The Rake

Wuchak (منتقد)

**_یک کلبه در جنگل، چند جوان بیست و چند ساله، و یک… چیز_**

یک زوج جوان به تازگی ازدواج کرده‌اند و از پنج دوست دعوت می‌کنند تا خانه جدیدشان را در مناطق دورافتاده ایلینوی جشن بگیرند؛ از جمله خواهر و برادر ناتنی زن که در تلاشند بر ترومای شدید دوران کودکی‌شان غلبه کنند. آن‌ها قرار است بفهمند آیا مشکلات سلامت روان این خواهر و برادر صرفاً یک مسئله ساده است یا ریشه در چیز بسیار شوم‌تری دارد. فیلم «ریک» (The Rake) محصول ۲۰۱۸، فیلمی ترسناک با ژانر «کلبه‌ای در جنگل» است اما خوشبختانه تکرار مکررات نیست. از یک طرف، هر هفت شخصیت در اواخر دهه بیست زندگی‌شان هستند، بنابراین نباید انتظار نوجوانان سطحی و در حال جشن گرفتن تعطیلات بهاری را داشته باشید. علاوه بر این، المان‌های اسلشر آن از نوع معمول نیست و تمرکز روی درام جدی است. در نهایت، فیلم حقیقت تلخی را درباره سقط جنین به تصویر می‌کشد. با این حال، این به معنای «ضد سقط جنین» بودن آن نیست (همان‌طور که یکی از منتقدان ادعا کرده)، بلکه صرفاً واقعیت زشت آن را نشان می‌دهد. اگر چیزی باشد، شاید حتی بتوان آن را در اردوگاه حامیان حق انتخاب (Pro-choice) دسته‌بندی کرد. ریچل ملفین (Rachel Melvin) در نقش نیکول و شنی گرایمز-بیچ (Shenae Grimes-Beech) در نقش اشلی با اجراهای قدرتمند خود در میان بازیگران زن این فیلم مستقل، کاملاً به چشم می‌آیند. از نظر زیبایی هم دارسی وود (Darcy Wood) پرجذبه در نقش میشل سبزه و ایزابلا میکو (Izabella Miko) در نقش کسی بلوند (مادر خواهر و برادر در بخش مقدماتی) حضور دارند. حیف که نقش دارسی بزرگ‌تر نبود و سکانس‌های بهتری نداشت (منظورم برهنگی یا فیلم‌های مبتذل نیست). در سوی دیگر طیور، استیون برودی (Stephen Brodie) نقش برادرِ در حال غلبه بر مشکلاتش را بازی می‌کند و جو بیسیکی (Joey Bicicchi) نقش شوهرِ مضطرب نیکول را بر عهده دارد که روی محافظت از او تمرکز کرده (که کاملاً هم قابل درک است). جو نونیز (Joe Nunez) هم در نقش فرد الکلی و خوش‌گذران حضور دارد. فیلم به هوش بیننده احترام می‌گذارد تا با استفاده از سرنخ‌های دیالوگ‌ها و غیره، تکه‌های پازل را کنار هم بگذارد؛ بنابراین باید به دقت گوش دهید تا رابطه نیکول را با بن و اشلی بفهمید. با این حال، یک چیز را نفهمیدم؛ زن برهنه توی جنگل کی بود؟ او شبیه همزاد برهنه اشلی به نظر می‌رسید، اما مطمئن نیستم. مسئله دیگر این است که زنِ جرمی اصلاً معرفی نمی‌شود و جسدش صرفاً کنار انبار ابزار پیدا می‌شود. در حالی که بیشتر زمان فیلم صرف شخصیت‌ها در خانه جنگلی و درامِ بین آن‌ها می‌شود، حس می‌کنم فیلم به زمان بیشتری با آن‌ها نیاز داشت، زیرا چیزهایی که اینجا وجود دارد واقعاً به خوبی نوشته و بازی شده‌اند. به تصویر کشیدن ترومای روانی، بیشتر در مورد اشلی، به شکلی تحسین‌برانگیز انجام شده و بوی فیلمسازی برتر را می‌دهد. از آنجا که این نقطه قوت فیلم است، کاش زمان بیشتری صرف پرداختن به این شخصیت‌های جالب می‌شد. در عوض، فیلم ناگهان به سمت ترس و خونریزی تمام‌عیار و پایانی سریع تغییر مسیر می‌دهد. صحبت از ترس شد، اصلی‌ترین مشکلی که بیشتر منتقدان با فیلم دارند، مبهم بودن اسطوره «کریپی‌پاستا» (Creepypasta) است. با این حال، اگر به تحقیقات پدر در پرولوگ گوش دهید، بینش‌هایی به دست خواهید آورد. این موجود به افسانه سرخ‌پوستی «وندیگو» (Wendigo) و «اسطوره‌های» مشابه پیوند خورده (یا تشبیه شده) است. این یک روح بدخواه است که به طعمه خود می‌چسبد، رنج روانی ایجاد می‌کند و تنها از طریق قربانی و به شکلی تحریف‌شده در دنیای فیزیکی ظاهر می‌شود. درست مانند هر موجود شیطانی دیگری، هدف آن «دزدیدن، کشتن و نابود کردن» است؛ از جمله ربودن سلامت روان فرد و عذاب دادن او (سال‌ها و سال‌ها، اگر خودش بخواهد، که آشکارا از آن تغذیه می‌کند). ما بیش از این چیزی نمی‌دانیم، زیرا امکان‌پذیر نیست؛ چرا که این یک موجود ماوراءالطبیعی فراتر از تجربه فانی ماست. این یکی از آن فیلم‌هایی است که پتانسیل تبدیل شدن به یک اثر عالی را داشت، اما برای روشن کردن مسائل کلیدی و شکوفایی پتانسیل‌اش به بازنویسی دیگری نیاز داشت. اما این کار زمان می‌برد و زمان در فیلمسازی یعنی پول، چیزی که این تولید مستقل نداشت. با این حال، اگر با کمی خاراندن سر (گیج شدن) مشکلی ندارید، ارزش یک بار دیدن را دارد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۱۹ دقیقه است و در ایلینوی فیلمبرداری شده است. نمره: B-