پست
وقتی دنیل السبرگ (Daniel Ellsberg)، تحلیلگر نظامی آمریکایی، با انزجار متوجه عمق فریبکاریهای دولت ایالات متحده درباره بیهودگی جنگ ویتنام میشود، با کپی کردن اسناد فوقمحرمانهای که بعدها به «اسناد پنتاگون» معروف شد، دست به اقدام میزند. مدتی بعد، کی گراهام (Kay Graham)، مالک واشینگتن پست، همچنان در حال کلنجار رفتن با مدیریت کسبوکار همسر مرحومش است که بن بردلی (Ben Bradlee)، سردبیر روزنامه، متوجه میشود نیویورک تایمز با انتشار افشاگریهای جنجالی درباره آن اسناد، از آنها پیشی گرفته است. خبرنگاران پست که مصمم به رقابت هستند، خودِ السبرگ و نسخه کاملی از آن اسناد را پیدا میکنند. با این حال، برنامههای روزنامه پست برای انتشار یافتههایشان با حکم منع فدرال که میتواند همه آنها را به اتهام توهین به دادگاه تحت پیگرد قرار دهد، به خطر میافتد. حالا کی گراهام باید تصمیم بگیرد که برای امنیت روزنامهاش عقبنشینی کند یا اسناد را منتشر کرده و برای آزادی مطبوعات بجنگد. با این تصمیم، گراهام و کارکنانش وارد نبردی میشوند که آرمانهای دموکراتیک آمریکا را در معرض آزمایش قرار میدهد.
سال انتشار: 2017 کارگردان: Steven Spielberg ژانر: Biography، Drama، History نویسندگان: Liz Hannah، Josh Singer امتیاز: 7.2نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «پست» (The Post) که با تمام قوا برای شکار اسکار ساخته شده، بیشتر از اینکه بخواد به درون شخصیتها نفوذ کنه، روی فکتها و وقایع تمرکز کرده. چند تا صحنه خندهدار هم داره، ولی اصلاً کمدی نیست. فیلم همهاش درباره «چیستی» ماجراست و به «چرایی» نمیپردازه. همچنین کل فیلم روی این سوال بزرگ بنا شده که «آیا بالاخره دست نیکسون و البیجی رو میشه یا نه؟» و کل ۱۰۸ دقیقه زمان فیلم داره به سمت این جواب میره... اما مشکل اینجاست که ما از قبل جواب رو میدونیم. اتفاقاتی که تو فیلم میافته وقایع واقعی هستن که همه ازشون خبر دارن. برای همین، معمای اخلاقی داستان قبل از اینکه دکمه پلی رو بزنید، حل شده. فکر میکنم با وضعیت فعلی روزنامهنگاری و مخصوصاً سیاست تو آمریکا، این فیلم خیلی بهموقع ساخته شد و با چنین تیم بازیگری قدرتمندی، معلومه که بازی هیچکس بد نیست. اما آیا «پست» واقعاً لایق این همه توجه تو فصل جوایز بود؟ شخصاً فکر نمیکنم.
نمره نهایی: ۲.۵ از ۵ - سلیقه من نبود، ولی جذابیتش رو درک میکنم.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم خیلی جالبیه و مشخصه که برای انتخاب بازیگرها و طراحی صحنه خیلی زحمت کشیدن. بخش مهمی از تاریخ آمریکا رو روایت میکنه و در واقع ستایشی از آزادی مطبوعاته. با این حال، به نظرم روند پیشرفت داستان یکم کند بود و بیش از حد غرق در گفتگوهای طولانی شده بود. یکم هیجان و تحرک کم داشت.
