Alike

CinemaSerf (منتقد)

به‌جز یه تپه سرسبز با درختی پر از رنگ‌های شاد و یه نوازنده ویولن، زندگی این پدر و فرزند نمی‌تونست از این معمولی‌تر و روزمره‌تر باشه. یکی میره سر کار، اون یکی میره مدرسه و هیچ‌کدوم کوچک‌ترین تغییری از یه روز به روز دیگه نمی‌بینن. به مرور زمان، بچه‌ای که انقدر پر از شور و نشاط بود، یکم افسرده میشه چون هرچقدر تلاش می‌کنه به زندگیش تنوع بده، تنها چیزی که نصیبش میشه پس‌زده‌شدن یا بدتر از اون، بی‌تفاوتیه. شاید پدر متوجه این موضوع بشه و اوضاع رو تغییر بده؟

در واقع این انیمیشن یه نقد خیلی قوی به روزمرگی و روال تکراری‌ایه که خیلی از ماها توش زندگی می‌کنیم؛ اینکه چقدر راحت هرچی خلاقیت و اشتیاق داریم ازمون گرفته میشه. از نظر سبک انیمیشن خمیری، یه کار کاملاً معمولی بود ولی استفاده از رنگ روی بدنش برای نشان دادن تغییرات روحی پدر رو خیلی دوست داشتم. از اول تا آخر هم کاملاً معلومه که پدر چقدر عاشق بچه‌شه — حس و حال خفن و حال‌خوب‌کنی داره، مخصوصاً وقتی این عشق با یه لبخند بزرگ و زندگی‌بخش از طرف بچه پاسخ داده میشه!