Jim: The James Foley Story

Jim: The James Foley Story

در آگوست ۲۰۱۴، ویدیوی اعدام جیمز فولی، روزنامه‌نگار آمریکایی، توسط داعش چهره جدیدی از ترور را به جهان نشان داد. این مستند قدرتمند و تکان‌دهنده که توسط برایان اوکس، دوست دوران کودکی فولی، کارگردانی شده، داستان تراژیک فولی را از طریق مصاحبه با خانواده، دوستان و همکارانش روایت می‌کند، در حالی که هم‌بندهای او جزئیات تکان‌دهنده‌ای از دوران اسارتش را فاش می‌کنند.

سال انتشار: 2016 کارگردان: Brian Oakes ژانر: Documentary، Biography، War نویسندگان: Chris Chuang، Heather MacDonald، Brian Oakes امتیاز: 7.6

نقدها و نظرات

Reno (منتقد)

امتیاز: 8

**در خط مقدم جنگ با یک دوربین.** فکر می‌کردم فیلم شانسی در اسکار داشته باشد. اما بعد از بررسی دوباره نامزدها، متوجه شدم که در همه بخش‌ها هست، به جز لیست بهترین ترانه اورجینال. بعد از تماشای آن، می‌دانم که این فیلم شاهکاری که باید می‌بود نیست، اما هدف فیلم محقق شد. آن‌ها هر آنچه را که می‌خواستیم بدانیم آشکار کردند. همه‌چیز از زاویه دید جیم، از زبان دوستان و خانواده‌اش. به نوعی این فیلم را می‌توان با «به‌سوی طبیعت وحشت» (Into the Wild) مقایسه کرد. تنها تفاوت در نوع چالشی است که آن دو برای مواجهه با آن انتخاب شدند؛ یکی درباره طبیعت بود و دیگری ساخت دست بشر. مردی بدون هیچ جاه‌طلبی خاص، اما او مشتاق انجام کاری بود و در نهایت فهمեց آن کار چیست. بنابراین جیمز فولی یک آمریکایی معمولی بود و هر کاری که می‌خواست با زندگی‌اش بکند، خانواده‌اش از او حمایت می‌کردند. اما با اعلام اینکه می‌خواهد عکاس خبری خط مقدم جنگ باشد، آن‌ها را شوکه کرد. اولین ماموریت داوطلبانه او در لیبی بود. چند دوست پیدا کرد و با هم زدند به دل خطر تا به خواسته‌شان برسند. به زودی اتفاق وحشتناکی رخ داد، اما او عقب‌نشینی نکرد. پس از آن به سوریه رفت و اینکه آیا او می‌تواند برای بار دوم شانس خود را امتحان کند یا نه، چیزی است که ادامه داستان برای ما فاش می‌کند.

> ❝جیم رزومه‌ای چند میلیون دلاری دارد و مصاحبه‌ای ده‌شاهی.❞

اول از همه، من داستان جیمز فولی را از طریق پوشش رسانه‌ای زمانی که چند سال پیش سرتیتر خبرها شد، می‌شناختم. اما نمی‌دانستم این فیلم بر اساس آن ساخته شده است، تا اینکه آن را دیدم. اگر از قبل بدانید در پایان چه اتفاقی قرار است بیفتد یا کلیپ اصلی را دیده باشید، تماشای این فیلم اصلا آسان نیست. من در طول تماشای کل فیلم معذب بودم. چون فکر می‌کنم روحیه بسیار لطیفی برای چنین پایانی دارم. تمام چیزی که می‌دانم این است که اگر دولت بوش سر کار بود، واکنش متفاوتی نشان داده می‌شد. این فیلم توسط دوست دوران کودکی جیم کارگردانی شده است. امیدوارم روزی کسی یک فیلم داستانی بلند بر اساس این مستند بسازد. اگر فیلم «هزار بار شب بخیر» (A Thousand Times Good Night) را دیده باشید، می‌دانید بودن در منطقه جنگی چه حس و حالی دارد. فیلمی مشابه این، اما نتیجه متفاوتی داشت. روزنامه‌نگاران جنگ واقعاً بسیار شجاع هستند که به جای تفنگ، با دوربین در خط مقدم حضور دارند. گلوله‌ها و بمب‌ها همه‌جا در حال پرواز هستند و فقط یک برخورد، کاملاً مرگبار است. کلاهم را به احترام آن‌ها برمی‌دارم که به ما اجازه می‌دهند بفهمیم در آن نقاط جهان چه می‌گذرد. فیلم تمام اطلاعات اولیه درباره جیم را قبل از ورود به بخش حیاتی، به خوبی پوشش داد. وقتی به اندازه کافی درباره او می‌دانید، شروع می‌کنید به احساس کردن و دیدن از زاویه دید او.

برخی از صحنه‌ها بازسازی شده‌اند تا تاثیر نسخه اصلی را بدهند، اما شما باید از تخیل خودتان تا حد امکان به شکلی واقع‌گرایانه استفاده کنید، درست مثل زمانی که کتاب می‌خوانید. چون فیلم در همین بخش کمی لغزش دارد، با این حال همچنان یک مستند عالی است. این فیلمی است که حتماً باید دید، به‌ویژه اگر با نام جیمز فولی آشنایی دارید. _۸/۱۰_

2017-02-26