2018-10-07
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**یه فیلم جاهطلبانه، خیلی قرص و محکم و باکیفیت، اما در نهایت فراموششدنی.**
راستش رو بخواید تعداد فیلمهایی که درباره نیکسون دیدم از دستم در رفته. البته درک میکنم چرا! تو تاریخ ریاستجمهوری آمریکا، کمتر رئیسی به اندازه اون جنجال به پا کرده. اون رئیسجمهوری بود که نه تنها میخواست از تمام قدرتش استفاده کنه، بلکه ازش سوءاستفاده هم میکرد و رسانهها یکی از بزرگترین و ترسناکترین دشمنهاش بودن. نکته خلاقانه این فیلم اینجاست که تمرکزش روی نیکسون یا واترگیت نیست، بلکه روی چهرههای اصلی واشینگتن پست در روزهای قبل از رسواییه، یعنی زمانی که توسط کاخ سفید تحت پیگرد قرار گرفتن. خلاقیتش اونقدرها غافلگیرکننده نیست، ولی کافیه. فیلمنامه یه سری ایراد داره، مثلاً تلاش برای گنجوندن موضوع برابری جنسیتی در محیط کاری. این رو زمانی میبینیم که مردهای زیادی رو میبینیم که برای دستور گرفتن از یه زن تردید دارن، با اینکه اون زن بدون شک رئیس و مالک شرکت هست. دهه ۷۰ برای جنبشهای فمینیستی مهم بود، ولی این قشر جوان و شورشی بودن که اون دهه رو رهبری میکردن و شاید نقش زنهای پختهتر، مثل مالک روزنامه پست، اونطور که باید قدر دانسته نمیشد. با این حال، این موضوع تو فیلم نیمهکاره رها میشه و از لحظهای که اون زن اساساً میگه «روزنامه مال منه، من دستور میدم و مسئولیتش هم با منه و هر کی نمیخواد اطاعت کنه میتونه بره»، دیگه بهش پرداخته نمیشه. این برخورد قاطع کلاً قضیه رو میبنده.
در مورد دقت تاریخی، من بهترین آدم برای نظر دادن نیستم و نمیتونم بگم فیلم چقدر به واقعیت وفادار بوده. نقطه قوت اصلی این فیلم بدون شک جمع شدن کلی استعداد کنار همه. استیون اسپیلبرگ (Steven Spielberg) یه کارگردانی بینقص ارائه میده و موفق میشه یه فیلم محکم بسازه، هرچند که این اثر همیشه یه کار متوسط در کارنامه درخشانش باقی میمونه. علاوه بر این، یه تیم بازیگری فوقالعاده قوی داریم که تام هنکس (Tom Hanks) و مریل استریپ (Meryl Streep) در رأسشون هستن. فکر نکنم لازم باشه بگم که این فیلم برای هیچکدومشون یه اثر موندگار به حساب نمیاد. شاید فیلم از نظر مالی براشون خوب بوده، همونطور که برای بقیه بازیگرها یه افتخار بود که کنار این دو نفر کار کنن و چیزهای جدیدی یاد بگیرن؛ از اون چیزهایی که تو کلاسهای بازیگری یاد نمیدن و فقط با تجربه به دست میاد.
از نظر فنی، فیلم حس گرم و دلپذیری داره. مثل اون فنجون سوم چایی که زیاد تو قوری مونده و سرد شده، ولی در عوض غلیظتر شده. این بهترین استعارهست برای اینکه نظرم رو بگم: فضا و موضوع فیلم بهش غلظت و تنش میده، اما چون خیلی با اعتدال و خونسردی ساخته شده، آدم رو عصبی نمیکنه. تلاش برای بازسازی اون دوره زمانی خیلی خوب از آب دراومده، که البته لازم بود و نمیشد ازش گذشت. موسیقی متن جان ویلیامز (John Williams) فراموششدنیه، اگه نخوام بگم با توجه به تواناییهای این آهنگساز، متوسطه. یه جور جاهطلبی تو این پروژه دیده میشه. سازندهها میدونستن دارن فیلم قویای میسازن، ولی محصول نهایی اونقدری که دلشون میخواست خوب یا موندگار نشد.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم اساساً درباره آزادی مطبوعاته و اینکه چطور این موضوع حتی دموکراتیکترین نهادها رو هم میترسونه. یه تحلیلگر نظامی ناامید (با بازی متیو ریس) متوجه میشه که ارتش آمریکا چقدر دولت و مردم رو درباره جنگ ویتنام فریب داده. اون یه سری اطلاعات حساس رو به واشینگتن پست میرسونه (اولش بحث سر اینه که کی زودتر خبر رو چاپ کنه، اونا یا نیویورک تایمز). اما خیلی زود روزنامه پست به سردبیری بن بردلی (تام هنکس) تصمیم میگیره که باید نفر اول باشه و با حمایت ناشر شجاعش، کی گراهام (مریل استریپ)، مقابل سیستم سیاسی و قضایی میایستن تا حق انتشار داستانشون رو به دست بیارن. بازیها تحت کارگردانی اسپیلبرگ خوبن، ولی چیز خارقالعادهای نیستن. فیلم درباره روزنامهنگاری و حق همه ما برای دونستن کارهاییه که به اسم ما (و با سربازها و پول ما) انجام میشه و داستانش رو به شکل قابل قبولی روایت میکنه.
2024-05-29