پری دریایی کوچولو
یک پری دریایی جوان با یک جادوگر دریا معامله میکند تا صدای زیبایش را با پاهای انسانی عوض کند تا بتواند دنیای بالای آب را کشف کرده و یک شاهزاده را تحت تأثیر قرار دهد.
سال انتشار: 2023 کارگردان: Rob Marshall ژانر: Adventure، Family، Fantasy نویسندگان: David Magee، Hans Christian Andersen، John Musker امتیاز: 7.2نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
هلی بیلی (Halle Bailey) اجرای خیلی خوبی داشت و پر از جذبه و اشتیاق بود، صدای فوقالعادهای هم داره. توی بعضی صحنهها مردم از هیجان دست میزدن و من وقتی دیدم اولین آهنگش رو اجرا میکنه، اشکم درومد. من طرفدار پر و پا قرص موج بازسازیها و لایواکشنها نیستم، اما این فیلم چیزی بود که نمیتونستم از دست بدم. اونا یکی از کلاسیکهای محبوبم رو دوباره زنده کردن و نتیجهاش خیرهکننده، پر زرق و برق، خندهدار و هیجانانگیز بود؛ خلاصه هر چیزی که دوست دارم رو داشت. از وقتی بازیگرها و طراحی شخصیتها (به خصوص گریم اورسولا) رو دیدم تردید داشتم، اما این بازیگرها واقعاً کاریزماتیک هستن و نتیجه نهایی منسجم و سرگرمکننده است. عاشق آهنگسازیهای آلن منکن (Alan Menken) و هاوارد اشمن (Howard Ashman) هستم؛ «پری دریایی کوچولو» و «فروشگاه کوچک وحشت» کارهای محبوب من از اونهاست، متن ترانهها و تنظیمهاشون واقعاً آدم رو به وجد میاره.
2023-05-27
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«آریل» (با بازی هلی بیلی) همیشه آرزوی دیدن آدمها رو داشته اما پدر داناش «تریتون» (خاویر باردم) این کار رو ممنوع کرده. آریل که دستبردار نیست، شاهد یه طوفان سهمگین میشه که شاهزاده جوان «اریک» (جونا هاوئر کینگ) رو به دریا میاندازه. اون برای نجاتش میره و لب ساحل پیش آدمهاش رهاش میکنه؛ و خب، هر دو در نگاه اول عاشق هم میشن! پدرش وقتی از این خطای جدید باخبر میشه، حسابی از کوره در میره و همین باعث میشه دخترش به سمت بازوهای مکار جادوگر بدجنس دریا، «اورسولا» (ملیسا مککارتی) کشیده بشه. اورسولا بهش یه پیشنهاد میده: سه روز زندگی در خشکی برای گرفتن بوسه عشق واقعی، وگرنه تا آخر عمر باید به اون خدمت کنه. مشکل کجاست؟ خب، اون دیگه صدای زیباش رو نداره و لال میشه. حالا ترکیبی از جادو، فریب و شانس دست به دست هم میدن و آریل سر از نزدیکیهای شاهزاده درمیاره، باهاش ماجراجویی میکنه و حتی بیشتر عاشقش میشه؛ اما آیا میتونه اون بوسه رو بگیره؟ آیا اورسولای خبیث اجازه میده؟
اول از همه بگم که این فیلم اصلاً به گرد پای نسخه ۱۹۸۹ نمیرسه. یه حس تئاتر موزیکالِ سنگین و بیش از حد تولید شده داره که پر از بازیهای متوسط و موسیقیهای متن اغراقآمیزه. ظرافت و جذابیت شخصیتپردازیها و آهنگها فدای ارکستراسیونهای بزرگ شده؛ با اینکه بیلی قطعاً میتونه بخونه، اما اجراش بیشتر شبیه فریاد زدن آهنگهاست تا اینکه بخواد احساسات متناسب با جذابیت داستان رو بهشون تزریق کنه. مککارتی بد نیست، البته اگه فقط برای ۵ ثانیه یه جا آروم میگرفت! و این منو میرسونه به یه ناامیدی دیگه در مورد فیلم. این داستان توی قالب انیمیشن عالی جواب میده، اصلاً چرا باید عناصر لایواکشن رو بهش اضافه کرد؟ نه داستان و نه خود فیلم هیچ سودی از این ترکیب شلوغ CGI و تصاویر واقعی نمیبرن. مثل بازسازی اخیر «شیر شاه»، متن آهنگها هم به دلایلی که برام روشن نیست بازنویسی شدن؛ این بار توسط لین-مانوئل میراندا که همیشه بیش از حد تحویلش میگیرن و آهنگ «Scuttlebutt» اون واقعاً رو مخه. چیزی که خراب نبود رو چرا تعمیر کردین؟ گاهی اوقات شیمی کمی بین بیلی و هاوئر کینگ شکل میگیره، اما در کل این یه بازسازی غیرضروری و بیش از حد طولانی از یه افسانهست که به نظرم فقط چون «میتونستن» ساختنش، نه چون «باید» ساخته میشد. ناامیدکننده بود.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
