어느날

Reno (منتقد)

**وقتی بار اول شکست خورد، آیا دفعه دوم هم حواسش بهش هست؟** یک درام احساسی از پیش تعیین شده. از همان سکانس اول می‌شود این را فهمید. اما داستان هیچ نوآوری‌ای نداشت، فقط شخصیت‌ها و تمام اتفاقات پیرامونشان به شکل متفاوتی نوشته شده بودند. این فیلم بدی نیست، هرچند هم همه نمی‌گویند که از آن لذت برده‌اند، من هم همینطور. من فیلم‌های مشابه زیادی دیده‌ام که ملودرام جذاب‌تری نسبت به این داشتند. من عاشق فیلم‌های اشک‌آور هستم، اما این یکی به سادگی به دلم ننشست. با اینکه آمادهونسل بودم تا لحظات فوق‌العاده‌ای با تماشایش داشته باشم، اما اینجا بود که رشته کار از دستم دررفت. جدا از این، فیلم بسیار کند بود و با پیشروی داستان کندتر هم شد. نزدیک به دو ساعت زمان دارد و به طور کلی با اتفاقات ساده‌اش کمی خسته‌کننده می‌شود. خوشبختانه، چند سکانس تغییر مسیر وجود داشت که فیلم را برای من زنده نگه داشت. داستان‌سرایی بیش از حد پخته با موسیقی متن کمتر و فضایی غم‌انگیزتر. یعنی این فیلمی برای بزرگسالان با روایتی واقع‌گرایانه است، اما بر روی یک مفهوم خیالی و تم فانتزی ساخته شده. یک چیز را باید درک کنید و آن اینکه این یک فیلم عاشقانه نیست. داستان یک مامور بیمه که همسرش را تازه از دست داده. او مامور بررسی پرونده‌ی زنی می‌شود که تصادف کرده و حالا در کماست. انگار او برگزیده شده، چون روح این زن فقط برای چشم‌های او قابل دیدن است. پس از اختلاف نظرهای اولیه، با ملاقات‌های روزانه‌شان پیوند خاصی بینشان شکل می‌گیرد. اما پس از مدتی، با رسیدن زمان دل کندن از این دنیا، اوضاع پیچیده می‌شود. بنابراین چه اتفاقی برای آن‌ها و بقیه چیزها می‌افتد در ادامه روایت می‌شود. بازیگران قابل قبول بودند. من فقط با بازیگر زن آشنا هستم و او خوب بود. بازیگران مرد هم معمولی به نظر می‌رسیدند. تقریبا ۹۰ درصد داستان بین نقش‌آفرینی همین دو نفر جریان دارد. آن شخصیت‌های فرعی گاهی اوقات واقعاً به روایت رنگ و بو دادند. گاهی معنی‌دار و الهام‌بخش. همانطور که گفتم، این فیلم خوبی برای خانواده‌هاست، اما برای همه مناسب نیست. یکی از دلایل اصلی‌اش پایان‌بندی بود. هم تا حدی قابل پیش‌بینی بود و هم کاری غیرااخلاقی. وگرنه فکر می‌کنم فیلم را بیشتر دوست داشتم. _۶/۱۰_