Three Months
«کالب» نوجوان اهل فلوریدای جنوبی، عاشق دوربینش، علفش و مادربزرگش است. در آستانه فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، وقتی در معرض ابتلا به ویروس اچ‌آی‌وی قرار می‌گیرد، همه چیز برایش تغییر می‌کند. در حالی که او باید سه ماه منتظر جواب آزمایش‌هایش بماند، در غیرمنتظره‌ترین جای ممکن عشق را پیدا می‌کند.
سال انتشار: 2022 کارگردان: Jared Frieder ژانر: Comedy، Drama نویسندگان: Jared Frieder امتیاز: 6.8نقدها و نظرات
tmdb28039023 (منتقد)
«سه ماه» فیلم خیلی شیرین و تاثیرگذاریه، طوری که آدم با خودش میگه کاش فیلم‌نامه شخصیت اصلی یعنی «کالب» رو مجبور نمی‌کرد تنهایی سوار دوچرخه دونفره بشه و دور بزنه. البته کالب یه وابستگی عاطفی به این دوچرخه داره (چون مال پدر مرحومش بوده) و گاهی هم به درد پلات فیلم می‌خوره (مثلاً تو موقعیت‌هایی مثل «هی، من یه صندلی خالی دارم اگه می‌خوای برسونمت» یا «اوه ببخشید، ما سه نفرین و فقط دو تا صندلی هست»). تازه، روندنش هم خیلی سخت‌تر از دوچرخه معمولی به نظر نمی‌رسه — اما باز هم، کل این ایده مثل یه دادِ از سر ناامیدی برای جلب توجه می‌مونه؛ روش جرد فریدِر (نویسنده/کارگردان) برای اینکه حتماً به ما بفهمونه شخصیت اصلیش چقدر عجیب‌وغریبه. یه فیلم می‌تونه — و این فیلم در بقیه بخش‌هاش دقیقاً همینه — بدون اینکه شخصیت اصلیش رو احمق یا دیوونه جلوه بده، اورجینال و خودجوش باشه؛ کالب نه احمقه و نه دیوونه، در واقع بیشتر اوقات یه جوان بسیار باهوش به نظر میرسه — اون‌قدر باهوش که واقعاً سخته بشه وسیله نقلیه مورد علاقه‌ش رو توجیه کرد. البته انتخاب‌های زیرسؤال‌بردن‌دیگه‌ای هم داره، اما این‌ها بیشتر از شناخت دقیق رفتار انسان‌ها سرچشمه می‌گیرن تا نیازهای فیلم‌نامه. خوشبختانه «سه ماه» بیشتر از اینکه درباره مقصد باشه، درباره مسیره — حتی اگه بخشی از این مسیر سوار بر «یه دوچرخه دونفره گی» بگذره (راستی، فیلم یه حس طنز زیرپوستی و قشنگی هم داره) — مسیری که ظاهراً مثل نسخه کوئیرِ فیلم Clerks شروع میشه، اما در نهایت با تواناییش تو رو کردن اتفاقات غیرمنتظره، راه خودش رو جدا می‌کنه. فیلم رمانس هم داره — و برخی از احساسی‌ترین لحظاتش مربوط به رابطه دست‌وپا‌شکسته و عشقِ نوجوانی کالب با «استا»ی عاشقِ پاپ‌کورنه (قضیه پاپ‌کورن هم تا حدی تحمیلیه، اما نه به اندازه دوچرخه دونفره) — ولی این یه کمدی‌رومانتیک نیست؛ به همین ترتیب، داستان حول انتظار کالب برای یه حقیقت در آینده می‌چرخه، اما وقتی اون سه ماه کذایی تموم میشه، ماهیت خبر یا دانشی که منتظرش بوده دیگه اهمیتی نداره و جاش رو به پختگی و درکی میده که تو این مسیر به دست آورده.
2022-09-08CinemaSerf (منتقد)
خیلی وقت بود داشتم فیلم رو می‌دیدم تا اینکه تازه دوزاریم افتاد ویویک کالرا همون پسر جوون فیلم Blinded by the Light (2019) با تم بروس اسپرینگستینه. اینجا نقش معشوقه آروم «کالب» (تروی سیوان) رو بازی می‌کنه. کالب یه رابطه یک‌شبانه داشته که ناخواسته اونو در معرض خطر اچ‌آی‌وی قرار داده و حالا مجبوره سه ماه بعدی رو حواسش به خودش باشه و منتظر یه سری جواب آزمایش بمونه تا ایشالا پاسخ منفی بیاد. پزشکش بهش پیشنهاد می‌کنه تو جلسات گروه درمانی شرکت کنه و همون‌جاست که با «استا»ی خجالتی آشنا میشه و... فیلم خیلی قوی شروع میشه و راحت میشه فهمید چرا تروی سیوان به‌عنوان یه «اینفلوئنسر» انقدر موفقه — اون کاریزما و شخصیتی داره که خیلی شیطنت‌آمیز وارد این درام می‌کنه. اما داستان خیلی زود کم می‌یاره و با وجود بازی‌های پرانرژی و جذاب الن برستین در نقش مادربزرگش و لوئیس گوست جونیور در نقش پارتنرش «بنی»، کیفیت فیلم‌نامه سریع افت می‌کنه و داستان کلاً رمقش رو از دست میده — که البته خط داستانی فرعی و تا حدی مسخره دوستش «دارا» (براین تجو) و رئيسشون «سوزان» (جودی گریر) هم کمکی بهش نمی‌کنه. این فیلم رسماً فقط یه ساختار برای خود این ستاره‌ست و اونم تا حدی که فیلم غرق نشه گلیمش رو از آب می‌کشه بیرون — حیف که داستان یکم گوشت به استخونش نبود و مایه بیشتری نداشت.
2023-09-05