Kensuke's Kingdom

CinemaSerf (منتقد)

وقتی والدینش شغلشان را از دست می‌دهند، تصمیم می‌گیرند همه‌چیز را بفروشند و یک سال را با قایقشان -به نام «پگی سو»- دور دنیا سفر کنند. اما بدون اینکه والدینش بدانند، پسر نوجوانشان «مایکل» سگشان «استلا» را به طور قاچاقی به داخل قایق آورده و دارد او را با بیسکویت‌های سبوس‌دارشان سیر می‌کند! البته این رازی نیست که بتواند مدت زیادی پنهانش کند و در واقع به ما نشان می‌دهد که «مایکل» آن‌قدرها هم که به نظر می‌رسد پسربچه‌ای پخته نیست، چرا که دستورات والدین را بیشتر شبیه راهنمایی‌های اختیاری می‌بیند. این موضوع زمانی به حقیقت می‌پیوندد که طوفانی به قایق می‌زند و هم او و هم سگ وفادارش به بیرون از قایق پرت شده و به ساحل یک جزیره کوچک می‌رسند. نه غذایی هست، نه آبی - و خورشید هم سوزان است، بنابراین شانس زیادی برای او متصور نمی‌شوید، الّا اینکه... خب، آن‌ها از خواب بیدار می‌شوند و می‌بینند مقداری سوشی دست‌ساز و شیر نارگیل تازه شکسته شده روی تنه درختی توخالی که از آن به عنوان پناهگاه استفاده می‌کردند، گذاشته شده است. شاید این جزیره به آن خشنی که اول فکر می‌کردند هم نباشد؟ خب، عروس‌های دریایی قطعاً با او لج هستند، و اینجاست که او با ناجی‌اش آشنا می‌شود؛ پیرمردی که به نظر می‌رسد زمان بسیار زیادی را در آن جزیره بوده است. به‌تدریج، این دو نفر -بدون اینکه زبان مشترکی داشته باشند- به یکدیگر اعتماد می‌کنند و «کنسوکه» شروع می‌کند به یاد دادن برخی از ارزش‌های خودش به پسربچه، در حالی که آن‌ها یاد می‌گیرند چطور در این بهشتِ روزبه‌روز جذاب‌تر، با طبیعت همکاری کنند. او که وقتی رسید به‌شدت به دنبال نجات بود، آیا حالا هم بههمان اندازه مشتاق نجات است؟ ما کمی از گذشته تنها ساکن انسانِ جزیره باخبر می‌شویم که مقداری عمق و اندوه به این دو شخصیت‌پردازی سرراست و جذاب اضافه می‌کند. با انیمیشنی که سبک آن کمی مرا به یاد «مرد برفی» (۱۹۸۲) انداخت و موسیقی متن مناسبی از استوارت هنکاک (Stuart Hancock)، این اثر را داستانی کوتاه، شیرین و به‌طرز لذت‌بخشی تاثیرگذار یافتم درباره یاد گرفتن کمی درباره اتکا به نفس و نه چندان اهمیت دادن به خود بزرگ‌بینی.