نقد کامل و بدون اسپویل در: https://www.firstshowing.net/2023/review-rob-marshalls-the-little-mermaid-enriches-the-original/
«پری دریایی کوچولو تقریباً تمام جنبههای روایی رو نسبت به نسخه اصلی غنیتر کرده، قوس شخصیتی آریل و اریک رو عمیقتر کرده و همون تمهای اصلی رو بدون از دست دادن اصالت نسخه قبلی بررسی میکنه. رابطه بین قهرمانهای داستان بدون شک پیچیدهتر و از نظر عاطفی جذابتر شده، در حالی که شخصیتهای فرعی - یعنی سباستین و اسکاتل - همچنان واقعاً خندهدار هستن. هلی بیلی (Halle Bailey) بسیار تحسینبرانگیزه و بقیه بازیگرها هم به خوبی همراهیش میکنن. با این حال، فیلم بدون مشکل هم نیست: آهنگهای جدید اکثراً فراموششدنی هستن؛ جلوههای بصری بهتر از حد انتظارن اما حس اینکه دور و برت رو دیوارهای مصنوعی گرفتن هیچوقت کاملاً از بین نمیره؛ و پتانسیل شخصیت اورسولا هم تا حد زیادی هدر رفته. با این حال، این یکی از بهترین بازسازیهای لایواکشن دیزنی در سالهای اخیره و ارزش این رو داره که هر بچهای در دنیا که نیاز به الهام گرفتن داره - همونطور که ما یه زمانی داشتیم - اون رو ببینه.» نمره: +B
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
وقتی دیزنی تصمیم میگیره یه انیمیشن کلاسیک رو به لایواکشن تبدیل کنه، مثل یه ماشین روغنکاری شده و دقیق عمل میکنه. اونا توی این مسیر موفقیتها و شکستهای مختلفی داشتن (مثل «شیر شاه»، «سیندرلا»، «پینوکیو») و جدیدترین ماجراجوییشون یعنی «پری دریایی کوچولو» یه جایی در سطح بالاتر از متوسط قرار میگیره. چیزهایی هست که خوب جواب داده (مثل ملیسا مککارتی در نقش اورسولا که صحنه رو مال خودش میکنه)، چیزهایی که جواب نداده (زمان پخش طولانی و خستهکننده)، و چیزهایی که دیگه هیچوقت نمیخوام ببینم (آهنگ واقعاً افتضاح «Under the Sea»)، اما در کل، روایت دوباره داستان جادوی کافی برای پشت سر گذاشتن طوفان رو داره.
فیلم همون داستان کلاسیک آریل (هلی بیلی) رو تعریف میکنه؛ پری دریایی کنجکاو و پرشور که تشنه ماجراجویی در خشکیه. آریل کوچکترین و البته سرکشترین دختر شاه تریتون (خاویر باردم) هستش. اون روزهاش رو با گشتوگذار در کشتیهای غرق شده و فرار از کوسههای خطرناک (و آدمها) به همراه دوست خرچنگش سباستین و ماهی وفادارش فلاندر میگذرونه. آریل برای کشف دنیای بالای آب، با جادوگر بدجنس دریا اورسولا معامله میکنه تا در ازای صداش، بهش پاهای انسانی بده. اون باید ظرف چند روز بوسه عشق واقعی رو از شاهزاده اریک بگیره، وگرنه عواقب وخیمی در انتظارش خواهد بود.
فیلم به داستان اصلی وفاداره و خب، این افسانه دیگه کمی قدیمی به نظر میرسه. ایده ازدواج با یه شاهزاده خوشتیپ اونم فقط توی چند روز، حتی برای یه فیلم فانتزی هم یکم عجیبه. جالبه که چقدر صحنههای اکشن توی فضای لایواکشن نسبت به انیمیشن جدیتر و خطرناکتر به نظر میرسن؛ مثلاً وقتی مارماهیهای ترسناک منفجر میشن یا کشتیای که آتیش میگیره و ملوانها برای نجات جونشون شنا میکنن. اما بدترین بخش تبدیل انیمیشن به لایواکشن قطعاً سباستین و فلاندر هستن. دیدن اینکه دوستهای آریل شبیه ماهی و خرچنگ واقعی حرف میزنن واقعاً شوکهکننده و یکی از ناخوشایندترین بخشهای فیلمه. اگه بتونین از شوک اولیه بگذرین، اراده زیادی میخواد تا باهاش کنار بیاین.
