ரஜினிமுருகன்

timesofindia (منتقد)

«راجینی موروگان» همون چیزی رو دوباره ثابت می‌کنه که از فیلم قبلی پونرام، یعنی «Varuthapadatha Vaalibar Sangam» یاد گرفته بودیم؛ اینکه این کارگردان حسابی بلده حتی با یه داستان تکراری و کلیشه‌ای هم ما رو سرگرم کنه. فیلم راستش خیلی شبیه اثر قبلیش به نظر میاد (حتی کارگردان یه جوری تو فینال دو تا فیلم رو به هم ربط میده)، اما یه شادابی و انرژی خاصی داره که فیلم رو بالا می‌کشه و تا آخر سرگرم‌مون نگه می‌داره. اما در مورد داستان؛ همه‌چیز حول محور راجینی موروگان (سیواکارتیکیان) می‌چرخه، یه جوان بی‌خیال و علاف که تنها دغدغه‌ش تو این دنیا ازدواج با کارتیکا (کیرتی سارش)، عشق دوران کودکی‌شه. متأسفانه پدرهاشون که قدیما با هم رفیق بودن، الان با هم قهرن. برای همین موروگان دست دوستش توتادری (سوری) رو می‌گیره و می‌فته دنبال مخ‌زنی! این وسط، یه لات به اسم یژارای موکان (ساموتیراکانی) سعی می‌کنه با بدنام کردن پدربزرگ موروگان یعنی آیانکالای (راجکیران)، سهمی از املاک اجدادی اون‌ها بالا بکشه. البته که همه‌چیز به خیر و خوشی تمام می‌شه (نه، این اسپویل نیست!). به نظر میاد فلسفه پونرام تو این فیلم این بوده که برای هر سلیقه‌ای یه چیزی داشته باشه؛ برای همین از رقص و آواز و عاشقی گرفته تا شرارت و ملودرام خانوادگی رو بهمون میده — اونم با چاشنی کمدی و تصویربرداری فوق‌العاده شاد و پررنگ‌و‌لعاب (مدیر فیلمبرداری بالاسوبرامانیام هستش). راجکیران تو نقش بزرگ خاندان خیلی خوب جا افتاده و آخر فیلم هم یه صحنه احساسیِ توچشم‌بیار داره. از طرفی یژارای موکان اون‌قدرا شرور ترسناکی به نظر نمیاد و ساموتیراکانی این نقش رو با جدیتِ اندازه‌ای بازی می‌کنه تا تهدیدهاش رو کلاً بی‌ارزش ندونیم. در مورد سیواکارتیکیان و سوری هم باید بگم دقیقاً از همون جایی ادامه دادن که تو فیلم قبلی ول کرده بودن. قبولت دارم کل‌کل‌هاشون یکم قابل پیش‌بینیه، ولی خدایی خنده رو از بیننده می‌گیرن. البته که فیلم زیادی طولانی شده و کلی آهنگ و صحنه کمدی داره که می‌شد تو اتاق تدوین حذف بشه. همچنین اصلاً ادعای خاصی نداره و به حداقل‌ها قانعه، اما همین بی‌ادعا بودنش باعث شده تا حدودی کارکشته و موفق دربیاد.