மெட்ரோ

Reno (منتقد)

> آدم‌های درمانده سراغ راه‌های درمانده می‌رن. فیلم‌های تجاری و بدنه سینمای هند رو بگذارید کنار، راستش خود منم نگاهشون نمی‌کنم. اما سینمای مستقل و موازی هند، به‌خصوص تو این چند سال اخیر، داره جهش بزرگی به سمت عرصه‌های بین‌المللی می‌کنه. دیگه خبری از اون ملودرام‌های تکراری و رمانس‌های مبتذل با آهنگ‌های تحریک‌کننده که شناسنامه سینمای هند (یا همون فیلم‌های ماسالا) بود نیست. فیلم‌سازهای جوان دارن مسیرهای جدیدی رو تجربه می‌ن که سینمای قبلی هند حتی جرئت نزدیک شدن بهش رو نداشت. این فیلم محصول کالیووده (سینمای تامیل) و درباره کلان‌شهر چنای در جنوب هنده که پرده از رازهای تاریک شبکه قاپیدن زنجیر و گردنبند برمی‌داره. کارگردان بعد از یک فیلم متوسط، این‌بار پرقدرت اومده تا معضل سرقت رو تو این شهر ۸ میلیونی برجسته کنه. کیف‌قاپی و قاپیدن وسایل تو جهان سوم خیلی رایجه، اما «زنجیرپراتوری» یا گردنبندقابی رسماً به نام شبه‌قاره هند خورده! هندی‌ها عاشق طلا هستن چون از نظر فرهنگی وابستگی شدیدی بهش دارن. امروز این موضوع توی سراسر هند باعث نگرانی شده، اما کارگردان تونسته برای اولین بار تو سینمای تامیل به‌خوبی نشون بده که این شبکه خبیث چطور کار می‌کنه. فیلم با یک ماجرای مرموز شروع میشه که توش یک فرد ربوده‌شده زیر شکنجه کشته میشه. اما خیلی زود فلش‌بک شروع میشه تا علت این اتفاق برملا بشه. تمرکز داستان میره روی یک خانواده کوچک و خوشبخت شامل دو برادر و پدر و مادرشون. وقتی برادر کوچک‌تر برای تحت‌تأثیر قرار دادن دوست‌دخترش دنبال موتور سیکلته و خانواده‌ش دست رد به سینه‌ش می‌زنن، از ترس از دست دادن دوست‌دخترش تصمیم می‌گیره وارد راه خلاف بشه؛ غافل از اینکه این کارش روزی یقه خانواده خودش رو می‌گیره. ادامه فیلم به نقطه عطف حساس داستان می‌پردازه و در نهایت با یک پایان احساسی تموم میشه.

> "این دنیا برده‌ی آدمِ پولداره."

فکر کنم بیشتر بازیگرا، به‌خصوص بازیگرای اصلی، تازه‌کار یا درجه چندم بودن، اما همه‌شون از پس نقش‌هاشون براومدن. روایت داستان خیلی خوب بود، پس باز هم باید دم فیلم‌نامه‌نویس گرم که خودش کارگردان فیلم هم هست. همون‌طور که گفتم، این فیلم چه برای خود هندی‌ها و چه برای خارجی‌ها خیلی مهمه تا با جرم و جنایت تو هند آشنا بشن. فیلم علاوه بر گردنبندقابی، با جزییات نشون میده که چه بلایی سر اموال دزدی میاد و چطور وارد مراحل بعدی دنیای جرم میشه. برای همین داستان بیشتر روی دزدها تمرکز داره تا نحوه کارشون رو یاد بگیریم. من واقعاً تحت‌تأثیر قرار گرفتم که چطور کالیوود داره با تقلید از تم تاریک فیلم‌های جنایی-پلیسی کره‌ای، صنعت خودش رو دگرگون می‌کنه. یک نمونه خوبش فیلم جنایی-هیجان‌انگیز «بازجویی» (Interrogation) بود. شخصیت‌ها و داستان‌های فوق‌العاده‌ای دارن که در عین حال ارتباط عمیقی با فرهنگ بومی حفظ می‌ن. این داستان هم با جزییات زیادی ساخته شده؛ مثل مشکلات خانواده‌های طبقه متوسط و دردسرهای دوست‌دخترداری تو دنیای مدرن امروز. توی چند تا سکانس، مکالمه پدر و پسر خیلی احساسی و تأثیرگذار بود. از طرف دیگه، طرز فکر دزدها درباره کارشون کثیف و تهوع‌آوره، اما دونستن ترفندهاشون جالبه. ما خیلی از این چیزا رو با فیلم دیدن یاد می‌گیریم. احتمالاً خیلیا اسم این فیلم رو نشنیدن، منظورم اکثریت مردمه، از جمله خود من. اما وقتی تو شبکه‌های اجتماعی دیدم خیلیا دارند ازش تعریف می‌ن، سریع رفتم سراغش. خوشحالم که دیدمش و از کیفیت ساختش غافلگیر شدم. برای استانداردهای سینمای هند قطعاً یک گوهر گرانبهاست و برای مخاطب بین‌المللی هم به‌خصوص از نظر داستانی غیرمنتظره خواهد بود. اگه تا حالا سینمای هند رو دنبال نمی‌کردید، وقتشه تجدیدنظر کنید. همون‌طور که اقتصاد هند داره رشد می‌کنه، فیلم‌هاشون هم داره تحول پیدا می‌کنه. تازگی‌ها فیلم‌های فوق‌العاده زیادی ازشون منتشر شده و این هم یکی از همون‌هاست. اگه علاقه‌مندید حتماً ببینیدش، قطعاً ارزش دیدن داره. ۸ از ۱۰