادن روی تاریک واقعی‌اش رو بگیره. باورنکردنیه که هاوزر چقدر خوب این کار رو انجام داده. قطعاً یادآور «شکارچیان ذهن» و بازیگر نقش اد کمپر هست.
در طول سریال حس می‌کنی که ضدقهرمان داره باهات بازی می‌کنه، و این باعث می‌شه خودت رو جای شخصیت اصلی بذاری که تقریباً داره باهاش بازی می‌شه. به نظرم بقیه سریال خیلی برجسته نبود. خوب فیلمبرداری شده بود. مخصوصاً قسمت قبل از فینال. کارگردان واقعاً تنش اون صحنه ابتدایی با روان‌درمانگر رو عالی درآورده بود.
به نظرم این سریال برای من ۴ ستاره می‌گیره چون نتونستم در طول روز رهاش کنم. شاید بهتر باشه امتیازش رو به ۳.۵ تغییر بدم تا بهتر نشون بده که قطعاً بالاتر از حد متوسطه، اما شاید در قلمرو «زودیاک» (ساخته فینچر) نباشه. اگه بحث استعداد این فیلمسازهاست؟ جواب داده شده. سریال قوی و محکمیه. فقط قسمت آخرش یه کم عجولانه تموم شد، ولی در کل خوب بود. واقعاً پیشنهادش می‌کنم.
علاقه خاص من به این نوع داستان‌ها اینه که ضدقهرمان واقعاً باعث می‌شه از خودم بپرسم چرا خدا قاتلان سریالی رو خلق می‌کنه. یه خطی توی شعر کوآن از یک راهب ذن هست که موقع دیدن سریال یادش افتادم. تیچ نات هان (Thich Naht Hanh) اون رو نوشته: «من دزدی دریایی هستم که به کودک تجاوز می‌کند، اما من همچنین کودکی هستم که مورد تجاوز قرار می‌گیرد. مرا بخوان و با خود واقعی‌ام بشناس.»