Monica
تصویری صمیمی از زنی که به خانه برمی‌گردد تا از مادر رو به مرگش مراقبت کند. داستانی لطیف و پرظرافت دربارهٔ یک خانواده ازهم‌پاشیده که در آن، موضوعات جهانی طرد شدن، پیری، پذیرش و رستگاری واکاوی می‌شوند.
سال انتشار: 2022 کارگردان: Andrea Pallaoro ژانر: Drama نویسندگان: Andrea Pallaoro، Orlando Tirado امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
Brent Marchant (منتقد)
پذیرش، آشتی و بخشش احتمالاً جزو سخت‌ترین حس‌هایی هستند که خیلی از ماها باید باهاشون کنار بیایم، اما کنار آمدن باهاشون اصلاً غیرممکن نیست. وقتی مونیکا (با بازی تریس لایست) - یک زن ترنس که تو سن نوجوانی توسط خانواده‌اش طرد شده بود - خانه خود را در غرب میانه ترک می‌کند و راهی کالیفرنیا می‌شود تا زندگی تازه‌ای بسازد، برای گذراندن امور روزمره دست‌وپا می‌زند. و بعد از سال‌ها تلاش، بالاخره تا حد زیادی موفق میشه اوضاع رو سروسامان بده. اما سال‌ها بعد، وقتی زن‌برادر مونیکا (با بازی امیلی براونینگ) به او خبر می‌دهد که مادر سال‌ها دورافتاده‌اش (با بازی پاتریشیا کلارکسون) به بیماری لاعلاجی مبتلا شده، او بر سر دوراهی می‌ماند که چه کار کند. آیا باید این خبر را نادیده بگیرد یا به عنوان یک فرزند وظیفه‌شناس پا پیش بگذارد؟ او با اکراه تسلیم می‌شود و به اوهایو برمی‌گردد تا به مراقبت از زنی کمک کند که او را از خانه بیرون کرده بود؛ وضعیتی که با توجه به تومور بدخیم مغزی مادر پیچیده‌تر هم می‌شود، چرا که حافظه او به شدت آسیب دیده و متوجه هویت پرستار تازه‌واردی که ناگهان در زندگی‌اش ظاهر شده، نمی‌شود. سومین فیلم بلند آندره‌پالارو به عنوان نویسنده و کارگردان، داستانی ماهرانه، پرظرافت و با پرداخت حساس از خانواده‌ای را روایت می‌کند که به طرز دردناکی از هم پاشیده و تلاش می‌کند در شرایط سخت و تا وقتی که هنوز وقت هست، دوباره خودش را جمع‌وجور کند. ریتم فیلم تا حدی کند به نظر می‌رسد (که قطاده‌اش بر پایهٔ هدف مشخصی بوده)، بنابراین کسانی که انتظار اثری با ریتم تند و سرعتی را دارند شاید خیلی با آن ارتباط برقرار نکنند، اما با توجه به ماهیت عمیق موضوع، کاملاً با روایت داستان همخوانی دارد. البته اعتراف می‌کنیم که یکی دو جای داستان خلأهایی دیده می‌شود، اما بازی فوق‌العادهٔ گروه بازیگران، فیلم‌نامه دقیق و تیزبینانه و فیلم‌برداری خیره‌کننده و جوّی فیلم، این کمبودها را به حد اعلا جبران می‌کنند. فیلم «مونیکا» شاید در زمان اکران سینمایی‌اش در اوایل امسال سر و صدای زیادی به پا نکرد، اما این اثر جذابِ پلتفرم‌های استریم کاملاً ارزش وقت گذاشتن را دارد و تجربه‌ای سینمایی و تأثیرگذار را به بیننده هدیه می‌دهد که خیلی از ما می‌توانیم با آن همزادپنداری کنیم؛ و اگر روزی در زندگی نیازی احساس شد، باید با تفکر به خرد نهفته در آن نگاه کرد.
2023-06-26CinemaSerf (منتقد)
تریس لایست در نقش زنی همنام با عنوان فیلم که برای مراقبت از مادر رو به مرگش «اوژنیا» (با بازی پاتریشیا کلارکسون) به خانواده‌اش برمی‌گردد، بسیار خوب ظاهر شده. مونیکا یک زن ترنس است و بیش از بیست سال از زمانی که خانه را ترک کرده می‌گذرد. نیازی به گفتن نیست که تغییرات زیادی باید توسط همه افراد درگیر انجام شود و با توجه به نزدیکی مرگ قریب‌الوقوع، داستان اهمیت بیشتری پیدا می‌کند و همه‌چیز و اولویت‌های گذشته را در زاویه دید جدید و تیزی قرار می‌دهد. به تدریج متوجه می‌شویم که ماجرای دوری و فاصله آن‌طور که انتظار داشتیم شکل نگرفته و هرچه روایت جلوتر می‌رود، درک می‌کنیم که در طول دهه‌های گذشته چه زندگی‌های پرتلاطمی برای همه افراد درگیر رقم خورده است. چیزی که از همان ابتدا کاملاً واضح است این است که «مونیکا» مشکلات اعتماد به نفس دارد و اشاره‌های تقریباً مداوم او به دوستش «جیمی» که هرگز او را نمی‌بینیم، آدم را به شک می‌اندازد که آیا او واقعی است یا پناهگاهی برای روحش - البته در هر دو شک دارم. چیزی که واقعاً فیلم را پایین کشیده، ریتم و استاندارد فیلم‌نامه است. فیلم ریتم کندی دارد، اما اگر دیالوگ‌ها کمی حساب‌شده‌تر و کوبنده‌تر بودند، این موضوع چندان مهم به نظر نمی‌رسید. در حال حاضر، به نظرم داستان تقریباً در حالت رخوتی پیش می‌رود. این به آن معنا نیست که فیلم لحظات حزین ندارد؛ اتفاقاً سکانس‌های بسیار احساسی بین مادر و دختر، و بین خواهر و برادر (با بازی جاشوا کلوز) وجود دارد که بسیار به دل می‌نشیند. اگرچه این اساساً داستانی درباره پذیرش است - و فقط موضوعات مربوط به افراد ترنس نیست که به این پذیرش نیاز دارند - بلکه درباره خانواده‌ای است که دارد با کلی قضاوت اشتباه و تصمیمات عجولانه کنار می‌آید که اگر کارگردانی کمی مطمئن‌تر و متمرکزتر پشت کار بود، می‌توانست نتیجه بسیار بهتری تحویل دهد.
2023-12-24