मोहल्ला अस्सी

Rakesh sharma (منتقد)

چاندراپراکاش دویویدی (Chandraprakash Dwivedi) کارگردان فیلم، توی این طنز مذهبی/سیاسی که بر اساس رمان «کاشی کا اسی» ساخته شده، محله اسی رو خیلی قشنگ بازسازی کرده. خود محله اسی شخصیت اصلی این فیلمه. هویت اسی فقط به این نیست که یه گهات (عبادتگاه ساحلی) کنار رودخونه مقدسه، بلکه به مردمیه که اونجا زندگی می‌کنن. مردم هر روز توی تنها جایی از واراناسی که دموکراسی توش جریان داره، یعنی چای‌خونه پاپو، دور هم جمع می‌شن و درباره تغییرات جامعه و اهمیت فرهنگ بحث‌های داغ سیاسی و اجتماعی راه می‌اندازن. شخصیت‌های توی چای‌خونه انگار مستقیماً از دل یه رمان طنز هندی بیرون اومدن. گفتگوهای این چای‌خونه کل فیلم‌نامه رو به هم وصل می‌کنه و داستان رو جلو می‌بره. چیزی که فیلم رو دیدنی می‌کنه، فضاسازیه. فیلم همچنین سعی داره تاثیر رویدادهای بزرگ سیاسی-مذهبی رو روی مردم جامعه نشون بده. شوخی‌ها خیلی هوشمندانه و متناسب با موقعیت هستن، چون بالاخره با یه اثر طنز و هجو طرفیم. داستان فیلم ساده‌ست؛ یه کاهن شریف و درستکار برای گذران زندگی سگ‌دو می‌زنه، در حالی که یه مشت مرشد قلابی و بی‌سواد سر توریست‌ها کلاه می‌ذارن تا پول پارو کنن و زندگی راحتی داشته باشن. فیلم نشون میده چطور غربی‌ها به دنبال معنویت به این شهر میان ولی خودشون هم دقیقاً نمی‌دونن چی می‌خوان؛ و چطور شهر با روش‌های فاسد خودش دست به یکی می‌کنه تا جیب اون‌ها رو خالی کنه و این‌طوری ذره‌ذره اخلاقیات و فرهنگ خودش رو نابود می‌کنه. راوی کیشان (Ravi Kishan) و بقیه بازیگرهای مکمل بازی فوق‌العاده‌ای ارائه دادن، چون کل محله حول محور این توریست‌ها می‌چرخه. سانی دئول (Sunny Deol) در نقش کاهن درستکار، سردرگمی‌های این شخصیت رو موقع مواجهه با چالش‌های واقعی زندگی خیلی قشنگ به تصویر کشیده. اما این ساکشی تانوار (Sakshi Tanwar) در نقش همسرشه که با یه بازی درخشان، رفتارهای عجیب شوهرش رو زیر سوال می‌بره و در عین حال مثل کوه پشتش می‌ایسته. اون‌ها با هم سختی‌ها رو پشت سر می‌ذارن تا راهی برای زندگی با ارزش‌هاشون توی این دنیا پیدا کنن. فیلم به خاطر استفاده از فحش و ناسزا توقیف شد، اما همون‌طور که یکی از شخصیت‌ها میگه، توی فرهنگ واراناسی، همون‌طور که به هم سلام می‌دن و می‌گن «هار هار مهدو»، همون‌قدر هم صمیمی و بی‌پرده با هم شوخی می‌کنن و حرف می‌زنن.