La Mort de Louis XIV

CinemaSerf (منتقد)

هنگام تماشای این فیلم، با خودم فکر می‌کردم که آخرین روزهای زندگی ملکه الیزابت دوم - که او هم به مدت مشابهی سلطنت کرده بود - در مقایسه با این تصویر از روزهای پایانی «پادشاه آفتاب»ِ معروف چطور به نظر می‌رسید. به نوعی، بعید می‌دانم او این‌قدر توسط این‌همه چاپلوس و مرید احاطه شده باشد. مجموعه‌ای از پزشکان قلابی و آدم‌های آویزان با چنان تملقی که باعث سرخجالت «عبادیا اسلوپ» می‌شد. پادشاه در سن ۷۶ سالگی در حالی که از دردهای شدید پا رنج می‌برد، در بستر بیماری است. او در وضعیتی نسبتاً ناخوشایند، کلاه‌گیسی بر سر دارد که اگر روی سر یک شیر هم می‌بود خیلی نامتعارف به نظر نمی‌رسید، و ما چند روز آینده را صرف تماشای این مرد زمانی بزرگ، شیک‌پوش، خودنما و زیرک می‌کنیم که قدم‌به‌قدم به دیدار خالقش نزدیک می‌شود. ژان پیر لئو در اینجا کار چندانی برای انجام دادن ندارد - گاهی جرعه‌ای شراب می‌نوشد، یا بیسکویت می‌خورد، یا قدمی کوتاه دور صندلی‌اش می‌زند. او بیشتر اوقات آنجا دراز می‌کشد و نفس‌نفس می‌زند، در حالی که تشکیلاتِ دور و برش به آرامی در حال فروپاشی است. معشوقه دیرینه‌اش مادام د منتهنون (ایرن سیلواگنی) منبع اصلی آرامش اوست، مارک سوزینی پیشخدمتش - نقشی بسیار بزرگ‌تر از آنچه از عنوانش برمی‌آید - تلاش می‌کند او را راضی نگه دارد و گروهی از پزشکان دور او می‌گردند؛ عموماً بدون اینکه کوچک‌ترین سرنخی از مشکل واقعی داشته باشند، چه رسد به اینکه بدانند چطور باید پادشاه بیمارشان را درمان کنند. اگر دنبال فیلمی با ریتم تند هستید، این قطعا مناسب شما نیست. چیزی که آلبر سرا در اینجا ارائه داده، بیشتر شبیه یک مستند بی‌طرف است که نه تنها زوال یک مرد، بلکه زوال تمام چیزهایی را که زندگی‌اش برایشان ایستادگی کرده بود، به تصویر می‌کشد. طراحی لباس‌ها عالی است و فیلم بر اساس الگوی نورپردازی کاملاً قابل باوری ساخته شده - هرچند گاهی کمی از نظر درخشندگی کمبود دارد. صداگذاری شاید می‌توانست کمی تقویت شود، اما تلاش آرام لئو و خودِ سناریو خسارت‌های وارده را جبران می‌کند، چرا که ما به معنای واقعی کلمه شاهد پایان یک دوران هستیم. در مجموع، من فکر می‌کنم ملکه فقید احتمالاً روزهای خصوصی‌تر و از نظر پزشکی صلاحیت‌دارتری را پشت سر گذاشته است...