Hot Air

Sheldon Nylander (منتقد)

فیلم «هوای گرم» با کاراکترهای کلیشه‌ای و مقوایی‌اش که از این‌طرف به آن‌طرف متزلزل می‌شوند (اجازه بدهید اگر این یکی را شنیده‌اید به شما بگویم: یک نوجوان باهوش و پرانرژی جلوی درِ خانه یکی از اعضای فامیل سنتی و خشک‌اش سبز می‌شود و او را وادار می‌کند تا برای آدم بهتری شدن به درون خودش نگاه کند)، نه نکته‌ی عمیقی دارد و نه حتی خیلی به‌روز است. شخصیت‌ها به قدری غیرقابل‌همذات‌پنداری هستند که آدم بدش می‌آید و انگار مانند هیولاهای احساسی فرانکشتاین در جهت‌های سخت یا غیرقابل‌باوری دست‌وپا می‌زنند که هیچ توسعه‌ی شخصیتی ملموس و قابل‌باوری هم در کار نیست. تنها شخصیتی که انگار کمی به واقعیت نزدیک است، خواهرزاده‌ی نوجوان یعنی «تس» است، اما او هم عمق زیادی ندارد و خیلی وقت‌ها روی اعصاب می‌رود. سخنرانی طولانی استیو کوگان در نزدیکی‌های پایان فیلم انگار از هیچ‌جا نازل می‌شود و خیلی کمتر از آن چیزی که در گذشته واضح بود، انگیزه‌ی درستی دارد. در کل، اگر مدام به یک درِ بسته بکوبید به این امید واهی که آن طرفش بروید، احتمالا دقیقاً همین حس فیلم را پیدا می‌کنید، با این تفاوت که حداقل برای آن ۱۰۰ دقیقه وقت تلف نمی‌کنید.