கதகளி

timesofindia (منتقد)

کاتاکالی با یک گزارش خبری درباره درگیری بین صیادان در چنای و کودالور آغاز می‌شود. فکر می‌کنیم تمرکز فیلم روی همین موضوع خواهد بود، اما هرچه داستان جلوتر می‌رود، متوجه می‌شویم این یکی از همان سرنخ‌های گمراه کننده زیادی است که کارگردان پاندیراج به ما می‌دهد تا داستانی معمایی روایت کند که تعلیق خود را تا سکانس پایانی حفظ می‌کند. پیرامون قتل تامبا (مادهوسودان)، رئیس اتحادیه صیادان در کودالور که یک گانگستر هم هست، می‌چرخد. مظنون اصلی آمودهاول (ویشال) است که پس از چهار سال برای ازدواج به شهر برگشته است. خانواده او با تامبا درگیر بوده‌اند، درگیری‌ای که باعث شد پدرش ویلچری شود. پلیس مسئول پرونده، ساراواناوادیول (سریجیت)، به دنبال اوست چون دوستش (کیران) که برای تامبا کار می‌کند، رفته و به پلیس شکایت کرده که آمودهاول رئیسش را کشته است. اما افراد دیگری هم هستند که انگیزه قتل را دارند — برادر آمودهاول (میم گوپی)؛ دوستش ساماندام (پاول) و پدر سابقاً نماینده مجلسش که در انتخابات از تامبا شکست خورده بودند؛ صاحب یک مغازه پارچه‌فروشی (جایابراکش) که تامبا دخترش را برخلاف میل پدر به عقد معشوقش درآورده بود؛ صیادان چنای؛ پسر تامبا یا شاید هم افراد خودش! نکته جالب توجه در مورد کاتاکالی این است که فیلم کمتر یک اثر اکشن و بیشتر یک معماست. پاندیراج با قرار دادن آمودهاول در موقعیت‌هایی که فرار از آن‌ها سخت به نظر می‌رسد، تنش را بالا می‌برد و ما را همچنان در حدس زدن اینکه قاتل کیست نگه می‌دارد. در بخش میانی فیلم، آمودهاول داخل اتوبوسی گیر می‌افتد و راهی برای خروج از مخمصه ندارد. حتی بخش اجباری رمانتیک (با کاترین ترسا) در کوتاه‌ترین زمان ممکن جمع‌وجور می‌شود. همین اواخر فیلم «ایتی» را داشتیم که در آن یک تماس اشتباه زمینه ساز رمانس بین قهرمان زن و مرد شد. اینجا هم قضیه همین است، اما درست مثل فیلم اولش «پاسانگا» که آن هم یک رمانس مبتنی بر تلفن همراه داشت، کارگردان با این صحنه‌ها شوخ‌طبعانه برخورد می‌کند. او این ماجراها را قطره‌چکانی روایت می‌کند در حالی که پیرامون داستان جلو می‌رود و یک مظنون دیگر به لیست ما اضافه می‌کند. فیلم در بخش‌های پایانی کمی افت می‌کند. با توجه به اینکه نقش آمودهاول را ویشال بازی می‌کند، کاراکتر باید یک قهرمان اکشن باشد، بنابراین می‌بینیم که او به راحتی گانگسترهای حرفه‌ای را کتک می‌زند و فیلم شبیه فیلم‌های اکشن کلیشه‌ای می‌شود. و پاندیراج در انتها با یک گره‌گشایی شبیه به «قتل در قطار سریع‌السیر شرق»، پیچش‌های زیادی رو می‌کند که قابلیت باورپذیری را زیر سوال می‌برد.