Moonlight
سه دوره زمانی - کودکی، نوجوانی و جوانی - از زندگی یک سیاهپوست آمریکایی به نام کایرون (Chiron) به تصویر کشیده میشود. کایرون در کودکی با مادرش پائولا (Paula) که معتاد به کراک است، در محلهای پر از جرم و جنایت در میامی زندگی میکند. او کودکی خجالتی و گوشهگیر است که دلیل اصلی آن جثه کوچک و بیتوجهی مادرش است؛ مادری که بیشتر به فکر مواد و نیازهای خودش است تا مراقبت از فرزندش. به دلیل همین مسائل، کایرون مورد آزار و اذیت قرار میگیرد و کلمات توهینآمیزی را میشنود که معنای دقیقشان را نمیداند، اما میفهمد که برای رنجاندن او به کار میروند. به جز دوست کوبایی-آمریکایی همسنش کوین (Kevin)، تنها راهنماییهای زندگیاش را از یک قاچاقچی محلی به نام خوان (Juan) و دوستدختر مهربانش ترزا (Teresa) دریافت میکند. خانه آنها برای او پناهگاهی است تا از قلدرها و آزارهای پائولا در امان بماند. با چنین کودکیای، کایرون ممکن است مسیری از پیش تعیینشده در زندگی داشته باشد، مسیری که مشکلاتش در دوران سخت نوجوانی دوچندان میشود؛ مگر اینکه او به توصیه خوان عمل کند و واقعاً خودش برای زندگیاش تصمیم بگیرد.
سال انتشار: 2016 کارگردان: Barry Jenkins ژانر: Drama نویسندگان: Barry Jenkins، Tarell Alvin McCraney امتیاز: 7.4نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**آبی گرمترین رنگ است.** این یک فیلم استثنایی است، اما فقط از یک دیدگاه و آن هم مسائل مربوط به دگرباشان (LGBT). من کاملاً به این موضوع احترام میگذارم چون حامی این جریان هستم. اما جدا از آن، به خصوص از جنبه فیلمسازی، فیلم را دوست نداشتم. حس میکردم داستان جایی در آفریقا اتفاق میافتد اما لهجهها آمریکایی است؛ چون حتی در پسزمینه هم نتوانستم یک فرد سفیدپوست یا از نژاد دیگر پیدا کنم. نکات مثبتش این است که موضوع بسیار جالبی دارد. خط داستانی را دوست داشتم؛ نمایش سه مرحله از زندگی یک مرد و اینکه چطور محیط اطراف میتواند شخصیت ما را بسازد. گاهی در جهت مثبت، اما طبق این فیلم، چرخشهای دراماتیکی وجود دارد. با اینکه پایانش خیلی ساده بود، اما اپیزود اول را دوست داشتم. پتانسیل این را داشت که یک فیلم پیاممحور باشد، اما بخشهای بعدی مسیر متفاوتی را رفتند. مهمتر از همه، روایت واقعگرایانه فیلم است که بیشتر شبیه چرخه زندگی است. حسی شبیه به نسخه کوتاه و حاشیهنشین فیلم «بهار، تابستان، پاییز، زمستان و بهار» دارد. همه بازیگرها عالی بودند. فیلمنامه از یک کتاب اقتباس شده و به نظر میرسد یک موفقیت بزرگ برای کارگردان باشد. امیدوارم همین روند را حفظ کند. این فیلم برای همه نیست، عمدتاً به خاطر موضوعش. بخشهای ابتدایی خوب بود اما تحولات بعدی غیرمنتظره بود. یکی از فیلمهای خوب سال است، اما نه بهترینش. ۷/۱۰
2017-02-26
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بخش سوم این فیلم جذابترین قسمتشه، اما دو بخش قبلی برای درک موقعیتی که کایرون (Chiron) جوان (با بازی الکس هیبرت، سپس اشتون سندرز در نقش نوجوانی آشفته و در نهایت تروانته رودز) در اون قرار گرفته، ضروری هستن. در ابتدا پسربچهای رو میبینیم که در میامی با مادر معتادش پائولا (Naomie Harris) زندگی میکنه. اون در مدرسه طرد میشه و مورد آزار قرار میگیره و ثبات و راهنمایی زندگیاش رو بیشتر از دوستش کوین، ساقی محله یعنی خوان (Mahershala Ali) و دوستدختر مهربانش ترزا (Janelle Monáe) میگیره. همین آدمها هستن که اون رو در مسیر پر پیچ و خم و سختِ خودشناسی و باور به هویتش قرار میدن. این قطعاً یک درام بلوغ (Coming of age) هست، اما با ظرافت به زندگی پسری نگاه میکنه که در محیطی پر از بیتفاوتی، سردرگمی و عدم مدارا رشد میکنه. پسری که با هویت خودش کنار میآد، اون هم در حالی که تقریباً هیچ حمایتی از سمت همسن و سالهاش برای طی کردن این مسیر پیچیده نداره. درک اون از شرافت و درستی در تمام طول زندگیاش به چالش کشیده میشه، اما هیچوقت حس درستکاری رو از دست نمیده و نیم ساعت آخر فیلم، یکی از تاثیرگذارترین روایتهای مردانگیه که ممکنه روی پرده سینما ببینید. بازیها در کل سطح بالا هستن و دیالوگها با اینکه کم هستن، اما با قدرت بیان میشن. این فیلمی نیست که پر از حرف زدنهای بیپایان باشه، بلکه ارائه سناریوهایی هست که ما با بزرگ شدن کایرون اونها رو ارزیابی میکنیم و در انتخابهای زندگیاش شریک میشیم. فیلمی احساسی و درگیرکننده است که گاهی با کمی طنز تلخ همراه میشه. شاید حتی شاهد شروع یک داستان عاشقانه باشیم؟ به نظرم ارزش چند بار دیدن رو داره.
2024-01-02