Frat Star

Kamurai (منتقد)

تماشای این فیلم واقعاً افتضاح بود، دیگر نگاهش نمی‌کنم و به بقیه هم هشدار می‌دهم نبینند. نمونه‌ی بارز ثروتمندترین، ممتازترین و مزخرف‌ترین جای ممکن که ادعای آکادمیک بودن دارد ولی از درس و دانشگاه به دور است. این فیلم تلاش می‌کند حداقل سه چیز باشد و در تمام آن‌ها شکست می‌خورد. درست است که روی موضوع الیت‌های افتضاح دست می‌گذارد، اما راه‌های خیلی بهتری برای این کار وجود داشت. تنها نکته‌ی مثبتی که می‌توانم بگویم این است که شخصیت «اصلی» جزو قشر مرفه نیست، اما به او می‌گویند «تظاهر کن تا واقعاً موفق شوی» و او هم به همان اندازه (و گاهی در برخی موارد بدتر) تبدیل به آدمی مثل آن‌ها می‌شود، اما خب این همان فرض اولیه فیلم است. فیلم تلاش می‌کند یک اثر روان‌شناختی باشد، اما آن‌قدر روی آن تمرکز نمی‌کند که اهمیت پیدا کند، و از هم‌اتاقی‌ای استفاده می‌کند که بیش از حد شبیه «همزاد» اوست. فیلم می‌خواهد درباره‌ی سکس و قدرت حرف بزند، اما بیشتر شبیه جامعه‌ستیزانی به نظر می‌رسد که بدون زنجیر وابستگی عاطفی دارند خوش می‌گذرانند. تلاش می‌کند انتقادی به الیت‌های اجتماعی باشد، اما خیلی طول نمی‌کشد تا حرفش را بزند: حتی در واقعیت هم آن‌ها می‌دانند که آدم‌های افتضاحی هستند، فقط آن‌قدر پولدارند که برایشان مهم نباشد. تنها امیدی که داشتم کاترین دیلن (Cathryn Dylan) بود، او نمایانگر امیدی بود که فیلم بخواهد به سمت چیزی رمانتیک‌تر برود، اما او در واقع آنجا حضور دارد تا معیاری باشد برای اینکه چقدر از آن فاصله گرفته‌ایم. واقعاً فکر می‌کنم این فیلم وقت‌تلف‌کن است، لطفاً از آن دوری کنید.