மனிதன்

timesofindia (منتقد)

این روزها درام‌های دادگاهی تو کالیوود خیلی نایاب شدن و Manithan که بازسازی فیلم بالیوودی Jolly LLB هست، تو این دوره و زمانه که همه‌جا پر شده از روح و تفنگ، یه زنگ تفریح خیلی خوبه. فیلم با یه تصادف و فرار شروع میشه و بعد صحنه کات می‌خوره به ساکتی (با بازی متقاعدکننده Udhayanidhi)، وکیل جوان و ناموفقی در پولاچی. اون عاشق پریاست (با بازی متوسط Hansika) و برای اینکه به پدر پریا که خودش هم وکیله ثابت کنه لیاقت دخترشو داره، می‌ره چنای تا تو دادگاه عالی کار کنه. اما تا زمانی که دادخواستی عمومی برای بازگشایی پرونده راهول دیوان (پسر یه خانواده ثروتمند که موقع تصادف اول فیلم پشت فرمان بوده) ثبت نکرده، هیچ شانس موفقیتی پیدا نمی‌کنه.

خیلی زود فیلم تبدیل میشه به نبرد هوش و ذکاوت بین ساکتی و آدیششان (پراکاش رادج)، وکیل گردن‌کلفت دیوان که فاسد و پرنفوذه و با قاضی‌ها هم رفیقه. اوایل پرونده یه چرخش داستانی جالب هست که هم ساکتی و هم ما تماشاچی‌ها رو واقعاً شوکه می‌کنه. ساکتی که هدفش از این دادخواست فقط جلب توجه رسانه‌ها و چرخوندن چرخ کاسبیش بوده، اولش فکر می‌کنه با اینکه بازیچه دست بقیه شده اما چیزی رو از دست نداده. ولی به لطف پریا و مورتی آنان (Sangili Murugan)، پیرمرد بوفه‌دار دادگاه که خودش دل پرخونی از آدیششان داره، وجدانش بیدار میشه و تصمیم می‌گیره برای حقیقت بجنگه. اما آیا می‌تونه جلوی مکر و حیله آدیششان دووم بیاره و برنده بشه؟

با توجه به اینکه منبع اصلی داستان یه درام قوی و خوش‌ساخت بوده، اگه Manithan خوب از آب درنمی‌آمد جای تعجب داشت. اما احمد (کارگردان) نشون داده تو فیلم Endrendrum Punnagai هم بلده صحنه‌های سبک و سرگرم‌کننده رو چطور جمع‌وجور کنه و ریتم فیلم رو حفظ می‌کنه. در ضمن با حضور پراکاش رادج و رادا راوی، دو تا بازیگر استخوان‌خردکرده داره که می‌تونن حتی یه صحنه معمولی رو با بازیگریشون بالا بکشن. پراکاش رادج که کلاً صحنه رو منفجر می‌کنه (با توجه به اینکه نقشش بیشتر شبیه کاریکاتوره، بازی اوراکت و اغراق‌شده‌اش کاملاً به چشم میاد)، رادا راوی هم تو نقش قاضی خوش‌اخلاق پرونده عالی ظاهر میشه (سوراب شوکلا که تو نسخه اصلی این نقش رو بازی کرده بود جایزه ملی بهترین بازیگر نقش مکمل رو برد) و تمام تحسین‌ها رو مال خودش می‌کنه.

بعضی دیالوگ‌ها دقیقاً می‌خورن وسط هدف و آدم دوست داره براشون دست بزنه: «وقتی اونایی که یونیفرم تنشونه دستشونو دراز می‌کنن (رشوه می‌گیرن)، منی که هیچ کاره‌ام چه کاری از دستم برمیاد؟». موسیقی امیدبخش سنتوش نارایانان و فیلمبرداری شیک مادی هم از نقاط قوت فیلم هستن.

اما بخش‌هایی که کارگردان صرف رابطه عاشقانه ساکتی و پریا می‌کنه زیاد جذاب نیست. تصمیم به بومی‌سازی نکردن خانواده متهم هم عجیبه؛ نه‌تنها اسم‌های شمال هندی رو حفظ کردن، بلکه نقش بزرگ خاندان رو هم همون بازیگر نسخه اصلی یعنی موهان آگاشه (Mohan Agashe) بازی می‌کنه. کارگردان تو بعضی صحنه‌های احساسی زیاده‌روی کرده که باعث میشه فیلم کمی احساسات‌گرایانه و دستکاری‌شده به نظر برسه. با این حال، پایان‌بندی عامه‌پسند فیلم که افراد قدرتمند رو بابت کارهای خلافشون بازخواست می‌کنه، باعث میشه با احساس امیدواری سالن رو ترک کنیم.