Permanent
داستان در سال ۱۹۸۲ جریان دارد؛ خانواده دیکسون (جیم، ژان و اورلی) به یک شهر جنوبی نقل مکان می‌کنند؛ جایی که همه دخترها عاشق موهای فر و مدل فارا فاست (Farrah Fawcett) هستند و مدام درباره مو حرف می‌زنند و به آن obsess دارند. اورلی، دختر پیش‌نوجوان خانواده، برای داشتن یک فر دائم (permanent) به دست‌وپا زدن می‌افتد چون فکر می‌کند این کار زندگی‌اش را زیرورو می‌کند، اما والدینش برای پس‌انداز پول، او را به جای سالن زیبایی به یک آموزشگاه آرایشی می‌برند و همین باعث فاجعه می‌شود. یک هنرجوی حوصله‌سررفته تصادفاً تایمر دستگاه را روی زمان زیادی تنظیم می‌کند و فر مو، هم زندگی اجتماعی در حال حاضر ضعیف اورلی و هم پیازهای مویش را نابود می‌کند. حالا او تبدیل به دختری دست‌وپاچلفتی اما دوست‌داشتنی شده که باید راهش را در مقطع راهنمایی پیدا کند، آن هم با چیزی که بچه‌ها به آن می‌گویند «افرو» و مدام به سمتش چیزهایی مثل لقب‌های جورواجور یا توپ پرتاب می‌کنند.
سال انتشار: 2017 کارگردان: Colette Burson ژانر: Comedy نویسندگان: Colette Burson امتیاز: 5.7نقدها و نظرات
Kamurai (منتقد)
ارزش یک بار دیدن را دارد، احتمالاً دیگر آن را تماشا نمی‌کنم، اما می‌توانم پیشنهادش کنم. بزرگ‌ترین مشکل فیلم این است که بیش از حد معذب‌کننده است. رین ویلسون (Rainn Wilson) واقعاً عالی کار کرده، اما در نقش یک آدم معمولی و جدی، کمی عجیب به نظر می‌رسد. او در «اداره» (The Office) نقشی جدی اما بامزه داشت، ولی اینجا قضیه فرق می‌کند: او اینجاست که نقش آدم‌های جدیِ متمایل به غم و اندوه را بازی می‌کند که ازدواجشان در خطر است. عجیب‌ترین بخش فیلم این است که این تنها فیلمی است که کیرا مک‌لین (Kira Mclean) در آن بازی کرده، او نه تنها به خوبی از پس نقش اصلی برآمده، بلکه فیلم را به راحتی به دوش می‌کشد. او در تمام خطوط داستانی‌ای که حضور دارد با تمام وجود درگیر استرس‌های نوجوانی می‌شود (او در تمام خطوط داستان حضور دارد، به جز بخش عجیب‌وغریبِ رفتنِ مادر و ترک پدر). فیلم خوبی است، یک داستان بلوغ مناسب، ماجرای «دانش‌آموز جدید مدرسه»، عشق دوباره و «پیدا کردن خود» که همه با هم مخلوط شده‌اند، اما به عجیب‌ترین شکل ممکن ارائه شده است که به نظرم همه این‌ها به خاطر فضای «شهر کوچک و پرت» داستان است.
2020-09-27