அரண்மனை 2

timesofindia (منتقد)

یکی از عواملی که باعث موفقیت فیلم «آرانمانای» در سال ۲۰۱۴ شد، این بود که تماشاگران مشتاق بودند ببینند سوندار سی (Sundar C)، کارگردانی که به کمدی‌هایش معروف است، چطور از پس ساخت یک فیلم کمدی-ترسناک برمی‌آید. آن فیلم کاملاً بر اساس فرمول‌های کلیشه‌ای ساخته شده بود — تا حد زیادی بازسازی فیلم Aayiram Jenmangal بود — اما کمدی فیلم (به‌ویژه بازی سانتانام) و فضای جالب و ساده‌لوحانه داستان باعث می‌شد بتوان آن را به عنوان یک فیلم «یک‌بار مصرف» قبول کرد.

فیلم «آرانمانای ۲» شخصیت‌ها و داستان متفاوتی دارد، اما باز هم مثل تکرار دقیق صحنه‌های فیلم اول به نظر می‌رسد — از ماجرای عشقی لوس و بی‌نمک بین دو کمدین گرفته تا بخشی که خانواده سعی می‌کنند جرات پیدا کرده و حواس روح را پرت کنند (که تنها بخش واقعاً خنده‌دار فیلم است)، و همین‌طور یک ترانه گروهی که شامل دیالوگ‌های خنده‌دار است و مواردی از این دست.

داستان درباره خانواده مورالی (سیدارت) است که روح خبیثی وارد عمارتشان می‌شود. پدرش (رادها راوی) به کما می‌رود و برادر بزرگترش (سوبو پانچو) ناپدید می‌شود. راوی (سوندار سی)، برادر نامزد مورالی (تریشا)، سعی می‌کند راز این اتفاقات را کشف کند و آن‌ها می‌فهمند که یک روح مسئول این ماجراهای عجیب است. وقتی هویت روح را کشف می‌کنند، متوجه می‌شوند تا زمانی که تمام مردان خانواده مورالی کشته نشوند، دست‌بردار نیست.

با وجود رعایت دقیق فرمول فیلم اول و ادعا نداشتنش، «آرانمانای ۲» اصلاً چنگی به دل نمی‌زند. بخش‌های کمدی کمتر خنده‌دار هستند (اینجا سوری جای سانتانام را گرفته) و صحنه‌های ترسناک حتی ذره‌ای هم نمی‌ترسانند (با اینکه جلوه‌های بصری همچنان ضعیف و بی‌کیفیت هستند). به نظر می‌رسد بازیگران و کارگردان با این ذهنیت کار کرده‌اند که «مردم به هر حال این فیلم را می‌بینند»؛ و همین رویکردِ تلاشی صرفاً برای پول درآوردن است که انسان را ناامید می‌کند.