Playing with Dolls: Bloodlust

GenerationofSwine (منتقد)

پرز واقعاً از تایسون خوشش می‌آید، نه؟ راستش را بخواهید کم‌کم دارم با سبک کارهای پرز کنار می‌آیم؛ از آن دست فیلم‌هایی است که جان می‌دهد برای وقت‌هایی که می‌خواهی یک اثر را حسابی به باد تمسخر بگیری و دست بیندازی... و خب او هم فرصت‌های بی‌شماری برای کوبیدن بیشتر ساخته‌هایش به شما می‌دهد. چیزی که اینجا با آن روبه‌رو هستیم همان قصه همیشگی «کلبه‌ای در جنگل» با حضور جوان‌های جذاب بیست و چند ساله است. با این حال، نه خبری از آن طنز خاصی است که سم ریمی اضافه می‌کرد تا کارش متفاوت شود، نه از آن صحنه‌های برهنگی که دیگر کارگردان‌ها می‌گذاشتند تا فیلم حداقل قابل دیدن شود، و نه از آن خشونت افراطی و دیوانه‌واری که باز عده‌ای دیگر می‌چپاندند تا جذابیت کار بالا برود. در نتیجه حاصل کار شده یک فیلم ترسناک کسل‌کننده، با فیلم‌نامه‌ای فاجعه و اجرایی ضعیف که ریچارد تایسون، از میان همه افراد، سعی دارد بار کل فیلم را به دوش بکشد. راستش او چند باری در فیلم‌های پرز موفق شده این کار را بکند... ولی نه در این یکی.