த்ரிஷா இல்லனா நயந்தாரா

timesofindia (منتقد)

توی این دوره‌زمانه که سریع همه‌چیز به اعتراض و درخواست برای توقیف می‌رسه، آدهیک راویچاندران به عنوان یک کارگردان کاراولی، اون‌قدر جسارت داشته که یک کمدی‌رومانتیک بسازه که ارزش‌های به اصطلاح متولیان فرهنگ رو به شوخی می‌گیره؛ فیلمی که سوخت اصلی رابطه‌ عاشقونه‌ش نه قلب، بلکه هورمون و کلی مشروبه! یکی از دو دختر اصلی داستان، به قهرمان فیلم پیشنهاد مشروب می‌ده و بهش میگه منو مثل مزه کنار مشروبت بذار، دومی هم همزمان دو تا بطری آبجو سر می‌کشه و وقتی پسره بهش میگه نخور، تحویلش نمی‌گیره و می‌گه بزن به چاک. یکیشون راحت اعتراف می‌کنه که بعد از بهم زدن با پسره رابطه‌ جنسی داشته و اون یکی هم اتهام می‌زنه که چرا تلاش نکرده باهاش رابطه داشته باشه. یکی از شخصیت‌ها هم به قهرمان فیلم می‌گه بکارت مثل دیپلم قدیم دیگه منقرض شده!

با این وجود، قهرمان داستان با وجود اینکه مثل قهرمان‌های معمولی سینمای تامیل رفتار می‌کنه (کسایی که پاتوق‌شون بار و مشروب‌فروشیه و در حالی که خودشون شهوت‌ران هستن برای زن‌ها منبر اخلاق می‌رن)، ولی باز هم یک آدم ساده‌لوحی به نظر میاد که هیچ‌وقت نمی‌تونه نظر دختری رو جلب کنه. فیلم درباره جیواست (با بازی بسیار باورپذیر جی. وی. پراکاش که اون خجالت فیلم اولش، یعنی «دارلینگ» رو کنار گذاشته)، که عاشق دوست دوران کودکی‌اش رامیا (آناندی) می‌شه. وقتی رامیا باهاش بهم می‌زنه، اون بلافاصله می‌ره سراغ اون یکی دوست دوران کودکی‌اش آدیتی (منیشا یاداو). اما اون هم ولش می‌کنه، و حالا جیوا دوباره برمی‌گرده تا مخ رامیا رو بزنه، غافل از اینکه قواعد بازی عوض شده. دایی‌اش ویسو (وی‌تی‌وی گانش) و خاله رامیا، سیمران (سیمران) سعی می‌کنن بهش کمک کنن و نقش مشاور عشقی رو بازی کنن، اگرچه به روشنی می‌بینن که اون چقدر یک بازنده بدبخته.

بهترین چیزی که میشه درباره فیلم «تریشا ایالانا نایانتارا» گفت اینه که اصلاً از لوده‌بودن و جنسیت‌زده بودن ابایی نداره و درجه سنی بزرگسال (A) رو مثل مدال افتخار روی سینه‌اش می‌زنه. شوخی‌های جنسی بی‌شماری توی فیلم هست (یک‌جا رامیا میگه «می‌خوام برات بازش کنم تا ببینی») و کمدی‌های بزرگسالانه (جیوا برای تمرین با یک عروسک رابطه برقرار می‌کنه) و دیالوگ‌های زن‌ستیزانه هم کم نیستند، اما این‌ها اذیت‌کننده به نظر نمی‌رسند بلکه شوخی‌های بی‌ضرری هستند. همچنین فیلم لحظاتی از پوچی واقعی داره (مثل سه تا بارداری همزمان که یک شخصیت شبیه به MGR مدیریت‌شون می‌کنه، یا یک روانی که هرازگاهی پیدا می‌شه تا به سمت همه آجر پرت کنه) که ثابت می‌کنه کارگردان دقیقاً می‌دونه داره چکار می‌کنه. اما چاپلوسی‌های آشکار برای طرفداران آجیت و ویجای (که اخیراً توی فیلم‌های تامیلی مد شده) بعد از یک جایی رو اعصاب می‌ره. ترانه‌های نه چندان جذاب (به جز ترانه Mutham Kodutha Maayakaari) و داستان فرعی مربوط به سیمران و شوهر دانشمندش (یوگی ستو) هم فقط باعث شدن فیلم طولانی‌تر از حد معمول بشه.