My Sailor, My Love

CinemaSerf (منتقد)

جیمز کاسمو (James Cosmo) در یکی از معدود نقش‌های اصلی‌اش در این فیلم بسیار خوب ظاهر شده است. او نقش «هاوارد» را بازی می‌کند؛ پیرمردی بداخلاق که تنها زندگی می‌کند، لباس‌های کوچکش را در سینک آشپزخانه می‌شوید و به چیزی جز جدول کلمات متقاطع اهمیت نمی‌دهد. دخترش «گریس» با بازی کاترین واکر (Catherine Walker) دیگر کارد به استخوانش رسیده، بنابراین یک زن محلی به نام «آنی» با بازی بری برنان (Brid Brennan) را استخدام می‌کند تا کارهای نظافت خانه پدرش را انجام دهد. هاوارد اصلاً از این وضعیت خوشش نمی‌آید؛ در واقع آن‌قدر بی‌ادب است که آنی تصمیم می‌گیرد قهر کند و برود، اما چندتا از کارهای صمیمانه و خانگی آنی باعث می‌شود هاوارد بفهمد شاید این گودالی که زندگی‌اش در آن سقوط کرده، راه‌حل دیگری هم داشته باشد. خیلی زود این دو نفر مثل بلبل با هم گرم می‌گیرند و کم‌کم این موضوع مایه ناراحتی دختری می‌شود که می‌بیند نقش خودش در زندگی پدرش دارد کم‌رنگ‌تر می‌شود، در حالی که خودش هم شاهد از هم پاشیدن زندگی مشترک خودش است. آیا همگی می‌توانند راهی برای درست کردن اوضاع پیدا کنند؟ این فیلم یک اثر رمانتیک لطیف است، با بازی‌های لذت‌بخش و تاثیرگذار از سه بازیگر اصلی‌اش که نشان می‌دهد آدم‌ها چطور با غم، تنهایی و فرصت‌های زندگی کنار می‌آیند. کلاوس هارو (Klaus Härö)، کارگردان فیلم، به بازیگرانش اجازه می‌دهد تا مجموعه‌ای از نقش‌آفرینی‌های سنجیده را ارائه دهند که به شکلی قابل‌باور، شادی و غم را با هم پیوند می‌زنند. نمی‌توانم بگویم پایان‌بندی‌اش را خیلی دوست داشتم. هرچند کاملاً واقع‌گرایانه بود، اما به نظرم کمی غیرضروری می‌آمد؛ البته قضاوت با خودتان است. فیلم نیازی به پرده سینما ندارد، اما دیدن اینکه چطور سال‌ها تجربه بازیگریِ کاراکتر از وجود برنان و کاسمو می‌چکد، واقعاً ارزش دیدن دارد.