In the Name of Ben-Hur

CinemaSerf (منتقد)

اینم یکی دیگه از اون فیلم‌های کم‌بودجه و پر از دیالوگه که احتمالاً بیشتر به عنوان یه تمرین آموزشی برای تقریباً تمام عوامل جلو و پشت دوربین به درد می‌خوره. بیشتر عوامل فنی پشت صحنه کارشون رو توی به تصویر کشیدن این درام ساختگی و تصنعی تا حدی قابل‌قبول انجام دادن، اما اونایی که مسئول بخش «خلاقانه» کار بودن واقعاً چیز دندون‌گیری برای ارائه نداشتن.

ماجرا از این قراره که لژیون‌های رومی دارن به یه سری کشاورز روستایی زور می‌گن که یه غریبه‌ی درشت‌هیکل و تنومند سر می‌رسه و ازشون محافظت می‌کنه. البته این مداخله فقط باعث عصبانیت فرمانده می‌شه، واسه همین اهالی روستا سعی می‌کنن این مرد رو متقاعد کنن که بمونه و کمکشون کنه؛ وگرنه اون راهش رو می‌کشه و می‌ره و دخل همه‌شون میاد. با اصرارهای «آدرین» (جونو دیویس) که پرشور ولی حسابی بدشانس و دست‌وپاچلفتیه، در نهایت مهمونشون (آدرین بوشه) تصمیم می‌گیره بمونه و خب، از اینجا به بعد داستان رو خودتون می‌تونین راحت حدس بزنین.

تنها چیزی که فیلم نشون میده اینه که به سازنده‌هاش حسابی خوش گذشته. لباس تاریخی پوشیدن؟ آره. غلت زدن توی گِل و زدن به مردم با چوب؟ بله. ادای چارلتون هستون رو درآوردن؟ صدالبته! سکانس پایانی با «سیپریان» (آلن کالتون) اوج اتفاقات من‌درآوردی سینماییه و در کل، اثر خیلی ضعیف و آبکیه. با این حال، هر کسی باید از یه جایی شروع کنه و شاید پروژه‌های بعدی این آدما از تجربیاتی که اینجا به دست آوردن نفع ببره. فیلم برای وقت‌گذرونی بد نیست، اما هیچ‌وقت یادتون نمی‌مونه — حتی اگه خودتون توش بازی کرده باشین!