مادر!
در میان دشت مسطح و وحشی که با جنگلی سرسبز و بهشتی احاطه شده، زوجی در عمارتی دورافتاده زندگی میکنند که مدتی پیش در آتش سوخته و توسط زن فداکار بازسازی شده است. در این محیط امن، شوهر که شاعری میانسال و زمانی مشهور بوده، مشتاق خلق شاهکار جدید خود است؛ اما به نظر میرسد نمیتواند از بنبست خلاقیتی که گرفتارش شده رها شود. ناگهان، ضربهای به در میخورد؛ ورود غیرمنتظره یک بازدیدکننده مرموز در اواخر شب و همسر کنجکاو او، تخیل راکد نویسنده را تحریک میکند. رفتهرفته، در حالی که همسر نویسنده با تعجب نظارهگر است، هر چه شوهر هرجومرج بیشتری را به پناهگاهشان راه میدهد، غرور جریحهدار شدهاش بیشتر تسکین مییابد. در نهایت، آیا این آشفتگیِ فزاینده، آرامشِ خدشهناپذیر این زوج را برای همیشه نابود خواهد کرد؟
سال انتشار: 2017 کارگردان: Darren Aronofsky ژانر: Drama، Horror، Mystery نویسندگان: Darren Aronofsky امتیاز: 6.6نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
امتیاز دادن به این فیلم توی بازه ۱ تا ۵ واقعاً سخته؛ تقریباً غیرممکنه. هم دلم میخواد بهش ۵ بدم و هم دلم میخواد ۳ بدم. چون هر دو امتیاز یه جورایی غلط به نظر میرسن، پس همون وسط رو انتخاب میکنم. آرونوفسکی (Aronofsky) قبلاً هم فیلمهای روانی زیادی به ما داده، اما این یکی کلاً توی یه سطح دیگهست. اون اوج دیوانهوار فیلم «مرثیهای برای یک رؤیا» رو یادتونه؟ اون رو ضربدر ۵۰ کنید تا بفهمید پایان «مادر!» چطوریه؛ و تازه این یه جورایی کمگویی هم هست!
نمیخوام زیاد درباره داستان یا پایانش حرف بزنم چون بهتره آدم با کمترین اطلاعات ممکن بره سراغش تا بیشترین تأثیر رو بگیره. فقط این رو بگم که پوستر و تبلیغاتی که با الهام از «بچه رزماری» ساخته شده بودن، یه جورایی آدرس غلط دادن؛ فیلم ربطی به اون نداره، هرچند المانهای ترسناک پولانسکی مشخصاً الهامبخش آرونوفسکی بودن.
سه تا چیز توی فیلم برای من خیلی عالی بود: (۱) طراحی صدا فوقالعاده بود. فیلم اصلاً موسیقی متن نداره، ولی طراحی صداش به شدت وهمآور و موندگاره. (۲) طراحی صحنه در سطح دیگهایه. خونه توی این فیلم عملاً یکی از نقشهای اصلیه و در طول فیلم به شدت تغییر میکنه. (۳) بازی جنیفر لارنس (Jennifer Lawrence) تکاندهنده بود چون واقعاً خودش رو وقف دیدگاه آرونوفسکی کرده بود، اما بازیای که توی ذهنم موند، میشل فایفر (Michelle Pfeiffer) بود. اون واقعاً در نقش غرق شده بود و با اینکه فقط توی ۶۰ درصد اول فیلم هست، تأثیر عمیقی روی بقیه داستان میذاره. شخصیتش خیلی حیاتیه و یه جور رمز و راز و سنگینی به اتفاقات بعد از رفتنش اضافه میکنه. حتماً دوباره میبینمش تا بتونم بهتر در موردش فکر کنم. فعلاً سخته زیاد حرف زدن، ولی باور کنید حرف برای گفتن درباره «مادر!» زیاده.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«مادر!»، عنوانی که حتی با حروف بزرگ هم شروع نمیشه. خب «مادر!» عزیز، خوشحالم که اون حروف بزرگ رو ذخیره کردی چون یه سوال دارم که باید با حروف خیلی بزرگ بپرسم: «این فیلم رو اصلاً برای کی ساختی!؟»
امتیاز نهایی: ۲.۵ از ۵ - چیزهای جذابی داشت ولی در کل خوب درنیومده بود.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اول از همه بگم که شاید من جزو مخاطبهای هدف این فیلم نبودم. با این حال، ۹۵ درصد فیلم رو با قیافه متعجب نشستم و از خودم میپرسیدم «این دیگه چه کوفتیه؟». با انتظار دیدن یه چیز خوب (نه لزوماً شاهکار، ولی سرگرمکننده) رفتم سینما. اما فیلم گیجکننده، به طرز غیرقابلتوضیحی خشن بود، هیچوقت به اصل مطلب نرسید و داستانش رو باز نکرد. در تمام مدت فیلم حس خیلی بدی داشتم. واقعاً این فیلم رو پیشنهاد نمیکنم. به نظرم وقت تلف کردن بود. پلات داستانی وجود نداشت. گیجکننده و در بعضی جاها بدون هیچ توضیح و منطقی، آزاردهنده بود. فقط ۱ ستاره میدم اونم چون طراحی صحنهاش خیلی خوب بود. غیر از اون، ارزش یک بار دیدن رو هم نداره.
