Kill

CinemaSerf (منتقد)

وقتی یکی از پسرهای جوان گوزنی رو قشنگ نشونه می‌گیره، از کشتنش جا می‌زنه و همین باعث عصبانیت شدید یه مرد مسن‌تر می‌شه؛ درگیری بالا می‌گیره و یکی دیگه از اعضای گروه به این یارو شلیک می‌کنه، کسی که معلوم می‌شه پدر خشن و بی‌رحم اون‌هاست (با بازی پل هیگینز). خیلی زود متوجه می‌شیم که «جان» (برایان ورنل) و برادراش «هنری» (دانیل پورتمن) و «وینس» (کالوم راس) از قبل برای اون روز نقشه کشیده بودن تا کار این کابوس زندگیشون رو یکسره کنن و بفرستنش زیر خاک.

اتفاقاتی که بعدش می‌افته با فلش‌بک نشون می‌ده چی شد که این پسرها دست به چنین اقدام افراطی و عجیبی زدن، و البته می‌فهمیم که خلاص شدن از شر باباهه به این سادگی‌ها هم نیست. با بالا گرفتن تنش‌ها توی دل جنگل‌های انبوه کالدونیا، برادرها کم‌کم به هم بدبین می‌شن و با داغ شدن اوضاع، با خودشون فکر می‌کنن که اصلاً به کدومشون می‌شه اعتماد کرد.

با اینکه داستان فرق داره، ولی یه جورایی من رو یاد فیلم «آبشارهای مرسی» (Mercy Falls) محصول همین ۲۰۲۳ انداخت؛ اون فیلم هم زیادی از نماهای هلی‌شاتِ جنگل‌های بکر و افکت‌های صوتی تهدیدآمیز استفاده می‌کرد تا فیلمنامه و بازی‌های بی‌روح و بی‌رمقش رو لاپوشونی کنه. صادقانه بگم، داستان فیلم هی نامعقول‌تر و کش‌دارتر می‌شه و سه تا شخصیت اصلی رو بهمون نشون میده که سرِ سوزنی هم برام اهمیت نداشتن. فیلم سعی می‌کنه از محیط برای خلق حس خطر و تعلیق استفاده کنه، اما همین که پازل داستان (که به نظرم یه پازل فوق‌العاده ساده بود) حل شد، کلاً علاقه‌م رو به این درامِ فرمولی و خسته‌کننده از دست دادم؛ اثری که عملاً هیچ چیز تازه یا شخصیت‌پردازی ملموسی نداشت. به عنوان یه اسکاتلندی، خیلی برام مهمه که از سینمای بومی‌مون حمایت کنیم، اما همون‌طور که «یودا» ممکنه بگه: فقط با نماهای هوایی بی‌پایان از درخت‌های کاج، نمی‌شه یه فیلم خوب ساخت!