Félicité

CinemaSerf (منتقد)

واقعاً باید به بازی فوق‌العاده و پرانرژی «ورو تشاندا بایا مپوتو» در نقش اصلی درود فرستاد. او با خوانندگی در بارهای کینشاسا روزگار می‌گذراند و همه‌چیز خوب پیش می‌رود تا اینکه پسر نوجوانش بر اثر تصادف با موتور نیاز به مراقبت‌های پزشکی پیدا می‌کند. همان‌طور که حدس می‌زنید، هزینه‌ها بسیار سنگین است و زندگی او ناگهان به هم می‌ریزد و مجبور می‌شود خیلی سریع اولویت‌هایش را تغییر دهد.

او زنی قوی و متکی به نفس است، اما وقتی با «تابو» (پاپا امپاکا) روبه‌رو می‌شود، تمام فلسفه زندگی‌اش به چالش کشیده می‌شود. او کم‌کم می‌فهمد که شاید زندگی قبلی‌اش فقط پوسته و ظاهری از آن چیزی بوده که الآن می‌تواند داشته باشد — البته به شرطی که بتواند پسرش را نجات دهد!

فیلم با دو بازی بسیار قوی و جذاب پیش می‌رود و این مسئله در کنار فیلم‌برداری پویا و پرالتهاب، حس زنده بودن و در عین حال شکننده بودن زندگی او را به‌زیبایی منتقل می‌کند. فلسیته با تمام قدرت‌هایش، درست در جایی آسیب‌پذیر است که هر والدی ممکن است باشد: فرزندش. رابطه بین این دو دقیقاً آن‌طور که انتظار دارید پیش نمی‌رود و حضور پررنگ موسیقی و رقص‌های محلی، اصالت خاصی به داستان داده است؛ طوری که احساس می‌کنید با قصه‌ای کاملاً باورپذیر از عشق مادری روبه‌رو هستید. در بخش‌هایی از فیلم، سبک اثر به یک مستند اثرگذار نزدیک می‌شود، چرا که آلن گومیس (کارگردان) صبورانه زمان می‌گذارد تا بازیگران بتوانند شخصیت‌های خود را به شکلی جذاب و دیدنی بسازند و جا بیندازند.