2018-01-10
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
دیوانهوار. تماشای «مادر!» لذتبخش بود، حتی اگه کامل نفهمیدم چی داره میشه؛ توی ذهنم یه حدسهایی میزدم ولی بعداً که توی اینترنت خوندم فهمیدم اشتباه میکردم. اما مشکلی ندارم، چون سرگرم شدم و این تنها چیزیه که مهمه. جنیفر لارنس عالیه، خاویر باردم هم همینطور. این دو نفر ستارههای واقعی فیلم هستن، هرچند اد هریس و میشل فایفر هم نقشهای قابلتوجهی دارن. انتخاب بازیگر برای هر چهار نفر عالی بوده. فیلم از نظر بصری، از جلوههای ویژه گرفته تا فیلمبرداری، فوقالعادهست. تماشای اتفاقاتی که میافته خیلی دلهرهآور و وحشیانهست، البته از نوع مثبتش. بدون شک یکی از عجیبترین فیلمهایی بود که دیدم، و من حتی فیلم «لاستیک» (Rubber) رو هم دیدم...
2020-10-30
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بیاین صادق باشیم، این یه فیلم در مورد تهاجم به خونهست که سعی داره خودش رو به عنوان یه اثر هنری با ضریب هوشی بالا جا بزنه. یه جورایی به مخاطب دروغ میگه و من واقعاً بدم میاد وقتی فیلمها سعی میکنن خودشون رو بیشتر از چیزی که هستن نشون بدن. نمیشه بازیگرها رو مقصر دونست، همهاش تقصیر کارگردان و استودیوئه. اونا دنبال جنجال، درام و تحسین منتقدها بودن و میخواستن مردم در موردش حرف بزنن... اما در نهایت، این فقط یه فیلم تهاجم به خونهست و اگه صادقانه ساخته میشد، هیچکدوم از این چیزهایی که استودیو میخواست رو به دست نمیآورد. ولی خب، اگه صادق بودن، احتمالاً فیلم موفقتر میشد و پول بیشتری درمیآورد. مردم اینقدر گیج نمیشدن، منتقدها هم شاید اینقدر بهش نمیتاختن و ده سال دیگه تبدیل به یه اثر کالت میشد. در عوض، الان یه فیلم ضعیف داریم که سعی میکنه ادای فیلمهای هنری رو دربیاره... با تمام اون افادههایی که همراه اینجور کارهاست.
2023-01-14
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**_ظاهر عالی، تمهای فوقالعاده، اما روایت خستهکننده_**
یه شاعر مشهور و همسر خیلی جوونش (جنیفر لارنس و خاویر باردم) توی یه خونه قدیمی بزرگ و دورافتاده زندگی میکنن. مرد دچار بنبست فکری شده و زن هم داره خونه رو که قبلاً آتیش گرفته بود بازسازی میکنه. وقتی غریبههای ناخوانده (از جمله اد هریس و میشل فایفر) سر و کلهشون پیدا میشه، طبیعتاً تأثیر منفی روی این زن زیبا و دنیایش میذاره.
فیلم «مادر!» (۲۰۱۷) رو دارن آرونوفسکی کارگردانی کرده که با کارهای هنری مثل «مرثیهای برای یک رؤیا» و «چشمه» شناخته میشه، اما نشون داده که میتونه فیلمهای عامهپسندتر و سرگرمکنندهتری مثل «کشتیگیر» هم بسازه. این فیلم جزو دسته اوله، هرچند پرده اولش کاملاً متعارف و جذاب پیش میره. اما هر چی جلوتر میره، نامفهومتر و خستهکنندهتر میشه. میشه گفت فیلم مثل کارهای پولانسکی شروع میشه اما با سوررئالیسم لوئیس بونوئل تموم میشه.
بخشی از لذت اینجور فیلمها، تلاش برای فهمیدن نمادها و معانیشونه. در این مورد، باید اطلاعات مذهبی (کتاب مقدس) و محیطزیستی خوبی داشته باشید، وگرنه کلاً گیج میشید. من در مورد این اثر خاص نظرم ممتنعه. حرفهای ساخته شده، جنیفر لارنس در اوج زیباییشه، شروع جالبی داره و تمهاش فراموشنشدنی هستن، اما به عنوان یه تجربه تماشای معمولی، خستهکننده و رو مخ میشه. هیچوقت نمیخوام دوباره ببینمش، اما احتمالاً تا آخر عمرم به استعارههاش فکر میکنم. بهش احترام میذارم ولی فقط به کسانی پیشنهادش میکنم که به اینجور سبکها علاقه دارن.
نمره من: -B
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
امتیاز: ۲۹ از ۱۰۰. یه نویسنده و همسرش که دارن خونهشون رو بعد از آتیشسوزی بازسازی میکنن، مدام با مهمونهای ناخونده و مخربی روبرو میشن که توی خونهشون رژه میرن. این فیلم از همون لحظه اول دلهرهآور و ناخوشایند بود. توی صحنه اول یه حدسهایی زدم که داره چی میشه ولی با خودم گفتم نه، این دیگه خیلی ضایعه! اما در نهایت همون شد... و همین باعث شد کل فیلم به نظرم بیهوده و بیمعنی بیاد. به علاوه، المانهایی توی فیلم هست که انگار هیچ هدفی ندارن. فیلم خیلی خوب ساخته شده و مطمئنم خیلیا تحسینش میکنن، اما من واقعاً ازش بدم اومد.
2025-12-01