1:54
تیم (Tim) دانش‌آموز پایه یازدهمی است که با غم از دست دادن مادرش در چند سال گذشته و بحران هویت جنسی خود در آستانه ۱۷ سالگی دست‌وپنجه نرم می‌کند. او در ۱۲ سالگی دونده ستاره‌ای بود که مادرش مربی‌اش بود. با مرگ مادرش، او دویدن را رها کرد و حالا او و دوستش، خوره‌های شیمی، توسط ورزشکاران مدرسه قلدری و آزار می‌بینند. تیم در نهایت دوباره به دویدن برمی‌گردد و دایره دوستانش را گسترش می‌دهد. رقیب اصلی او در پیست مسابقه، جف (Jeff)، به آزار و اذیت‌هایش ادامه می‌دهد و برای ضربه زدن به عملکرد تیم در پیست به باج‌خواهی متوسل می‌شود که نتایج فاجعه‌باری به همراه دارد.
سال انتشار: 2016 کارگردان: Yan England ژانر: Drama، Sport نویسندگان: Yan England امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
Reno (منتقد)
**پذیرش و روبه‌رو شدن با واقعیت بهتر از این است که با فرار کردن، همان رفتار را تحمل کنید!** بازیگران عالی، حتی ایده هم خوب بود، اما قطعاً یک فرصت ازدست‌رفته است. قلدری، مسائل ال‌جی‌بی‌تی، چیزهای زیادی بود که فیلم روی آن‌ها دست گذاشت، اما مسیر درست را برای پیشروی انتخاب نکرد. هم تحت‌الشعاع نکات منفی قرار گرفت. وقتی فیلم را می‌دیدم، در طولش خیلی معذب بودم. چون مدام منتظر بودم بهترین اتفاقات رخ بدهد، اما هیچ‌وقت این اتفاق نیافتاد. حتی بخش ورزشی هم تا حدی ناقص بود. فیلم تخیلی بود، اما اگر حتی تا حدی هم اوضاع در کانادا این‌طور باشد، پس کانادا خیلی از دنیای غرب عقب است. فیلم باید داستانی الهام‌بخش می‌بود، یا حداقل داستانی آگاهی‌بخش. موضوع فیلم درباره افراد همجنس‌گرا بود، هرچند یک فیلم رمانتیک نبود. تیمِ پایه یازدهمی برای فرار از شرمندگی، به‌ویژه از دست قلدرهای مدرسه، هویت جنسی خود را پنهان می‌کند. اما دیگر خیلی دیر شده، و این برایش گران تمام می‌شود. در واکنش، او یک چالش را می‌پذیرد. و حالا باید هویت جنسی‌اش را ثابت کند، اما همه چیز طبق برنامه‌اش پیش نمی‌رود. ادامه داستان پیچش سرنوشت‌سازی به خود می‌گیرد که در آن همه چیز ناگهان متوقف می‌شود. بله، فکر می‌کنم آن پایان ناگهانی متقاعدکننده نیست. به‌خصوص پس از پیچش‌های زیاد در روند داستان، من واقعاً انتظار یک جمع‌بندی عالی را داشتم. بنابراین همه از آن بخش راضی نخواهند بود. هرچند ایده بدی نبود، فقط نتوانستند آن را به شکل بهتری بسازند. عنوان فیلم هم کمی پرت بود و با پیش‌بینی‌ها هم‌خوانی نداشت. بنابراین انتظار یک فیلم که «همه چیز خوب می‌شود» را نداشته باشید. بیشتر حس می‌کردم این فیلم برای افرادی با ذهنیت سادیستی ساخته شده است. چون نمی‌توان چنین فیلمی را تشویق کرد، به‌خصوص محتوایش که بیشتر وقت‌ها باعث ناخوشایندی می‌شود. _۴/۱۰_
2017-10-09tmdb51616167 (منتقد)
اخیراً به تماشای فیلم «۱:۵۴» نشستم، یک فیلم خارجی که از ابتدا تا انتها مرا مجذوب خود کرد. با وجود مانع زبانی و نیاز مداوم به خواندن زیرنویس، خودم را غرق در داستان دیدم. فیلم پسری جوان را دنبال می‌کند که با چالش‌های غیرقابل‌تصوری روبه‌رو می‌شود، و همه‌چیز با از دست دادن دوستش از طریق خودکشی شروع می‌شود. تماشای چنین رویداد تراژیکی تلفات خودش را روی او می‌گذارد، و سفر او برای یافتن آرامش هم دلخراش و هم تکان‌دهنده است. همان‌طور که پسر شروع به یافتن شادی با آشنایی جدید می‌کند، دنیایش با یک عمل ظالمانه از آزار سایبری (سایبربولینگ) خرد می‌شود. لحظه صمیمانه‌ای که با دوستش به اشتراک گذاشته بود، با بدجنس ضبط و پخش می‌شود، که منجر به یک سری حوادث آسیب‌زا می‌شود که در نهایت به تصادف رانندگی ویرانگر و بستری شدن در بیمارستان ختم می‌شود. درست زمانی که به نظر می‌رسد اوضاع ممکن است بهتر شود، چرخش تراژیک حوادث به یک فقدان غیرقابل‌تصور منجر می‌شود. این فیلم به واقعیت‌های تلخ آزار سایبری و پیامدهای ویرانگر آن نور می‌تاباند. تماشای تقلاهای این مرد جوان و تصمیم نهایی‌اش برای گرفتن جان خود، یادآور تلخی از ظلمی است که در دنیای ما وجود دارد. اینکه مسائل پیش‌پاافتاده‌ای می‌توانند به چنین نتایج تراژیکی منجر شوند، واقعیتی تکان‌دهنده است که قلبم را می‌شکند. «۱:۵۴» فیلمی قدرتمند و احساسی است که به عنوان یادآوری تکان‌دهنده از اهمیت مهربانی و شفقت در دنیایی پر از ظلم عمل می‌کند.
2024-09-05