فیلمبرداری تاریک و بیروحه (هرچند واقعاً به نظر میرسه زیر آب فیلمبرداری شده) و کارگردانی راب مارشال هم در بهترین حالت فقط «کافی» هستش. فیلم تکهتکه، کند و طولانی به نظر میرسه و بزرگترین شکستش ریتم نامنظمشه. بعضی از بخشهای بهتر داستان به نفع صحنههای اکشنی که قرار بوده خیرهکننده باشن، با عجله رد میشن، اما فیلم اونقدر تاریکه که سخت میشه فهمید توی اون لحظات هیجانانگیز اصلاً چه اتفاقی داره میافته. چرا باید بخشهای جذاب روایت رو فدای یه نبرد نهایی ضعیف بین اورسولا و قهرمان داستان کرد؟ این کار واقعاً جادوی دنیای زیر آب رو از بین میبره.
تیم بازیگری کمک میکنه که فیلم سرپا بمونه و بازیها همگی خوب هستن. مککارتی با اجرای قدرتمندش در نقش یکی از بزرگترین شرورهای دیزنی، ستاره فیلمه و دیگز هم روح تازهای به شخصیت سباستین دمیده. انتخاب آکوافینا (Awkwafina) برای صدای اسکاتل (مرغ دریایی همهچیزدان) هم هوشمندانه بود و اون یه نسخه مدرن از این شخصیت ساخته که کاملاً به فیلم میخوره. شاید بزرگترین نقطه قوت فیلم، شیمی مقاومتناپذیر بین هاوئر کینگ و بیلی باشه؛ دو بازیگری که با جذابیت زیاد توی نقشهای اصلیشون جا افتادن. بیلی یه آریل عالیه که تعادل خوبی بین معصومیت، کنجکاوی و لجبازی برقرار کرده و هاوئر کینگ هم همون شاهزاده جذاب و بیخطریه که رویای خیلی از دختربچههاست.
بزرگترین کار درستی که فیلم انجام داده، حفظ تنظیمهای اصلی آهنگهای محبوب آلن منکن و هاوارد اشمن هستش (تغییرات متن ترانهها برای حذف بخشهای قدیمی و مشکلدار هم خوب انجام شده و اصلاً به چشم نمیاد). قطعات محبوبی مثل «Part of Your World» قدرت عاطفی بالایی دارن که باعث میشه مخاطب سریع با اثر ارتباط برقرار کنه، حتی اگه خود فیلم متوسط باشه. موسیقی متن احتمالاً باعث میشه فیلم خیلی بهتر از چیزی که هست به نظر بیاد. آهنگهای جدید، از جمله قطعه کودکانه «The Scuttlebutt» (با ترانهای از لین-مانوئل میراندا)، زیادی مدرن هستن و به فضای فیلم نمیخورن، اما سرگرمکنندهان و وقتی فیلم خستهکننده میشه، یکم بهش انرژی میدن. «پری دریایی کوچولو» فیلم شاهکاری نیست، اما چون به منبع اصلی وفادار مونده، یکی از بازسازیهای لایواکشن بهتر دیزنی محسوب میشه. جادو، ماجراجویی و رمانس کافی در فیلم هست تا یه تجربه رضایتبخش برای کل خانواده باشه.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«پری دریایی کوچولو» یکی از بازسازیهای لایواکشن بهتر دیزنیه. من شخصی خودم اون رو در سطح انیمیشن سال ۱۹۸۹ قرار میدم، هرچند اعتراف میکنم که هیچ وابستگی خاصی به نسخه اصلی ندارم. هلی بیلی آریل خوبیه. دیوید دیگز، خاویر باردم و ملیسا مککارتی هم توی نقشهاشون خوب ظاهر شدن؛ هرچند در مورد مککارتی در نقش اورسولا کاملاً متقاعد نشدم، اما باز هم دیدنش لذتبخش بود. آکوافینا در نقش اسکاتل احتمالاً شخصیتی بود که بیشتر از همه ازش لذت بردم. از نظر بصری همهچیز خوب به نظر میرسه، هم صحنههای زیر آب و هم روی خشکی رو دوست داشتم. از نظر موسیقی هم همونطور که انتظار میره خوبه؛ آهنگ «Under the Sea» و البته آهنگهای آریل عالی هستن و آهنگ «The Scuttlebutt» هم یه جورایی بهتر از چیزی که فکر میکردم جواب داده. فکر میکنم زمان فیلم میتونست یکم کوتاهتر باشه، اما موضوع خیلی مهمی نیست.
2024-07-28