Love Everlasting

Wuchak (منتقد)

_**اگر می‌خواهید موفق شوید، عشق مهم‌ترین چیز است**_
مادر و پسری دست‌تنگ از غرب میانه (امیلی پراکتر و لاکی بلو اسمیت) راهی شهر کوچکی در یوتا می‌شوند تا جایی برای ماندن پیدا کنند. مادر کار پیدا می‌کند و پسر به مدرسه می‌رود به این امید که فارغ‌التحصیل شود. رویای آن‌ها رسیدن به اقیانوس است و مشکلات بزرگی سر راهشان قرار دارد، اما عشق مسیر را هموار می‌کند. شان استیونز در نقش یک مکانیک مهربان و کریستی برک در نقش دختر خجالتی‌اش ظاهر می‌شوند. لاندون هنمن به عنوان معلمی سرسخت و آستین آر. گرانت در نقش قلدر مدرسه حضور دارند. فیلم «عشق جاودانه» (Love Everlasting - ۲۰۱۶) یک درام/رامانس مستقل است که روی سال‌های دبیرستان تمرکز دارد (به نویسندگی و کارگردانی راب دیاموند). برخی منتقدان آن را فیلمی کلیشه‌ای شبیه به آثار نیکلاس اسپارکس می‌دانند، اما فیلم کار خودش را به خوبی انجام می‌دهد و بودجه بسیار کم آن به سختی به چشم می‌آید (به جز یکی دو بخش کوتاه که شاید می‌توانستند بهتر نوشته یا بازی شوند، اما آن هم زمان می‌برد و زمان یعنی پول).
برای اینکه فیلم جواب دهد، به بازیگران مناسبی در شش نقش اصلی نیاز دارد و فیلم دقیقاً همین را ارائه می‌دهد. همه آن‌ها کاملاً متقاعدکننده ظاهر می‌شوند و لاکی بلو اسمیت در زمان فیلمبرداری تنها ۱۷ سال سن داشته و در نقش اصلی می‌درخشد. او کاریزمای مارلون براندو را دارد، اما قیافه‌اش شبیه دیوید بویی قدبلند و لاغر است. در همین حال، کریستی برکِ ساده‌دل در نقش دختر زخم‌خورده بسیار دوست‌داشتنی است و امیلی پراکتر با زیبایی همه‌جانبه‌اش در سن ۴۷ سالگیِ زمان فیلمبرداری، یکی از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شود.
منتقدان از قابل پیش‌بینی بودن داستان گله می‌کنند، اما اتفاقات غیرقابل پیش‌بینی متعددی رخ می‌دهد. مثلاً من فکر می‌کردم سکانس درخت بلوط حتماً با یک کلیشه دراماتیک خراب می‌شود، اما فیلم جرات می‌کند روی حرف خودش بایستد. دلیلی که من به «عشق جاودانه» امتیاز نسبتاً بالایی می‌دهم این است که فیلم «حس و حال» دارد (برخلاف فیلم‌های بی‌محتوا یا «ووک»های اعصاب‌خردکن)، و شامل چند جواهر است که بازتاب‌دهنده زندگی واقعی و نحوه موفقیت در آن هستند، هر هدفی که داشته باشید. سال‌های دبیرستان به خصوص به زیبایی به تصویر کشیده شده‌اند. همه ما قلدرها، فشار همسالان، خرد شدن‌های سطحی، معلم واقعاً مفید، پناهگاه شخصیِ بیرون از خانه، «قلعه»، بچه‌های «باحال»، طردشدگان، گیک‌ها و پدرخوانده‌های آزارگر را تجربه کرده‌ایم. مهم‌تر از همه، فیلم تأکید می‌کند که هر چالش بزرگی را می‌توان با گرمای عشق و احترام پشت سر گذاشت؛ چیزهایی که ارزش درونی و امید به استقامت را فراهم می‌کنند.
اگرچه این فیلم بودجه آثار شاخص دیگری مثل «زمان هیجان‌انگیز در دبیرستان ریج‌مونت» (۱۹۸۲)، «فوتبال آزاد» (۱۹۸۴)، «بی‌سرنخ» (۱۹۹۵) و «خشم: کری ۲» (۱۹۹۹) را ندارد، اما از نظر روحیه در همان سطح است. بله، می‌دانم برخی از آن فیلم‌ها کمدی، عجیب‌وغریب بودن و وحشت را چاشنی کار می‌کنند، اما در نهایت همه آن‌ها داستان‌های دبیرستانی هستند که آن سال‌های پرچالش را با تمام افتخار و خجالت‌زدگی‌شان به تصویر می‌کشند. «عشق جاودانه» بیشتر به فیلم الهام‌بخش «کتبک» (Cutback - ۲۰۱۰) شبیه است، البته با بودجه‌ای بیشتر و بدون اینکه مثل «کتبک» فیلمی «مذهبی» باشد، اما به سبک خودش الهام‌بخش است. برای اینکه منظورم را متوجه شوید، امثالِ امثال (مثل پرووربس ۱۵:۱۷) را بخوانید.
فیلم ۱ ساعت و ۳۳ دقیقه است و عمدتاً در یوتا فیلمبرداری شده و بخشی از آن هم در ساحل کالیفرنیای جنوبی ضبط شده است. نمره: A-/B+