Smoking Guns

lucabarbosa1 (منتقد)

فیلم «تیرهای خطا» (Smoking Guns) یک درام جنایی ساخت سال ۲۰۱۷ درباره یک قمارباز قهار است که در آستانه کسب یک سود بادآورده قرار دارد، اما حالا باید از برگه شرط‌بندی‌اش محافظت کند تا بتواند جایزه‌اش را بگیرد. فیلمی مثل «تیرهای خطا» که با نام «دعای قمارباز» (A Punters Prayer) هم شناخته می‌شود، فقط روی یک چیز حساب باز کرده و اگر حتی ذره‌ای در آن لنگ بزند، کل فیلم به هم می‌ریزد؛ و آن چیز «شخصیت‌ها» است. شاید این موضوع در نگاه اول بدیهی به نظر برسد، اما خیلی از فیلم‌ها می‌توانند صرفاً با تکیه بر جلوه‌های بصری و داستان جلو بروند. فیلم با داشتن فضایی که عموماً به یک اتاق محدود می‌شود و رفت‌وآمد مجموعه‌ای از آدم‌های عجیب‌وغریب و مرموز، روی همین کاراکترهای مقطعی سوار است و نفس می‌کشد. این فیلم برای همه مناسب نیست، اما اگر به کمدی‌های سیاه لندنی علاقه‌مند هستید و حتی کمی پیگیر فیلمسازیِ چریکی و پرگو هستید، این یکی حسابی به دلتان می‌نشیند.

در یک دفتر شرط‌بندی محلی، سه دوست عصر جمعه‌ای را می‌گذرانند، شرط‌بندی می‌کنند، از رویاهای بزرگ می‌گویند و شانس‌های کوچک. رهبری آن‌ها با جک (با بازی تامی اونیل) است؛ یک بت‌باز ثابت‌قدم که می‌خواهد از چرخه باطل حقوق هفتگی خلاص شود و به همین خاطر ۲۵۰ پوند روی برد همزمان سه اسب شرط می‌بندد؛ یعنی اگر اسب در هر سه مسابقه اول شود، ثروتی به جیب خواهد زد، هرچند شانس این اتفاق نجومی و غیرممکن به نظر می‌رسد. یانیس (آندراس کاراس) که مرد مسن‌تری است و رویکرد احتیاط‌کارانه‌ای دارد، و ایان (جیمی کرو) که مرد ریزه‌میزه‌ای با کلی عقده و غرور است، او را همراهی می‌کنند. وقتی دو تا از اسب‌ها برنده می‌شوند، خبر می‌پیچد و افراد مشکوکی پیدا می‌شوند تا به هر روش ممکن، برد را به سمت خودشان بچرخانند.

فیلم «تیرهای خطا» به نویسندگی و کارگردانی ساواس دی. مایکل، اثری پرگو است که تقریباً به زور به تماشاگر نفس می‌دهد؛ جایی که پسرها فلسفه‌بافی می‌کنند و درباره مسائل بزرگ و کوچک گپ می‌زنند، در حالی که بازیِ عقل و شانس برقرار است و جک روی یک شرط‌بندی که می‌تواند نجاتش دهد یا نابودش کند، محکم ایستاده است. مایکل داستانش را با صحنه‌ای آزاردهنده شروع می‌کند که فضایی وحشتناک می‌سازد، هرچند با تکه‌ای از انیمیشنِ عمدتاً آماتور قطع می‌شود و بعد با روایتی کند به نقطه شروع برمی‌گردد. فیلم تا حدودی سبک‌پردازانه است و با دیالوگ‌های پرجوش‌وخروش و کارگردانی تیزبینانه مایکل جلو می‌رود که هر دو به کار جان می‌بخشند.

با اینکه فیلم اکشن بسیار کمی دارد، اما انرژیِ خالصِ بازی‌ها از ابتدا تا انتها کار را سرپا نگه داشته است. این بخش با بازی اونیل شروع می‌شود که در تمام طول فیلم فوق‌العاده است؛ تنها اسبِ پایدارِ این جمع، مصمم و مطمئن به شانس خود و دستِ هدایت‌گرِ ایمانِ تازه‌یافته‌اش، هرچند با قرائتی پیچیده. جیمی کرو هم به همان اندازه عالی است؛ او کلیشه‌ی زیردستِ دردسرساز را برمی‌دارد و با چاشنیِ احساسیِ واقعی پر می‌کند.

خودِ فیلم کارش را در متقاعد کردن شما به اینکه یک کمدی است بی‌نقص انجام می‌دهد، تا اینکه مثل یک طوفان می‌چرخد و تمام انتظارات شما را با پایانی به‌شدت آزاردهنده و مبهم در هم می‌کوبد؛ پایانی که شما را درگیر این می‌کند که پشت آن در بسته چه اتفاقی افتاده است.

«تیرهای خطا» بدون شک فیلم عجیبی است، اما به بهترین شکل ممکن! این فیلم با الهام از الگوهایش، بزرگ‌تر از چیزی که هست به نظر می‌رسد و با اینکه ممکن است همه‌ با انتخاب‌های استایلیستیک و سرعتِ رگباریِ آن ارتباط برقرار نکنند، اما به راحتی جایگاه خودش را پیدا می‌کند و کاملاً ارزش یک بار دیدن را دارد.