Rosy

Kamurai (منتقد)

واقعاً ارزش دیدن داره، حتی می‌شه دوباره هم تماشاش کرد و منم پیشنهادش می‌کنم. فیلم پتانسیل این رو داشت که فوق‌العاده بشه، اما سازنده‌ها خیلی زود پتانسیلش رو هدر دادن و به جای تمرکز روی پیرنگ اصلی داستان، اون رو در حد یک اتفاق ساده پایین آوردن. روایت فیلم مثل «پالپ فیکشن» (Pulp Fiction) غیرخطی و درهم‌وبرهمه، اما بدون بازیگرهای معروفی که بتونن به بخش‌های مختلف فیلم وزن و اهمیت بدن. پرده اول داستان (به شکل سنتیش) تکه‌تکه شده و در طول فیلم پخش شده تا مثلاً کم‌کم نشون بده چطور دختره به این وضعیت دچار شده؛ همین باعث شده پرده دوم که به دست‌وپنجه نرم کردن با این موقعیت می‌پردازه خیلی طولانی و کش‌دار بشه و پرده سوم که مربوط به گره‌گشاییه، خیلی سرهم‌بندی‌شده و عجله‌ای به نظر برسه. الان که بهش فکر می‌کنم، حتی یادم نمیاد چطوری تموم شد... یه لحظه صبر کنید... *دوباره آخرش رو دیدم*، آهان آره، فقط یادم رفته بود که فیلم این‌طوری تموم شد، احتمالاً به خاطر اینکه بعدش دوباره به یه سکانس دیگه کات زدن. درک می‌کنم که می‌خواستن کار متفاوتی انجام بدن، اما یک ایده عالی و اجرای خیلی خوب رو در بهترین حالت به یک اثر «صرفاً خوب» تبدیل کردن. مطمئنم کسایی هستن که براشون روان‌شناسی شخصیت‌ها یا اصول نویسندگی اهمیتی نداره تا بتونن ارزش واقعی فیلم رو درک کنن، اما فکر می‌کنم اگه با ذهن باز به سراغش برید، چیزهای زیادی برای دوست داشتن توی این فیلم پیدا می‌کنید.