யாகாவாராயினும் நா காக்க

timesofindia (منتقد)

بعضی فیلم‌ها هستن که پیچش‌های فیلم‌نامه‌شون باعث میشه غیرقابل‌پیش‌بینی و جذاب بشن، و بعضی فیلم‌ها هم هستن که انقدر پیچش بی‌خودی دارن که اعصاب آدم رو خرد می‌کنن. فیلم «یاگاواراینوم نا کاکا» (YNK) دقیقا تو دسته دوم قرار می‌گیره. فیلم از گذشته شروع میشه — دقیقا ۱ ژانویه ۲۰۱۵ — جایی که یه زن و مرد جوانِ شدیدا زخمی توسط یه فرد مرموز روی زمین کشیده میشن. چهره هیچ‌کدوم از این سه نفر رو نمی‌بینیم. بعد فیلم کات می‌خوره به زمان حال که ساگا (با بازی آدی) وارد بمبئی میشه. صورتش زخمیه و روی صدای نریشن میگه که تو یه ماموریت خطرناکه. می‌بینیم که یه اسلحه می‌خره و میره سراغ مودالیار (میتون چاکرابورتی که تو اولین حضورش تو فیلم‌های تامیل خوب ظاهر شده)، یه گانگستر مخوف. فکر می‌کنیم قراره یه داستان انتقامی شبیه «گاجینی» ببینیم، اما بعد ساگا شروع می‌کنه به تعریف کردن اینکه چطور کارش به اینجا کشیده. سه تا از دوستاش رو می‌بینیم — شیوا، راجش و کیشور — که همه‌شون از خانواده‌های پولدار و قدرتمندن. اما خانواده ساگا طبقه متوسطن؛ باباش مدام ازش ایراد می‌گیره و مامانش لوسش می‌کنه. کایال (نیکی گالرانی) هم هست، یه دختر شجاع و جوان که عاشق ساگاست. همه چیز داره خوب پیش میره تا اینکه شب سال نو، یکی از دوستاش شروع می‌کنه به مزاحمت برای پریا (ریچا پالود)، دختری که تو یه هتل قرار داشته. پلیس‌ها کاری نمی‌کنن چون خانواده این پسرا نفوذ دارن، اما هیچ‌کس نمی‌دونه پریا کیه. اون دخترِ همون مودالیار قدرتمنده و قسم می‌خوره ظرف ۲۴ ساعت آینده همه‌شون رو بکشه. بعدشم پریا ناپدید میشه و دوستای ساگا همه مخفی میشن. اینطوری میشه که ساگا هدفِ گونا، برادر پریا، قرار می‌گیره. حالا ساگا باید تمام شجاعتش رو به کار بگیره تا خودش و دوستاش رو نجات بده.

تا قبل از پیچش نهایی، YNK یه درام اکشنِ تمیز و روپاست و کارگردان فیلم‌اولی، ساتیا پراباس، موفق میشه ما رو تشنه نگه داره تا ببینیم بعدش چی میشه. داستان درگیرکننده، شخصیت‌های ملموس و خط داستانی عاشقانه‌ای تحویلمون میده که حتی وقتی غیرواقعی و کش‌دار به نظر میرسه، بازم بانمکه و لبخند به لب میاره، بعلاوه یه معما که قلابش رو تو ذهنمون گیر می‌اندازه. قبوله، زمان زیادی از فیلم صرف این مقدمه‌چینی‌ها هدر میره و اصل داستان رسما از نیمه دوم شروع میشه، اما تو این بخش‌ها هم حوصله‌مون سر نمیره. نحوه شکل‌گیری درگیری هم جالبه — خود قهرمان و دوستاش مقصرن و دردسر رو خودشون خریده‌ان، برای همین کاملا طرفدارشون نمی‌شیم. اما پیچش بی‌موردِ آخر فیلم، رسما هر چی تا اونجا خوب بوده رو خراب می‌کنه. فیلم از یه درام گانگستری یدفعه تبدیل میشه به یه فیلم قتل‌های زنجیره‌ای روانی، و درست وقتی فکر می‌کنیم به آخرش رسیدیم، تبدیل میشه به یه حمام خونِ بی‌مغز که به دلایل اشتباهی خنده‌داره! تلاش برای مقدس جلوه دادن رفاقت به هر قیمتی واقعا مسخره از آب دراومده و وقتی می‌بینیم ساگا حاضره جونش رو برای دوستاش بده، اولین سوالی که تو ذهنمون میاد اینه که چرا حتی نصف این کار رو برای خانواده خودش نکرد، در حالی که اون‌ها رو تو چه خطر بزرگی قرار داده بود. به قول معروف: خیلی نزدیک و در عین حال خیلی دور!