Sodom

CinemaSerf (منتقد)

«ویل» (با بازی پیپ برینال) وسط جشن مجردیش با دست‌بند و بدن برهنه به تیر چراغ‌برق بسته می‌شه تا اینکه «مایکل» (با بازی جو وایل) پیداش می‌کنه. بعد از قرض گرفتن یه شورت و یکم حرکات آکروباتیک، بالاخره از تیر برق آزاد می‌شه و با هم می‌رن به آپارتمان مایکل. کشش بینشون از همون اول کاملاً ملموسه و نمی‌تونن بی‌خیال هم بشن. اما همین که این اشتیاق اولیه فروکش می‌کنه، «ویل» به‌عنوان یه مرد استریت که داره «تجربه‌گرایی» می‌کنه، با شیاطین درونش درگیر می‌شه. مشکل فیلم اینه که برینال اصلاً متقاعدکننده بازی نمی‌کنه. فارغ از گرایش جنسیش، بازیگریش حسابی بی‌روح و سرده. شاید قرار بوده کاراکتر یه جوان بادهوا و بی‌ثبات باشه، اما این برای یه نقش محوری اصلاً کافی نیست. وایل نقش مرد باتجربه‌تر و مسن‌تر رو مطمئن‌تر بازی می‌کنه، ولی نه اون‌قدر که ضعف بازی پارتنرش رو جبران کنه. پایان‌بندی فیلم هم تعریفی نداشت...